IKINULONG KAMI NG ANAK KO AT MANUGANG KO SA BASEMENT KASAMA NG 1-TAONG GULANG KONG APO BAGO SILA NAGBAKASYON SA HAWAII—NGUNIT NANG UMUWI SILA, ANG SANGSANG NA AMOY NA SUMALUBONG SA KANILA ANG NAGING SIMULA NG KANILANG BANGUNGOT!
Kabanata 1: Ang Bagong Asawa at Ang Naiwang Sanggol
Ako si Lola Rosa, animnapu’t limang taong gulang (65). Buong buhay ko ay inalay ko para mapalaki nang maayos ang nag-iisa kong anak na si Anton. Ngunit lahat ng paghihirap ko ay tila nauwi sa wala nang makilala niya ang ikalawa niyang asawa na si Bella.
Si Anton ay may isang anak sa una niyang asawa na namatay sa panganganak—si Baby Lily, na ngayon ay labindalawang buwan (12 months) pa lamang. Nang pumasok si Bella sa buhay namin, akala ko ay tatanggapin niya si Lily bilang sarili niyang anak. Ngunit nagkamali ako. Para kay Bella, si Lily ay isang malaking panggulo, isang “ingay” na sumisira sa perpekto nilang buhay mag-asawa. At ako? Isa lamang akong “matandang pabigat” sa paningin niya.
Isang araw, nagplano sina Anton at Bella na magbakasyon sa Hawaii ng isang buong linggo para ipagdiwang ang kanilang unang anibersaryo. Wala silang planong isama kami ni Lily.
“Ma, ikaw na ang bahala sa batang ‘yan. Gusto namin ng peace of mind sa Hawaii. Wag kayong tatawag,” malamig na utos ni Anton habang nag-iimpake ng kanyang mga mamahaling damit.
Kabanata 2: Ang Kalupitan bago ang Pag-alis
Kinabukasan, araw ng kanilang paglipad, nilalagnat si Baby Lily dahil nagtitinga (teething) ito. Walang tigil ang kanyang pag-iyak. Karga-karga ko siya, sinusubukang patahanin, ngunit dahil sa sakit ng kanyang gilagid ay patuloy ang kanyang pag-ungal.
Bumaba si Bella mula sa ikalawang palapag, nakasuot ng sun hat at sunglasses, at halatang inis na inis.
“Ano ba?! Ang aga-aga, napakaingay ng batang ‘yan! Nakakasira ng eardrums!” bulyaw ni Bella, tinatakpan ang kanyang mga tainga.
“Bella, nilalagnat ang bata. Masakit ang ngipin niya. Anton, baka pwede niyo kaming ihatid muna sa klinika bago kayo pumunta sa airport?” pakiusap ko sa aking anak na kabababa lang dala ang mga maleta.
Ngunit imbes na mag-alala sa kanyang sariling dugo at laman, inirapan ako ni Anton. “Ma, ma-le-late na kami sa flight namin! Painumin mo na lang ng paracetamol! Napaka-dramatika niyo naman!”
Lalong lumakas ang iyak ni Lily. Dahil sa sobrang inis, biglang hinablot ni Bella ang braso ko at kinaladkad ako patungo sa pintuan ng aming basement (silong ng bahay).
“Kung hindi niyo kayang manahimik, doon kayo sa ilalim! Sisirain niyo pa ang mood ko sa byahe!” sigaw ni Bella.
“Anton! Anak, anong ginagawa ng asawa mo?! Madilim diyan at malamig!” nagmamakaawa kong sigaw.
Ngunit tumingin lang si Anton sa kanyang relo. “Sige na, Ma. Diyan muna kayo hanggang sa makaalis kami para tahimik.” Itinulak niya ako at ang iyak nang iyak na si Lily papasok sa madilim na basement.
BLAG! Sumara ang pinto. Narinig ko ang pag-ikot ng susi at ang pagbagsak ng mabigat na padlock.
“Diyan muna kayo, maingay na bata at matandang hukluban! Pagbalik namin galing Hawaii, saka namin kayo ilalabas!” natatawang sigaw ni Bella mula sa kabilang gilid ng pinto.
Narinig ko ang mga yabag nila papalayo, ang pagbukas ng pinto ng bahay, at ang pagharurot ng kanilang sasakyan. Iniwan nila kami. Ikinulong ng sarili kong anak ang kanyang ina at ang kanyang isang taong gulang na sanggol sa isang basement na walang ilaw at pagkain, para lang makapagbakasyon.
Kabanata 3: Ang Pagtakas at ang Plano
Madilim, malamig, at amoy amag ang loob ng basement. Mahigpit kong niyakap si Lily na ngayon ay humihikbi na lang dahil sa pagod.
“Wag kang mag-alala, apo. Ililigtas tayo ni Lola,” bulong ko habang tumutulo ang mga luha ko.
Sinubukan kong sipain ang pinto, ngunit gawa ito sa makapal na bakal at kahoy. Wala akong cellphone dahil naiwan ito sa itaas. Alam kong kung mananatili kami rito sa loob ng pitong araw, mamamatay kami sa gutom at uhaw. Kailangan kong kumilos.
Kinapa-kapa ko ang paligid hanggang sa marating ko ang pinakadulo ng basement. May isang maliit na storm window (bintana sa ilalim ng lupa) doon na ginagamit para sa bentilasyon. Puno ito ng kalawang at alikabok. Gamit ang isang lumang tubo na nakuha ko sa sahig, buong lakas kong pinukpok ang salamin at ang kinakalawang na rehas nito. Dumugo ang mga kamay ko, ngunit hindi ko ininda ang sakit. Ang buhay ng apo ko ang nakasalalay dito.
Makalipas ang dalawang oras ng pagpupumilit, tuluyan kong nasira ang bintana. Dahan-dahan kong inakyat si Lily palabas, bago ako nagkasya sa maliit na butas para makatakas.
Ligtas na kami. Ngunit habang nakatingin ako sa bahay, isang matinding galit ang namuo sa dibdib ko. Hindi ko pwedeng palampasin ang ginawa nila. Gusto nila kaming patayin.
Bago ako pumunta sa mga pulis, bumalik ako sa bintana at may ginawa ako sa loob ng basement. Inabot ko ang kable ng malaking chest freezer na nasa gilid ng kwarto—kung saan nakaimbak ang mahigit limampung kilo ng sariwang karne ng baka, baboy, at manok na binili nila bago umalis. Hinugot ko ang saksakan nito at binuksan ko nang bahagya ang takip. Pagkatapos, binuhat ko si Lily at dumiretso kami sa presinto.
Kabanata 4: Ang Pitong Araw ng Pag-aabang
Nang ikwento ko sa pulisya at sa abogado ko ang buong pangyayari, galit na galit sila. Gusto na sana nilang salubungin sina Anton sa airport, ngunit pinigilan ko sila.
“Hayaan niyo silang umuwi rito sa bahay,” malamig kong pakiusap sa Kapitan ng pulis. “Hayaan niyong isipin nilang nakapatay sila. Gusto kong maranasan nila ang takot na naramdaman namin ng apo ko.”
Pumayag ang pulisya. Nagtago kami sa isang safehouse habang palihim na minamanmanan ng mga awtoridad ang aming bahay.
Sa loob ng pitong araw, unti-unting nangyari ang plano ko sa loob ng nakakandadong basement. Dahil patay ang freezer, ang limampung kilo ng sariwang karne ay dahan-dahang napanis. Nabulok ito. Inuuod at naglabas ng likido. Ang sangsang na amoy ng nabubulok na laman ay kumalat sa buong basement, at dahil walang labasan ng hangin, naipon ang napakabaho at nakakasulasok na amoy ng “kamatayan” sa likod ng pintong iyon.
Kabanata 5: Ang Pagbabalik ng mga Demonyo
Pampitong araw. Eksaktong alas-tres ng hapon nang huminto ang taxi sa tapat ng bahay. Bumababa sina Anton at Bella, maiitim ang balat dahil sa tanning, nakangiti, at puno ng souvenirs.
Nakatago kami ng mga pulis sa loob ng isang van na nakaparada sa tapat ng kalsada, pinapanood sila sa hidden cameras na inilagay ng mga awtoridad sa loob ng bahay.
Masayang binuksan ni Anton ang main door. Ngunit pag-apak pa lang nila sa loob ng sala, pareho silang napahinto.
“Babe… anong amoy ‘yon?” nagtatakang tanong ni Bella, tinatakpan ang kanyang ilong. “Ang baho! Parang may… parang may patay na daga?”
Napakunot ang noo ni Anton. Humakbang siya papasok. Ngunit habang papalapit siya sa pintuan ng basement, lalong tumapang ang amoy. Hindi ito simpleng patay na daga. Isa itong napakasangsang, matapang, at nakakasulasok na amoy ng nabubulok na laman.
Nanlaki ang mga mata ni Anton. Tiningnan niya ang pinto ng basement na may padlock pa rin.
Biglang namutla si Bella. Nalaglag ang hawak niyang bag. “A-Anton… yung mama mo at yung anak mo… h-hindi kaya…”
“S-Sabi mo bubuksan mo pagkaalis natin?!” nanginginig na bulyaw ni Anton kay Bella. “Sabi mo inutusan mo yung maid na buksan ‘yan nung nasa airport tayo!”
“W-Wala akong inutusan! Akala ko ginawa mo!” umiiyak na sagot ni Bella, napasandal sa dingding habang nasusuka sa tindi ng amoy na lumalabas mula sa siwang ng pinto.
Binuksan ni Anton ang padlock nang nanginginig ang mga kamay. Nang mabuksan ang pinto, isang maitim at umaalingasaw na hangin ang sumabog sa kanilang mga mukha.
Napaluhod si Anton at agad na sumuka sa sahig. Si Bella ay napasigaw nang malakas, hawak ang kanyang ulo.
“N-Nakapatay tayo! Anton, m-mga mamamatay-tao tayo!” humahagulgol na tili ni Bella, pilit na inaalis ang amoy na kumakapit sa kanyang mga damit. “Makukulong tayo! Patay na sila!”
“Ikaw ang nagkulong sa kanila! Ikaw ang may kasalanan nito!” sigaw ni Anton, tinuturo ang asawa habang umiiyak dahil inakala niyang nabulok na sa loob ng basement ang sarili niyang anak at ina.
Kabanata 6: Ang Huling Hatol
Habang nagsisigawan at nagsisisihan sila, biglang bumukas ang pinto ng bahay.
Pumasok ang limang armadong pulis, kasunod ang abogado ko. Nanigas sa takot sina Anton at Bella nang makita ang mga unipormadong awtoridad.
“Anton Villanueva at Bella Villanueva,” matigas na sabi ng Kapitan. “Inaaresto namin kayo sa kasong Attempted Murder, Serious Illegal Detention, at Child Abuse.”
“C-Captain… may patay sa ilalim! Patay na ang mama ko at ang anak ko!” humahagulgol na sabi ni Anton, itinaas ang mga kamay para sumuko. “S-Si Bella po ang nagkulong sa kanila!”
“Walanghiya ka, Anton! Ginamit mo lang din ang padlock!” ganti ni Bella.
“Manahimik kayo!” sigaw ng Kapitan.
Mula sa likuran ng mga pulis, dahan-dahan akong humakbang papasok. Karga-karga ko si Baby Lily na ngayon ay malusog, nakangiti, at walang sakit. Tiningnan ko sila nang may pinakamalamig na ekspresyon na kaya kong ibigay.
Nang makita ako ni Anton na buhay, tila nakakita siya ng multo. “M-Ma?! L-Lily?! P-Paano… e ano yung amoy na nabulok sa basement?!”
“Yung mga karne sa freezer,” malamig kong sagot. “Binunot ko ang saksakan bago kami tumakas sa bintana. Gusto kong malanghap niyo ang amoy ng sarili niyong konsensya, Anton.”
Napanganga si Bella, samantalang bumagsak ang mga tuhod ni Anton sa sahig, humihingi ng tawad.
“Ma… Ma, patawarin mo ako! Asawa ko lang ang may kasalanan! Ma, parang awa mo na, anak mo ako!” gumagapang si Anton palapit sa akin ngunit hinarang siya ng mga pulis at pinusasan.
Hinawakan din ng mga pulis si Bella na ngayon ay nagwawala at sumisigaw na parang baliw.
Tiningnan ko ang anak ko sa huling pagkakataon. “Inilibing ko na ang anak ko noong araw na ikinulong mo kami sa basement kasama ng sarili mong sanggol. Wala na akong anak.”
Pinanood kong kaladkarin ng mga pulis ang mag-asawa palabas ng bahay. Nakakulong sila ngayon nang walang piyansa, naghihintay sa habambuhay na pagkabilanggo. Ang bahay at lahat ng ari-arian ni Anton ay legal na inilipat sa pangalan ni Lily.
Ngayon, tahimik na kami ng apo ko. Ang masangsang na amoy sa bahay ay nawala na, at kasabay ng pagkawala nito ay ang paglalaho ng mga demonyong minsan ay nagtangkang sirain ang aming mga buhay. Walang kasamaan ang makakatakas sa
