INIWAN AT HINIWALAYAN AKO NG ASAWA KO HABANG 9 NA BUWAN AKONG BUNTIS PARA PAKASALAN ANG KABIT NIYA… PANDIDIRI RAW SIYA SA MALAKI KONG TIYAN! HINDI NIYA ALAM NA ANG TATAY KO AY MAY-ARI NG ISANG KUMPANYANG NAGKAKAHALAGA NG 40 MILYONG DOLYAR!
Kabanata 1: Ang Balyena at ang Taksil
Pumapatak ang malakas na ulan sa bubong ng maliit naming apartment nang ibagsak ng asawa kong si Rafael ang isang makapal na envelope sa ibabaw ng lamesa. Siyam na buwan na akong buntis noon, hirap na hirap sa paglalakad, at anumang araw ay maaari na akong manganak.
“Ano ‘to, Rafael?” nanginginig kong tanong habang sapo ang aking malaking tiyan.
“Mga papeles para sa annulment, Clara,” malamig niyang sagot habang nag-iimpake ng kanyang mga damit sa isang maleta. “Pinirmahan ko na. Ikaw na lang ang kulang.”
Gumuho ang mundo ko. “P-Pero bakit?! Malapit na akong manganak! Magkaka-anak na tayo, Rafael!” umiiyak kong pagsusumamo, pilit na inaabot ang kanyang braso ngunit marahas niya itong iniwas.
Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa, puno ng pandidiri ang kanyang mga mata. “Tingnan mo nga ang sarili mo, Clara! Mukha kang balyena! Diring-diri na akong tabihan ka sa kama. Ang laki-laki ng tiyan mo, ang manas ng mga paa mo, at wala ka nang inatupag kundi ang maging pambahay na asawa!”
Bago pa ako makasagot, bumukas ang pinto ng apartment. Pumasok ang isang babaeng nakasuot ng masikip at pulang dress, mataas ang takong, at amoy na amoy ang mamahaling pabango. Si Vanessa—ang katrabaho ni Rafael.
“Babe, tapos ka na ba diyan? Na-book ko na yung flight natin papuntang Macau para sa kasal natin next week,” malanding sabi ni Vanessa sabay pulupot sa braso ng asawa ko. Tiningnan niya ako at ngumisi. “Oh, hi Clara. Pasensya na, pero hindi na kasi kaya ng asawa mo ang itsura mo. He needs a real woman.”
“Wala kayong puso…” humahagulgol kong sabi.
“Pumirma ka na lang, Clara. Iiwanan kita ng limang libo para pampa-ospital mo. Hanggang diyan lang ang kaya kong ibigay sa isang pabigat,” huling salita ni Rafael bago niya ako tuluyang iniwang umiiyak at nag-iisa sa gitna ng malamig na gabi.
Kabanata 2: Ang Lihim ng Isang Prinsesa
Nang masigurado kong wala na sila, unti-unting nawala ang mga luha sa aking mga mata. Pinalitan ito ng isang malamig at matapang na ekspresyon.
Lumapit ako sa aking lumang cellphone at nag-dial ng isang numero na limang taon ko nang hindi tinatawagan. Limang taon na ang nakalipas nang layasan ko ang aking marangyang buhay dahil pinilit kong ipaglaban ang pag-ibig ko sa isang lalaking akala ko ay totoo—si Rafael. Gusto kong maranasan ang simpleng buhay at mahalin dahil sa kung sino ako, hindi dahil sa pera ko. Ngunit nagkamali ako.
Isang ring pa lang, sinagot na ito.
“Hello? S-Sino ‘to?” pamilyar at garalgal na boses ng isang matandang lalaki ang sumagot.
“Dad…” garalgal kong bulong. “Ako po ito. Si Clara.”
“Prinsesa ko!” umiiyak na sagot ng aking ama mula sa kabilang linya. “Diyos ko, Clara! Nasaan ka?! Limang taon kitang hinanap!”
“Dad, susuko na po ako. Gusto ko na pong umuwi. At… manganganak na po ako.”
Wala pang isang oras, tatlong itim na SUV at isang pribadong ambulansya ang pumarada sa tapat ng inuupahan kong apartment. Ang aking ama, si Don Alberto Sy, ang nagmamay-ari ng pinakamalaking Real Estate and Tech Conglomerate sa bansa na nagkakahalaga ng 40 Milyong Dolyar (humigit-kumulang 2.2 Bilyong Piso), ay mismong sumundo sa akin.
Nang makita niya ang kalagayan ko, napaiyak ang aking ama. “Hinding-hindi ka na makakaranas ng hirap, anak. At kung sino man ang gumawa nito sa’yo, sisiguraduhin kong luluhod siya sa aspalto.”
Kinabukasan, isinilang ko ang isang malusog na sanggol na lalaki sa isang VIP Suite ng pinakamahal na ospital sa bansa.
Kabanata 3: Ang Bagong Clara
Lumipas ang tatlong taon.
Ang dating “balyena” at manas na Clara ay isa nang alaala. Sa tulong ng pinakamagagaling na personal trainers, dermatologists, at pag-aalaga ng aking pamilya, nagbalik ang aking ganda at kumpiyansa. Ako ngayon ang Executive Vice President ng kumpanya ng aking ama, at kilala sa business world bilang ang walang-awang ngunit napakagandang si “Ms. Clara Sy”.
Sa kabilang banda, nalaman ko sa aking mga private investigators na ang buhay nina Rafael at Vanessa ay hindi naging maganda. Dahil sa labis na paggastos at pagiging maluho ni Vanessa, nabaon sila sa utang. Nawalan ng trabaho si Rafael dahil sa isang kaso ng pandarambong sa dati niyang kumpanya.
At ngayon, desperado silang naghahanap ng investor para sa isang maliit na negosyong sinusubukan nilang itayo para makabayad sa mga utang nila.
Kabanata 4: Ang Patibong
Isang Lunes ng umaga, nakatanggap ako ng ulat mula sa aking sekretarya.
“Ma’am Clara, may dalawang aplikante na nagmamakaawang makausap ang CEO para sa isang business proposal. Mr. Rafael Cruz at Mrs. Vanessa Cruz po ang pangalan. Sabi po ng security, kanina pa daw po sila naghihintay sa lobby at hindi aalis hangga’t hindi nakakausap ang boss.”
Isang malamig na ngiti ang namuo sa aking mga labi. “Papasukin mo sila sa Grand Boardroom, Lisa. At sabihin mo, paparating na ang hinihintay nila.”
Kabanata 5: Ang Paghaharap
Pag-apak ko sa loob ng Grand Boardroom, nakita ko sina Rafael at Vanessa na nakaupo sa dulo ng mahabang mesa. Suot nila ang mga damit na halatang luma na ngunit pilit na pinagmukhang pormal.
Nang marinig nila ang pagbukas ng pinto at ang tunog ng aking mamahaling stiletto, sabay silang tumayo at yumuko nang bahagya, hindi pa nakikita ang aking mukha.
“Good morning po, Madame!” masayang bati ni Rafael. “Maraming salamat po sa pagbibigay ng oras para sa aming proposal—”
Nang iangat niya ang kanyang paningin, naputol ang kanyang sasabihin. Nanlaki ang kanyang mga mata hanggang sa halos lumabas ito sa kanyang mukha. Nawala ang kulay sa mukha ni Vanessa at napanganga siya.
Nakasuot ako ng isang bespoke tailored suit na nagkakahalaga ng daang libong piso, kumikinang ang diamond necklace sa aking leeg, at perpekto ang aking ayos.
“C-Clara…?” nanginginig na bulong ni Rafael, parang nakakita ng multo. “P-Paanong… anong ginagawa mo rito? Sekretarya ka ba rito?”
Humalakhak ako nang mahina, isang tawang umalingawngaw sa malaking kwarto. Naglakad ako papunta sa dulo ng mesa, sa mismong upuan ng CEO. Umupo ako, ipinatong ang aking mga binti, at tinitigan sila nang malamig.
“Sekretarya? Rafael, nasa loob ka ng Sy Holdings. Ang kumpanyang pinipilahan mo para limusan ng puhunan,” malamig kong idineklara. “Ako si Clara Sy. Ang nag-iisang tagapagmana ng 40 Milyong Dolyar na imperyong ito.”
Kabanata 6: Ang Karma ng Taksil
“H-Hindi totoo ‘yan!” matinis na sigaw ni Vanessa, nanginginig sa galit at inggit. “Isang patay-gutom na babae ‘yan na pinalayas namin! Imposibleng—”
BANG! Hinampas ko ang mesa, dahilan para mapatalon si Vanessa sa gulat.
“Tumahimik ka, kabit,” matalim kong utos. “Wala kang karapatang magtaas ng boses sa sarili kong kumpanya.”
Tumingin sa akin si Rafael. Puno ng pagsisisi, panghihinayang, at desperasyon ang kanyang mga mata nang mapagtanto niya kung gaano kalaking yaman ang pinalagpas niya dahil lang sa kanyang makitid na pag-iisip.
Bigla siyang napaluhod sa sahig, umiiyak at lumapit papalapit sa akin.
“Clara… Clara, patawarin mo ako!” pagmamakaawa niya, pilit na inaabot ang mga sapatos ko ngunit mabilis akong umatras. “Nagkamali ako! Nilinlang lang ako ng babaeng ‘yan! Ikaw talaga ang mahal ko! Kumusta na ang anak natin? Gusto ko siyang makita! P-Pwede tayong magsimula ulit, pamilya tayo, ‘di ba?”
Nandiri ako sa kanyang mga sinabi. “Pamilya? Iniwan mo ako noong siyam na buwan akong buntis. Tinawag mo akong balyena at diring-diri ka sa akin. Ngayon, gusto mo ng pamilya dahil nalaman mong bilyonarya ako?”
Tumayo ako at pinindot ang intercom. “Security, may dalawang basura sa Grand Boardroom. Pakikaladkad sila palabas ng gusali.”
“Clara! Maawa ka! Baon na baon na kami sa utang! Makukulong ako!” humahagulgol na sigaw ni Rafael habang hinahawakan siya ng dalawang malalaking gwardiya.
“Limang libong piso lang sana ang ibibigay ko sa inyo, tulad ng ginawa mo sa akin noon,” nakangiti kong sabi habang pinapanood silang kinakaladkad palabas. “Pero naisip ko, sayang naman ang limang libo. Ibibili ko na lang ng laruan ang anak ko na hindi mo na kailanman masisilayan.”
Habang isinisigaw ni Vanessa ang mga pagmumura at umiiyak si Rafael palabas ng gusali, humigop ako ng kape mula sa aking tasa. Wala nang mas sasarap pa sa kape sa umaga, lalo na kung may kasama itong hustisya at matamis na paghihiganti.
