INILIHIM KO SA MGA BIYENAN KO NA ANAK AKO NG CHIEF JUSTICE NG KORTE SUPREMA—KAYA NANG GAWIN NILA AKONG ALIPIN AT PILITING MAGLUTO NG NOCHE BUENA KAHIT PITONG BUWAN AKONG BUNTIS, ISANG TAWAG KO LANG, NANGINIG SILA SA TAKOT!
Kabanata 1: Ang Pagbabalatkayo ng Isang Prinsesa
Ako si Katrina. Sa labas, kilala ako bilang isang tahimik na legal researcher na asawa ni Miguel Mendoza, isang junior executive sa isang bangko. Ngunit ang hindi alam ni Miguel at ng buong pamilya niya, ang buo kong pangalan ay Atty. Katrina Vasquez. Ako ang kaisa-isang anak ni Roberto Vasquez, ang kasalukuyang Chief Justice ng Korte Suprema ng Pilipinas.
Bakit ko itinago? Dahil lumaki ako sa mundong puno ng mga taong nakikipagkaibigan lang dahil sa kapangyarihan ng aking ama. Nang makilala ko si Miguel, ipinakilala ko ang sarili ko bilang isang simpleng probinsyana na ulila na sa ina at may amang nagtatrabaho “sa gobyerno.” Gusto kong mahalin niya ako para sa kung sino ako, at hindi para sa apelyido ko.
Ngunit nagkamali ako ng pamilyang pinasukan. Ang pamilya Mendoza ay mga nouveau riche (bagong yaman). Mayroon silang ilang hardware store, at para sa kanila, sila na ang pinakamayaman sa buong mundo.
Simula nang magpakasal kami, ipinaramdam na sa akin ng biyenan kong si Doña Carmen at ng hipag kong si Stella na isa akong “hampaslupa” na maswerte lang dahil pinulot ng kanilang anak. Dahil mahal ko si Miguel at ayokong gamitin ang kapangyarihan ng ama ko, nanahimik ako at nagtiis.
Hanggang sa dumating ang araw na sumagad sa aking pasensya.
Kabanata 2: Ang Impyernong Noche Buena
Bisperas ng Pasko. Pitong buwan na akong buntis sa panganay namin. Manas na manas ang aking mga paa, palaging sumasakit ang aking balakang, at pinayuhan ako ng aking OB-GYN na mag-bed rest dahil maseselan ang aking kondisyon.
Ngunit para kay Doña Carmen, ang pagbubuntis ko ay hindi dahilan para maging “tamad.”
“Katrina! Darating ang tatlumpung kamag-anak natin mamayang gabi para sa Noche Buena. Inaasahan kong ikaw ang magluluto ng lahat. Magluto ka ng paella, lechon belly, kare-kare, at bake ka rin ng lasagna,” maawtoridad na utos ng biyenan ko habang nakaupo sa sala, nagpapa-pedicure.
“Ma, baka pwedeng mag-order na lang tayo o mag-hire ng caterer? Sumasakit po kasi ang balakang ko,” malumanay kong pakiusap, hawak ang aking malaking tiyan.
Umirap ang hipag kong si Stella mula sa kanyang cellphone. “Sus, nag-iinarte na naman ang patay-gutom. Nangati ka, nagpabuntis ka, tapos ngayon magrereklamo ka? Gawin mo ang trabaho mo bilang asawa! Wala ka na ngang ambag sa yaman ng pamilya namin, mag-iinarte ka pa?”
Tumingin ako kay Miguel, umaasang ipagtatanggol niya ako. Ngunit nagkibit-balikat lang ang asawa ko. “Sundin mo na lang si Mama, Kat. Wag mo nang sirain ang Pasko natin. Babalik na ako sa kwarto, maglalaro lang ako ng PS5.”
Parang piniga ang puso ko. Doon ko napagtanto na nagpakasal ako sa isang duwag.
Kabanata 3: Ang Pagtitiis at Ang Sakit
Alas-kwatro ng hapon. Mag-isa ako sa mainit na kusina, pawis na pawis, naghihiwa ng mga sibuyas at karne. Ang bigat ng tiyan ko ay tila hinihila ako pababa. Bawat galaw ko ay may kasamang kirot sa aking puson.
Naririnig ko mula sa sala ang malalakas na tawanan nina Doña Carmen at Stella habang nanonood ng TV at umiinom ng wine.
Alas-sais ng gabi. Nagsimulang magdatingan ang mga kamag-anak ng mga Mendoza. Pinagyayabang ni Doña Carmen ang kanyang mga bagong alahas.
“Nasaan ang pagkain, Carmen? Gutom na kami!” tanong ng isang tiyahin.
“Nasa kusina, nagluluto pa yung maid—ay, yung manugang ko pala,” malakas na sagot ni Carmen, na sinundan ng tawanan ng buong sala.
Dahil sa pagod, panginginig ng mga binti, at matinding hilo, nabitawan ko ang mabigat na kawali ng kare-kare.
BLAG! Bumagsak ito sa sahig, tumalsik ang mainit na sarsa, at nabasag ang kawali. Napa-upo ako sa sahig, umiiyak dahil sa tindi ng contraction na naramdaman ko sa aking tiyan.
Kabanata 4: Ang Sampal ng Katotohanan
Dahil sa ingay, nagtakbuhan sa kusina sina Doña Carmen, Stella, Miguel, at ang ilang bisita.
Imbes na tulungan ako, nanlaki ang mga mata ni Doña Carmen sa galit nang makita ang kalat. Lumapit siya at… PAK! Isang malakas na sampal ang dumapo sa pisngi ko.
“Wala kang kwentang babae! Sinira mo ang Noche Buena namin!” nagwawalang sigaw ng biyenan ko. “Napakalaki mong pabigat! Sabagay, anong aasahan ko sa isang hampaslupang walang pamilyang mapagmamalaki?! Ulila ka at walang kwenta!”
“Ma! Tama na ‘yan,” mahinang saway ni Miguel, ngunit hindi man lang siya lumapit para itayo ako. Nanatili siyang nakatayo sa malayo, natatakot sa sariling ina.
Natahimik ang buong kusina. Tanging ang mga hikbi ko lang ang naririnig habang nakahawak ako sa aking pisngi at sa aking tiyan.
Dahan-dahan akong tumayo. Tiningnan ko sila isa-isa. Ang pagmamahal ko kay Miguel ay tuluyang namatay nang sandaling iyon. Pinunasan ko ang aking mga luha, at isang malamig na ekspresyon ang pumalit sa aking mukha.
“Wala akong pamilyang mapagmamalaki?” malamig kong tanong. Kinuha ko ang aking cellphone mula sa bulsa ng aking apron. “Tingnan natin.”
Tinawagan ko ang nag-iisang numero na matagal ko nang hindi tinatawagan para humingi ng tulong. Dalawang ring lang, sinagot ito.
“Hello, Princess? Napatawag ka? Merry Christmas,” malalim at pamilyar na boses ng aking ama ang sumagot.
“Papa…” basag ang boses kong sabi. “Sunduin mo ako rito. Ngayon na. Baka mawala ang apo mo.”
Binigay ko ang address at agad kong pinatay ang tawag.
Tumawa nang malakas si Stella. “Wow! Tatawagin daw ang Papa niya! Ano, susunduin ka rito gamit ang traysikel? O baka jeep?!”
Hindi ako kumibo. Hinubad ko ang apron ko at tahimik na naglakad papunta sa sala para maupo. “Maghintay kayo ng labinlimang minuto,” matigas kong sabi.
Kabanata 5: Ang Pagdating ng mga Naka-Itim na Sasakyan
Eksaktong labinlimang minuto ang lumipas. Ang pamilya Mendoza ay patuloy sa pagmamayabang at pang-iinsulto sa akin sa sala, habang naghihintay ng ide-deliver na pagkain.
Biglang nayanig ang buong subdivision. Nakarinig sila ng malalakas na wang-wang (sirens) at mga ugong ng makina ng malalaking sasakyan.
Sinilip ni Miguel ang bintana at namutla. “M-Ma… may mga pulis sa labas! At mga naka-baril!”
Bumukas nang malakas ang gate ng mga Mendoza. Isang convoy ng anim na black bulletproof Land Cruisers, na may mga plakang may nakasulat na “NUMBER 8” (ang plaka para sa mga mahistrado ng Korte Suprema), ang pumarada sa tapat ng bahay nila.
Bumaba ang higit sa sampung heavily-armed na miyembro ng Presidential Security Group (PSG) at mabilis na kinordonan ang bahay.
Nanginig sa takot si Doña Carmen. “A-Anong nangyayari?! Bakit may mga militar sa bahay natin?!”
Bumukas ang pinto ng pinakagibang sasakyan. Isang lalaking nasa edad animnapu, nakasuot ng pormal na barong, matikas, at may nakakatakot na awtoridad ang bumaba. Pumasok siya sa loob ng bahay ng mga Mendoza nang hindi kumakatok, kasunod ang kanyang mga gwardya.
Nang makita siya ng mga bisita at ni Doña Carmen, halos himatayin sila. Kilala nila ang mukhang iyon. Nakikita nila iyon sa balita araw-araw.
“C-Chief Justice Vasquez?!” utal-utal na sabi ni Miguel, nanginginig ang mga tuhod. “A-Ano pong ginagawa ng pinakamataas na hukom ng bansa sa bahay namin?”
Hindi sila pinansin ng aking ama. Naglakad siya nang dire-diretso patungo sa akin. Nang makita niya ang namumulang marka ng sampal sa pisngi ko at ang panginginig ko dahil sa sakit ng tiyan, nakita ko ang pagdilim ng kanyang mga mata. Isang galit na kayang magpabagsak ng mga imperyo.
“Katrina, anak ko,” malambing niyang sabi, hinalikan ang noo ko at inalalayan akong tumayo. “I got you. Papa’s here.”
Kabanata 6: Ang Huling Hatol
Parang binagsakan ng bomba ang buong pamilya Mendoza.
“A-Anak?! Anak niyo ang hampaslu—I mean, si Katrina?!” namumutlang sigaw ni Doña Carmen, halos lumabas ang mga mata sa gulat. Si Stella ay napatago sa likod ng sofa sa matinding takot.
Hinarap sila ng aking ama. Ang kanyang boses ay malamig at mabigat na tila nagbababa ng hatol sa loob ng korte.
“Oo. Siya si Atty. Katrina Vasquez. Ang kaisa-isa kong anak at tagapagmana. Pinayagan ko siyang mamuhay nang simple dahil iyon ang gusto niya. Inakala ko na nasa mabuting pamilya siya.” Tumingin ang ama ko sa kalat sa kusina at sa pisngi ko. “Ngunit ginawa niyo siyang alipin. At sinampal mo ang anak ko habang dala-dala niya ang apo ko?!”
Lumuhod si Miguel, humahagulgol. “Sir! Patawarin niyo po kami! Hindi po namin alam! Kat, babe, please! Mahal kita! Wag kang aalis!”
Tiningnan ko si Miguel, ang lalakeng pinangakuan ko ng buong buhay ko. “Wala kang kwentang asawa at ama, Miguel. Nakita mong pinapahirapan ako ng nanay mo, pero mas pinili mo ang PS5 mo. Tapos na tayo. Asahan mo ang annulment papers bukas.”
“P-Patawad, Katrina! Hindi ko sinasadya!” umiiyak na gumapang si Doña Carmen palapit sa akin, kinakain ang lahat ng kayabangan niya.
“Save it for the judge, Mrs. Mendoza,” malamig na putol ng ama ko. “By the way, pinaimbestigahan ko na ang mga hardware stores ninyo. Mukhang maraming tax evasion at smuggling ng materyales ang ginagawa ninyo. Merry Christmas, hintayin ninyo ang mga ahente ng BIR at NBI bukas.”
Kabanata 7: Ang Matamis na Pasko
Inalalayan ako ng aking ama at ng kanyang mga gwardya palabas ng bahay na iyon. Hindi na ako lumingon pa sa mga sigaw, iyak, at sisihan nina Miguel, Stella, at Doña Carmen.
Dinala ako sa pinakamagandang ospital at doon ay napanatag ang kondisyon ng aking anak.
Makalipas ang ilang buwan, nanganak ako ng isang malusog na batang lalaki. Tuluyang na-annul ang kasal namin ni Miguel. At ang mga Mendoza? Dahil sa kanilang mga iligal na negosyo na nabuking ng imbestigasyon (na walang kinalaman ang ama ko, sadyang marumi lang talaga silang magnegosyo), na-freeze ang kanilang mga bank accounts, nasamsam ang kanilang mga ari-arian, at bumalik sila sa pagiging totoong hampaslupa.
Minsan, ang mga taong inaakala mong walang kalaban-laban ay ang mga taong may kakayahang wasakin ang buong mundo mo. Natutunan ng mga Mendoza sa pinakamasakit na paraan na kailanman, hindi mo dapat hinuhusgahan at inaabuso ang mga taong pinipiling maging mabuti at tahimik.
