ANG NAKATAGONG BILYONARYA: ANG WALANG-AWANG PAGHIHIGANTI SA EX-BOYFRIEND AT SA KANYANG MAYABANG NA FIANCÉE NA ININSULTO AKO BILANG ISANG HAMAK NA TAGAWALIS SA LABAS NG SARILI KONG GUSALI!
Kabanata 1: Ang Alikabok ng Kahapon
Ako si Lara, dalawampu’t walong taong gulang. Limang taon na ang nakalipas nang iwan ako ng ex-boyfriend kong si Mark. Iniwan niya ako dahil daw isa lamang akong hamak na working student na walang ambisyon sa buhay, habang siya ay nangangarap maging isang sikat na negosyante. Ipinagpalit niya ako kay Cindy, isang anak ng mayamang pulitiko na makakapagbigay raw sa kanya ng koneksyon at yaman.
Ang hindi nila alam, ang sakit na iyon ang naging gasolina ko para magsumikap. Sa loob ng limang taon, nagtayo ako ng isang tech company mula sa wala, na kalaunan ay naging isang bilyong-dolyar na imperyo. Ako ngayon ang lihim na CEO at nag-iisang nagmamay-ari ng Horizon Tower, ang pinakamataas at pinakamagarang office building sa gitna ng siyudad. Ayaw ko ng atensyon sa media, kaya iilang tao lang ang nakakakilala sa aking mukha.
Isang Biyernes ng umaga, napansin kong nahihilo ang matandang janitor ng gusali na si Mang Ben habang nagwawalis sa labas ng main entrance. Pinaupo ko siya para magpahinga at, dahil hindi naman ako maarte, kinuha ko ang walis at dustpan para tapusin ang ginagawa niya habang hinihintay ang medical team ng gusali. Nakasuot lang ako ng simpleng sweatpants, t-shirt, at cap na nakababa para takpan ang mukha ko.
Habang nagwawalis ako, huminto ang isang mamahaling sports car sa tapat ko.
Kabanata 2: Ang Mapanghusgang Magkasintahan
Bumaba mula sa sasakyan si Mark, suot ang isang mamahaling suit, at ang kanyang fiancée na si Cindy, na balot na balot ng alahas at designer brands.
Nang iangat ko ang aking paningin, nagtama ang aming mga mata ni Mark. Nanlaki ang mga mata niya, at mabilis na napalitan ng isang mapang-insultong ngisi.
“Lara? Ikaw ba ‘yan?” natatawang tanong ni Mark. Pinagmasdan niya ako mula ulo hanggang paa, tinitingnan ang hawak kong walis tambo. “Wow. Limang taon na, at hanggang dito ka lang pala nakarating? Tagawalis sa labas ng dream building ko?”
Lumapit si Cindy at kumapit sa braso ni Mark. “Babe, sino siya? Wag mong sabihing ito ‘yung ex mong patay-gutom?”
“Siya nga, babe,” tumatawang sagot ni Mark. “Tingnan mo naman, pathetic. Bagay na bagay sa kanya ang trabahong ‘yan.”
Huminga ako nang malalim, pinipigilan ang ngiti na pilit kumakawala sa mga labi ko. “May kailangan ba kayo rito, Mark?” kalmado kong tanong.
“Para sa kaalaman mo, Lara, andito kami para sa isang life-changing meeting,” mayabang na sagot ni Mark, iniaayos ang kanyang kurbata. “Magpi-pitch ang kumpanya ko sa CEO ng Horizon Group. Ito ang magliligtas sa bumabagsak kong negosyo at gagawa sa akin bilang isa sa pinakamayamang lalaki sa bansa. Kaya umalis ka nga sa daan, baka madumihan pa ang sapatos ko. Hindi ka nababagay sa lugar na ‘to.”
Sinadya ni Cindy na itapon ang hawak niyang empty coffee cup sa mismong paanan ko. “Ayan, pulutin mo. ‘Yan lang naman ang silbi mo, diba?” matinis siyang humalakhak bago sila tuluyang pumasok sa loob ng engrandeng lobby ng gusali.
Hindi ako sumigaw. Hindi ako nagalit. Tiningnan ko lang silang naglalakad papasok sa aking gusali. Pulutin ang basura? Sige. Dahil sa loob ng tatlumpung minuto, ako mismo ang magtatapon ng basura palabas ng aking kumpanya.
Kabanata 3: Ang Pangarap sa Loob ng Boardroom
Iniwan ko ang walis kay Mang Ben nang makasiguro akong maayos na ang pakiramdam niya. Pumasok ako sa aking private elevator na direktang umaakyat sa penthouse executive suite.
Sa loob ng executive boardroom sa ika-limampung palapag, nakaupo sina Mark at Cindy. Ayon sa CCTV feed sa opisina ko, halatang kinakabahan si Mark ngunit pilit nagpapanggap na kalmado. Ito ang huling baraha ng kanyang negosyo. Kung hindi sila makakakuha ng funding mula sa Horizon Group, tuluyan nang mababankrupt ang kumpanya niya.
“Wag kang kabahan, babe,” rinig kong sabi ni Cindy sa monitor. “Nandito ako. At siguradong mai-impress ang CEO sa’yo. Isipin mo na lang ‘yung mukha ng ex mong tagawalis kapag nalaman niyang tayo na ang nagmamay-ari ng isang floor sa gusaling nililinisan niya.”
Nagbihis ako. Mula sa simpleng sweatpants, nagsuot ako ng isang matalim at custom-tailored na pulang power suit. Isinuot ko ang aking diamond earrings at pumasok sa boardroom nang may taas-noo.
Kabanata 4: Ang Nakakamatay na Pasok
Bumukas ang malalaking pinto ng boardroom. Tumayo agad sina Mark at Cindy, inihahanda ang kanilang pinakamagandang pekeng ngiti para sa bilyonaryong CEO.
“Good morning, CEO—” naputol ang bati ni Mark.
Nang makita nila kung sino ang pumasok, parang nakakita sila ng multo. Nawala ang kulay sa mukha ni Mark. Si Cindy ay napanganga, halos lumawit ang dila sa gulat.
Naglakad ako patungo sa dulo ng mahabang lamesa at umupo sa nag-iisang leather chair na nakalaan para sa Chairman. Inilapag ng aking sekretarya ang isang tasa ng tsaa sa harap ko.
“L-Lara?” nanginginig na utal ni Mark, lumalaki ang mga mata. “A-Anong ginagawa mo rito? Paano ka nakapasok dito?! S-Security!”
Ngumiti ako nang malamig at sumimsim ng tsaa. “Bakit ka tumatawag ng security, Mark? Wala ba kayong pitch na ipapakita sa akin? Oras na, masyadong mahalaga ang bawat minuto ko.”
“I-Ikaw… Ikaw ang CEO?!” halos mapasigaw si Cindy, nanlalambot ang mga tuhod kaya napabagsak siya sa upuan.
“Ako nga,” kalmado kong sagot, nakasandal sa aking upuan. “Ako ang CEO, Founder, at nag-iisang may-ari ng Horizon Tower. Ang gusaling nililinisan ko kanina? Pagmamay-ari ko ‘yan mula basement hanggang rooftop.”
Kabanata 5: Ang Pagbasag sa Kayabangan
Parang binagsakan ng langit at lupa si Mark. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang nakahawak sa kanyang laptop. Biglang nagbago ang kanyang ekspresyon, naging maamo at nagmamakaawa.
“L-Lara… a-akala ko janitor ka lang… P-Patawarin mo kami sa sinabi namin kanina. H-Hindi namin sinasadya. B-Baka naman pwede nating pag-usapan ang negosyo? Kailangang-kailangan ko ang investment mo, Lara. Diba minahal natin ang isa’t isa?” pagmamakaawa ng duwag kong ex.
Natawa ako. Isang nakakabinging tawa na umalingawngaw sa buong kwarto.
“Negosyo? Sige, pag-usapan natin ang negosyo,” sabi ko, sabay bukas ng folder na naglalaman ng mga papeles ng kumpanya niya. “Tiningnan ko ang financials mo, Mark. Bumabagsak ang kumpanya mo dahil sa mismanagement, dahil pambayad mo sa luho ng fiancée mo ang pera ng mga investors niyo.”
“H-Hindi totoo ‘yan!” depensa ni Cindy.
“Manahimik ka,” madiin kong utos, at natigilan siya. Binaling ko ang tingin kay Mark. “Hindi ako nag-iinvest sa mga kumpanyang walang direksyon, at lalong hindi ako nag-iinvest sa mga taong walang kwenta ang pag-uugali. Kung kaya mong tapakan ang isang simpleng tagawalis sa kalsada, paano pa kaya ang mga empleyado mo?”
Kabanata 6: Ang Huling Salita
Inihagis ko ang kanyang proposal folder sa sahig. Eksakto sa paanan niya.
“Rejected,” malamig kong hatol. “Hindi lang ngayong araw, kundi habambuhay. Sinigurado ko na rin na lahat ng business partners ko sa industriya ay malalaman ang tunay na estado ng kumpanya mo. Bukas na bukas, bankrupt ka na, Mark.”
“Lara, please! Wag mong gawin ‘to!” umiiyak na si Mark, halos lumuhod sa harap ko. Si Cindy ay walang magawa kundi umiyak sa matinding kahihiyan.
Pinindot ko ang intercom. “Security, escort these two trashes out of my building. At siguraduhin ninyong hindi na sila makakatuntong dito kahit kailan.”
Pumasok ang tatlong malalaking gwardiya at kinaladkad silang dalawa palabas.
“Sabi mo kanina, hindi ako nababagay sa lugar na ‘to, Mark?” pahabol kong sigaw habang kinakaladkad sila sa pinto. “Tama ka. Dahil hindi ako nababagay sa sahig. Ako ang nagmamay-ari ng buong palasyo.”
Kinabukasan, lumabas sa balita ang pagbagsak ng kumpanya ni Mark. Dahil sa pagkawala ng pera, iniwan siya ni Cindy. Nawala sa kanya ang lahat. At habang nangyayari iyon, kalmado akong nakaupo sa aking opisina, umiinom ng kape, at nakatingin sa buong siyudad mula sa tuktok ng sarili kong tagumpay.
