“NASA GITNA KAMI NG PARTY!” INIWAN AKO NG PAMILYA KONG MAG-CHEMO MAG-ISA DAHIL SA CANCER, PERO ANG KAKAPAL NG MUKHANG PUMUNTA PARA MAGPA-CO-SIGN NG KOTSE… HANGGANG SA ANG 6-ANYOS KONG ANAK NA ANG LUMABAN PARA SA AKIN!
Kabanata 1: Ang Malamig na Tawag
Ako si Clara, tatlumpu’t dalawang taong gulang at isang single mom sa aking anim na taong gulang na anak na si Leo. Palagi akong naging “tagasalo” ng pamilya namin. Ako ang nagbabayad ng mga bills sa bahay ng mga magulang ko, ako ang sumagot sa tuition ng nakababata kong kapatid na si Mia, at ako ang palaging takbuhan nila kapag may problema sila sa pera.
Ngunit isang araw, gumuho ang mundo ko. Pagkatapos ng ilang serye ng tests, sinabi sa akin ng doktor ang mga salitang kinatatakutan ng lahat: Stage 2 Breast Cancer.
Nanginginig ang mga kamay ko habang nakaupo sa loob ng kotse. Umiiyak ako habang tinatawagan ko ang aking ina, si Mama Rosa. Kailangan ko ng kakampi. Kailangan ko ng yakap ng isang ina.
Nang sagutin niya, rinig na rinig ko ang malakas na tawanan at musika sa background.
“Hello, Ma…” basag ang boses kong sabi. “Nanggaling ako sa doktor ngayon. Ma… may breast cancer ako. Kailangan ko raw mag-umpisa ng chemotherapy agad…”
Inasahan kong magpapanic siya, o iiyak, o tatanungin kung nasaan ako para puntahan ako. Ngunit ang isinagot niya ay parang isang patalim na itinusok sa puso ko.
“Naku, Clara! Bakit ngayon mo pa ‘yan sinasabi?! Nasa gitna kami ng bridal shower ng pinsan mong si Jenny! Ang ingay-ingay dito, hindi kita masyadong marinig. Tsaka na tayo mag-usap pag-uwi, okay? I-enjoy ko muna ‘tong party. Bye!”
Toot. Toot. Toot.
Napatitig ako sa cellphone ko. May kanser ako, pero mas pinili ng sarili kong ina ang isang party kaysa sa buhay ko.
Kabanata 2: Ang Mag-isang Laban
Lumipas ang mga buwan na parang nasa impiyerno ako. Nagsimula ang chemotherapy ko. Nalagas ang lahat ng buhok ko. May mga araw na hindi ako makabangon sa sobrang hina at matinding pagsusuka.
At nasaan ang pamilya ko? Wala.
Nakikita ko na lang sa Facebook na nagpupunta sila sa mga resort, nagsha-shopping, at kumakain sa labas gamit ang perang ipinapadala ng tita ko mula sa abroad. Ni isang “Kumusta ka na?” o isang mangkok ng mainit na sabaw ay hindi nila ako nabigyan. “Masyadong nakaka-depress sa bahay mo, Clara. Baka mahawa pa kami sa stress mo,” iyon ang huling text ni Mia sa akin.
Ang tanging kasama ko ay ang anim na taong gulang kong anak na si Leo.
Siya ang nag-aabot ng bimpo kapag nagsusuka ako sa banyo. Siya ang nagkukumot sa akin kapag nilalamig ako. Isang gabi, habang umiiyak ako dahil nakita ko ang sarili ko sa salamin na kalbo at payat na payat, naramdaman ko ang maliliit na braso ni Leo na yumakap sa akin.
“Mama, wag ka nang umiyak. You are still the most beautiful Mama in the world,” bulong niya. Doon ako kumuha ng lakas para patuloy na lumaban.
Kabanata 3: Ang Kakapalan ng Mukha
Makalipas ang anim na buwan, natapos ko ang chemo. Mahina pa rin ako at nakasuot ng beanie para itago ang kalbo kong ulo, ngunit unti-unti na akong nakakabawi.
Isang Sabado ng umaga, tumunog ang doorbell. Nang buksan ko ang pinto, laking gulat ko nang makita ko sina Mama Rosa at Mia.
Bumilis ang tibok ng puso ko. Sa wakas, naisip ko, dinalaw rin nila ako. Nunsensya man noon, pero pamilya ko sila kaya umasa pa rin akong namiss nila ako.
“Ma, Mia… pasok kayo,” mahina kong sabi.
Hindi man lang nila ako niyakap. Tiningnan lang ni Mia ang hitsura ko mula ulo hanggang paa. “Hala, Ate. Ang payat mo. Para kang buto’t balat. Anyway, may dala kaming kape.”
Umupo sila sa sala. Bago pa ako makapagpasalamat, nilabas ni Mia ang isang makapal na folder mula sa kanyang bag at inilapag sa lamesa.
“Clara,” mabilis na panimula ni Mama Rosa. “Diba approved ka sa housing loan mo noon? Ibig sabihin napakaganda ng credit score mo. Gusto kasi ni Mia na kumuha ng bagong SUV para sa bago niyang trabaho. Kaso, na-decline siya kasi kulang ang sweldo niya.”
Inilapit ni Mia ang folder sa akin kasama ang isang ballpen. “Ate, paki-pirmahan naman ‘to oh. Kailangan ko lang ng Co-maker at Co-signer para ma-release na yung kotse sa Lunes.”
Nanigas ako. Tinitigan ko silang dalawa. Anim na buwan. Anim na buwan akong nakipaglaban kay Kamatayan. Hindi sila dumating. Tapos ngayon, nandito sila para pilitin akong pumirma sa utang nila?!
“H-Hindi niyo ba muna tatanungin kung kumusta na ako?” nanginginig kong tanong, tumutulo na ang luha ko. “Kung buhay pa ba ako? Kung nakakakain ba kami ni Leo?”
Umirap si Mia. “Ate, wag ka nang mag-drama. Gumaling ka naman na ah? Tsaka pirma lang naman ‘yan, hindi mo naman babayaran ‘yung kotse!”
“Pirmahan mo na, Clara. Wag kang madamot sa kapatid mo!” sigaw ni Mama Rosa.
Kabanata 4: Ang Munting Leon
Wala akong lakas para sumigaw. Nanghihina ang mga tuhod ko sa matinding sakit ng pagtataksil ng sarili kong pamilya. Kukunin ko sana ang ballpen para lang umalis na sila, nang biglang bumukas ang pinto ng kwarto.
Lumabas si Leo. Nakasuot ng kanyang Spider-Man na pajama, ang kanyang maliliit na kamay ay nakakuyom. Naglakad siya palapit sa lamesa, kinuha ang folder ng car loan, at inihagis ito sa sahig!
“Huwag niyong paiyakin si Mama!” mataas at matapang na sigaw ng anim na taong gulang kong anak.
“Hoy, batang ‘to! Wala kang galang ah!” akmang hahawakan ni Mama Rosa si Leo, ngunit mabilis ko siyang hinigit sa likod ko.
Tinuro ni Leo sina Mama Rosa at Mia. Ang mga mata ng anak ko ay puno ng galit na hindi mo aakalaing manggagaling sa isang bata.
“Wala kayong kwentang pamilya! Nung nagsusuka si Mama ng dugo sa banyo, nasaan kayo?! Nung umiiyak si Mama kasi masakit ang katawan niya, nasaan kayo?! Ako lang ang nag-alaga kay Mama! Tapos ngayon pupunta kayo rito para manghingi ng kotse?! Umalis kayo sa bahay namin! Bad kayo! Bad!”
Parang sinampal ng napakalakas sina Mama Rosa at Mia. Natahimik sila, nakanganga sa mga salitang binitawan ng isang musmos.
Kabanata 5: Ang Pagputol ng Kadena
Ang galit ni Leo ang nagbigay sa akin ng tapang na matagal ko nang nawala. Pinunasan ko ang mga luha ko at tumayo nang tuwid.
“Narinig niyo ang anak ko,” malamig kong sabi. Kinuha ko ang mga papel sa sahig at pinunit ito sa harapan nila.
“Clara! Ano bang ginagawa mo?! Baliw ka na ba?!” patili na sigaw ni Mia.
“Oo, nabaliw ako nung inakala kong may pamilya akong mag-aalaga sa akin noong muntik na akong mamatay,” matigas kong sagot. “Wala akong pipirmahan. Hindi ako magiging Co-maker ng sinuman. At mula ngayon, wala na kayong anak at kapatid na Clara.”
“Wag kang walang utang na loob!” banta ni Mama Rosa.
“Anong utang na loob?! Kayo ang umubos ng pera ko noon! Lumabas na kayo ng bahay ko bago ko ipakaladkad kayo sa security guard!” sigaw ko.
Dahil sa takot sa iskandalo, mabilis na kinuha ni Mia ang kanyang bag at padabog na lumabas, sumunod si Mama Rosa na nagmumura. Isinara ko ang pinto at i-ninlock ito.
Pagtalikod ko, napaluhod ako sa sahig, humahagulgol. Lumapit si Leo, pinunasan ang mga luha ko gamit ang maliliit niyang kamay, at niyakap ako nang napakahigpit.
“I’m here, Mama. Ako ang superhero mo,” bulong niya.
Kabanata 6: Ang Tunay na Pamilya
Tuluyan ko nang pinutol ang komunikasyon ko sa kanila. Nalaman ko na lang makalipas ang ilang buwan na hindi natuloy ang pagbili ng kotse ni Mia, at nalubog sila sa utang dahil wala na akong ipinapadalang pera sa kanila. Hindi ko sila kinaawaan. Sila ang pumili ng kanilang landas.
Ngayon, idineklara na ng doktor na cancer-free na ako. Haba na ulit ang buhok ko at nakabalik na ako sa trabaho.
Nang araw na itinakwil ako ng aking dugo at laman, natuklasan ko ang pinakamahalagang aral sa buhay: Ang tunay na pamilya ay hindi palaging ang mga taong kapareho mo ng apelyido. Ang tunay na pamilya ay ang mga taong mananatili sa tabi mo at hahawakan ang kamay mo, kahit pa nasa pinakamadilim na bahagi ka ng iyong buhay. At para sa akin, ang pamilyang iyon ay ang aking munting leon.
