APAT NA ARAW KONG IPINAGKATIWALA ANG BAGONG PANGANAK KONG ASAWA SA AKING INA AT KAPATID, NGUNIT NANG UMUWI AKO, NADATNAN KO ANG ANAK KO SA DAMUHAN HABANG BUMUBULONG ANG NANGINGINIG KONG ASAWA: “HINDI NILA AKO PINAYAGANG TAWAGAN KA.”
KABANATA 1: ANG MALING PAGKAKATIWALA
Ako si Mateo. Dalawang linggo pa lamang ang nakakalipas mula nang isilang ng aking asawang si Clara ang aming panganay na si Leo sa pamamagitan ng Cesarean section (C-section). Dahil sa isang napakahalagang problema sa aming kumpanya, kinailangan kong bumiyahe sa kabilang probinsya nang apat na araw. Labag man sa aking kalooban na iwan ang aking mag-ina na parehong nagpapalakas pa, wala akong naging pagpipilian.
Upang mapanatag ang aking isip, nakiusap ako sa aking ina, si Mama Leticia, at sa aking nakatatandang kapatid na si Kuya Ramon, na pansamantalang tumira sa aming bahay upang alagaan si Clara at ang sanggol.
“Huwag kang mag-alala, Mateo. Kami na ang bahala sa mag-ina mo. Dugo’t laman natin ‘yan, aalagaan namin sila nang mabuti,” nakangiting pangako ni Mama habang tinatapik ang aking balikat bago ako umalis. Naniwala ako. Pagkatapos ng lahat, pamilya ko sila.
KABANATA 2: ANG KABANG HINDI MAIPALIWANAG
Sa unang dalawang araw ng aking biyahe, palagi akong tumatawag upang kumustahin si Clara. Ngunit sa tuwing tatawag ako, palaging si Mama o si Kuya Ramon ang sumasagot ng aking telepono.
“Natutulog si Clara, anak. Napagod sa pagpapadede. Huwag mo na siyang istorbohin,” palusot ni Mama sa unang araw.
“Nasa banyo siya, Mateo. Ako muna ang naghehele kay Leo,” sabi naman ni Kuya Ramon sa ikalawang araw.
Kahit gusto kong marinig ang boses ng aking asawa, pinaniwala ko ang aking sarili na nagpapahinga lamang siya. Ngunit pagsapit ng ikatlong araw, kinabahan na ako nang mapansin kong naka-turn off na ang cellphone ni Clara. Wala sa ugali niya ang magpatay ng telepono lalo na’t alam niyang nasa malayo ako. Dahil sa matinding pag-aalala, minadali ko ang aking mga trabaho, hindi na ako natulog, at bumiyahe ako pabalik ng aming bahay isang araw nang mas maaga sa inaasahan.
KABANATA 3: ANG BANGUNGOT SA SARILING TAHANAN
Tanghaling tapat nang makarating ako sa aming bahay. Nakabukas ang gate. Napakatahimik ng paligid. Pagpasok ko sa sala, nakita ko si Mama at Kuya Ramon na nakaupo sa sofa, nanonood ng TV, nakataas ang mga paa, at kumakain ng mga paborito kong meryenda.
“Oh, Mateo! Bakit ang aga mo?” gulat na tanong ni Mama, biglang napatayo at namutla.
Hindi ko sila pinansin. “Nasaan si Clara? Nasaan ang anak ko?” malamig kong tanong. Nagkatinginan silang dalawa at tila hindi makasagot.
Dahil sa kaba, mabilis kong hinanap ang mag-ina ko sa buong bahay. Wala sila sa kwarto. Wala sa kusina. Nang mabuksan ko ang pinto patungo sa aming likod-bahay (garden), tila huminto ang pagtibok ng aking puso sa nakagigimbal na eksenang bumungad sa akin.
Sa ilalim ng tirik ng araw, sa ibabaw ng damuhan, nakalatag ang isang manipis na kumot kung saan nakahiga ang aking bagong silang na anak na si Leo. Umiiyak siya nang mahina, basang-basa ng pawis, at napapaligiran ng mga insekto.
Sa hindi kalayuan, nakita ko si Clara. Nakaluhod siya sa tabi ng poso, naglalaba ng mga mabibigat na kumot at maong na damit—mga damit ni Kuya Ramon! Basang-basa ng pawis si Clara, namumutla ang mga labi, at nanginginig ang buong katawan. Ang damit niya ay may mantsa ng natuyong dugo dahil hindi pa magaling ang tahi ng kanyang operasyon.
KABANATA 4: ANG MGA BISITA MULA SA IMPYERNO
“Clara!” sigaw ko.
Mabilis akong tumakbo para buhatin si Leo mula sa damuhan at agad na dinaluhan ang aking asawa. Nang makita ako ni Clara, tila ba nawalan siya ng lakas at tuluyang napasubsob sa aking dibdib. Ang kanyang mga mata ay nanlalaki, puno ng matinding trauma at takot. Para siyang nabaliw sa sobrang pagod at stress.
“Mateo… ” humihikbi niyang tawag, ang boses niya ay basag at paos. Humigpit ang kapit niya sa aking damit, at bumulong siya nang may panginginig na dumurog sa aking kaluluwa:
“Mateo… hindi nila ako pinayagang tawagan ka. Kinuha nila ang cellphone ko… Sabi ng Mama mo, tamad daw ako at nag-iinarte lang. Pinalabas nila si Leo sa damuhan kasi naiingayan daw si Kuya Ramon sa pag-iyak niya habang natutulog…”
Nag-init ang buong pagkatao ko. Ang dugo ko ay tila kumulo sa matinding galit. Apat na araw. Apat na araw na ginawang alipin ng sarili kong pamilya ang asawa kong bagong panganak, at ginawang basurahan ang anak ko!
KABANATA 5: ANG HULING HATOL SA MGA HALIMAW
Binuhat ko si Clara at inalalayan papasok ng bahay habang karga ko si Leo. Pagpasok namin sa sala, nakatayo si Mama at Kuya Ramon, pilit na gumagawa ng palusot.
“Anak, nag-iinarte lang ‘yang asawa mo! Pinatutulungan ko lang siya sa gawaing bahay para mabilis gumaling ang sugat niya!” mataray na depensa ni Mama.
“Oo nga, Mateo. Napaka-arte ng asawa mo, akala mo kung sinong prinsesa,” dagdag ng kapatid ko.
Dahan-dahan kong inihiga si Clara sa sofa at tiningnan ang dalawang halimaw na nakatayo sa harap ko.
“Prinsesa?” nanggigigil kong sigaw na nagpatahimik sa kanila. “Asawa ko siya! Ina ng anak ko! At kayo? Pinatira ko kayo rito para alagaan sila, hindi para gawing katulong at patayin ang mag-ina ko!”
“Mateo, ina mo ako! Paano mo—”
“Wala akong inang halimaw!” putol ko sa sinasabi niya. “Kinuha niyo ang cellphone niya. Inilagay niyo ang isang sanggol sa ilalim ng araw dahil naiingayan kayo! Gusto niyo bang tumawag ako ng pulis ngayon din para kasuhan kayo ng child abuse at physical endangerment?!”
Namutla si Kuya Ramon. Umatras si Mama.
“Bibigyan ko kayo ng limang minuto. Kunin niyo ang mga gamit niyo at lumayas kayo sa pamamahay ko! At huwag na huwag na kayong magpapakita sa akin, dahil sa susunod na makita ko kayo malapit sa mag-ina ko, kalaboso ang bagsak ninyo!”
Kinaladkad ni Kuya Ramon ang kanilang mga bag palabas habang umiiyak si Mama, pilit na humihingi ng tawad. Ngunit isinara ko ang pinto at i-nin-lock iyon nang walang kahit anong pag-aalinlangan.
Nang mawala na sila, nilapitan ko si Clara. Niyakap ko siya nang mahigpit habang karga namin si Leo. Umiyak ako at humingi ng tawad dahil sa kapabayaan kong magtiwala sa maling tao.
Natutunan ko ang pinakamasakit na aral sa buhay: Minsan, ang mga pinakamasamang halimaw ay hindi nagtatago sa dilim; minsan, sila ay nagkukunwaring pamilya na nakangiti sa ating harapan. Ngunit bilang isang ama at asawa, ang unang obligasyon ko ay ang pamilyang binuo ko, at handa akong itakwil ang sinuman, kahit kadugo ko pa, upang protektahan lamang sila.
