BUMALIK AKO SA RESTAURANT PARA KUNIN ANG NAIWAN KONG BAG, AT BUMULONG ANG MANAGER: “HUWAG KANG SISIGAW KAPAG NAKITA MO KUNG ANONG INILAGAY NG ASAWA MO SA GAMOT MO.” DOON KO NALAMAN NA GUSTO NIYANG PALABASING BALIW AKO UPANG NAKAWIN ANG YAMAN KO!
KABANATA 1: ANG “MABUTING” ASAWA AT ANG LUMALABONG ISIPAN
Ako si Elise, tatlumpu’t limang taong gulang. Bilang nag-iisang anak, minana ko ang isang malaking real estate development company nang pumanaw ang aking ama dalawang taon na ang nakakalipas. Sa gitna ng aking pagluluksa at pagkapagod, naging sandalan ko ang aking asawang si Marcos. Palagi siyang naroon, nag-aalaga, at nagpapaalala sa akin na uminom ng aking mga bitamina at gamot sa migraine.
Ngunit sa nakalipas na anim na buwan, napansin kong unti-unting nagbabago ang aking katawan at isipan. Madalas akong makalimot kung saan ko inilagay ang mga gamit ko. May mga gabing nakakakita ako ng mga anino, at paminsan-minsan ay nanginginig ang aking mga kamay nang walang dahilan.
“Na-i-stress ka lang sa kumpanya, mahal,” malambing na sabi ni Marcos isang gabi habang iniaabot sa akin ang isang basong tubig at ang aking pill organizer. “Inumin mo na ang mga supplements mo para makatulog ka nang maayos. Ako na ang bahala sa lahat.”
Naniwala ako sa kanya. Inakala kong sobrang swerte ko dahil mayroon akong asawang hindi ako iniiwan sa kabila ng unti-unti kong pagkawala sa sarili. Hindi ko alam, ang mismong taong nag-aabot sa akin ng tubig ang siya palang unti-unting lumalason sa aking isipan.
KABANATA 2: ANG NAIWANG BAG SA RESTAURANT
Gabi ng aming ikalimang anibersaryo. Nag-dinner kami ni Marcos sa isang sikat at pribadong fine dining restaurant. Sa gitna ng pagkain, bigla na naman akong nakaramdam ng matinding pagkahilo. Tila umiikot ang buong silid.
“Umuwi na tayo, Elise. Namumutla ka na naman,” nag-aalalang sabi ni Marcos. “Kukunin ko lang ang sasakyan sa valet. Hintayin mo ako sa lobby.”
Tumango ako. Nang makalabas si Marcos, doon ko napagtantong naiwan ko ang aking maliit na handbag sa aming mesa. Dahil nandoon ang aking wallet at ang pill organizer ko na naglalaman ng mga gamot na dapat kong inumin pag-uwi, nagpasya akong bumalik sa loob upang kunin ito.
Nang makarating ako sa aming mesa, nakita ko ang manager ng restaurant, si Mr. Rivera, na hawak-hawak ang aking bag. Namumutla siya at tila balisa.
“Mr. Rivera, salamat, naiwan ko—”
Bago ko pa matapos ang aking sasabihin, mabilis siyang lumapit sa akin, luminga-linga sa paligid, at hinawakan nang mahigpit ang aking braso.
KABANATA 3: ANG BULONG NA NAGPAGUHO SA MUNDO KO
Inilapit ni Mr. Rivera ang kanyang mukha sa aking tainga at bumulong gamit ang nanginginig na boses:
“Ma’am Elise… parang awa niyo na, huwag po kayong sisigaw kapag nakita ninyo kung anong inilagay ng asawa ninyo sa loob ng mga gamot ninyo.”
Nanlamig ang buong katawan ko. “A-Ano pong ibig ninyong sabihin?”
Kinuha niya ang kanyang telepono at ipinakita sa akin ang isang maikling CCTV footage mula sa camera na eksaktong nakatutok sa aming mesa. Sa video, nakita ko si Marcos noong nagpunta ako sa restroom kanina. Mabilis niyang binuksan ang aking bag, kinuha ang aking pill organizer, at pinalitan ang laman ng aking mga bitamina ng ibang mga kapsula na nanggaling sa kanyang bulsa.
“Kanina pa po siya kaduda-duda kaya binantayan ko sa camera,” dagdag ng manager. “Ma’am, hindi po bitamina ang ipinapainom niya sa inyo.”
Binuksan ko ang aking pill organizer. Ang mga kapsula ay mukhang pareho sa labas, ngunit nang buksan ko ang isa, ang powder sa loob ay hindi kulay puti tulad ng dati, kundi kulay abo na may halong asul.
Biglang naging malinaw ang lahat. Ang pagkahilo, ang pagkalimot, ang mga guni-guni (hallucinations). Hindi ako nababaliw dahil sa stress. Linasason ako ng sarili kong asawa gamit ang matatapang na psychiatric drugs (hallucinogens). Gusto niyang palabasin sa harap ng aking pamilya at ng board of directors na tuluyan na akong nabaliw upang makuha niya ang Power of Attorney at ang buong kontrol sa aking kumpanya at yaman!
“Nandiyan na ang asawa mo sa labas, Ma’am,” babala ni Mr. Rivera. “Mag-ingat po kayo.”
Huminga ako nang malalim, itinago ang ebidensya, at lumabas ng restaurant na parang walang nangyari. Nang gabing iyon, nagkunwari akong ininom ang gamot, ngunit lihim ko itong itinago sa ilalim ng aking dila at idinura sa banyo.
KABANATA 4: ANG LIHIM NA PAGHAHANDA
Sa sumunod na dalawang linggo, hindi ko ininom ang mga lason na ibinibigay ni Marcos. Unti-unting luminaw ang aking isipan. Nawala ang aking mga guni-guni, ngunit sa harap niya, nagpanggap ako na mas lumalala ang aking kondisyon. Nagpanggap akong kinakausap ang hangin at madalas akong “umiiyak” sa takot.
Sa mga oras na nasa opisina siya, lihim akong nagpunta sa isang pribadong ospital at nagpa-blood test at toxicology screening. Lumabas sa resulta na mayroon akong mapanganib na dami ng matatapang na psychoactive drugs sa aking sistema—mga gamot na ibinibigay lamang sa mga pasyenteng may matinding schizophrenia. Ibinigay ko rin ang mga nakuhang kapsula sa laboratoryo upang maging matibay na ebidensya.
Kinontak ko ang aking pinagkakatiwalaang abogado na si Atty. Mendoza, at doon namin inihanda ang bitag para sa aking asawang mukhang pera.
KABANATA 5: ANG HULING HALAKHAK NG REYNA
Isang hapon ng Linggo, nagpatawag si Marcos ng isang “Family Meeting” sa aming malaking mansyon. Inimbitahan niya ang aking ina, ang aking mga tito na bahagi ng Board of Directors, at isang huwad na psychiatrist na binayaran niya.
Nakatayo ako sa itaas ng hagdan at tahimik na nakikinig sa kanyang iyak-iyakan sa sala.
“Hindi ko na po alam ang gagawin ko,” humihikbing sabi ni Marcos sa pamilya ko. “Lumalala na ang pagkabaliw ni Elise. Kailangan na natin siyang ipasok sa isang mental facility para sa sarili niyang kaligtasan. At habang nagpapagaling siya, ako na po muna ang pansamantalang kukuha ng kontrol sa kumpanya bilang kanyang asawa.”
“Ganoon ba talaga ang gusto mo, Marcos?”
Lahat sila ay napatingin sa akin. Bumaba ako ng hagdan, hindi na nakasuot ng gusot na damit, kundi isang pormal na business suit. Matigas ang aking tayo, malinaw ang aking mga mata, at may isang malamig na ngiti sa aking mga labi. Wala na ang babaeng nanginginig at gulong-gulo ang isip.
“E-Elise? Mahal, dapat nagpapahinga ka,” nauutal na sabi ni Marcos, pilit na inaabot ang kamay ko.
Tinabig ko ang kamay niya. “Huwag mo akong hawakan, demonyo.”
Bumukas ang pinto ng mansyon at pumasok si Atty. Mendoza, kasama ang tatlong unipormadong pulis at ang manager ng restaurant na si Mr. Rivera.
Nanlaki ang mga mata ni Marcos. Namutla siya nang iabot ng aking abogado sa mga tito ko ang toxicology report, ang CCTV footage, at ang opisyal na medical records ko.
“Pinalalabas mo akong baliw upang agawin ang kumpanya ng ama ko, Marcos,” mariin kong sabi, ang boses ko ay umaalingawngaw sa buong sala. “Nilason mo ako sa loob ng anim na buwan. Inakala mong mahina ako, ngunit nakalimutan mong hindi ako naging tagapagmana ng kumpanyang ito kung madali akong lokohin.”
“L-Lahat ng ‘yan ay kasinungalingan! Gawa-gawa lang ‘yan ng baliw niyang isip!” tili ni Marcos, pilit na tumatakbo palabas.
Ngunit mabilis siyang hinarang ng mga pulis. Sapilitang ipinosas ang kanyang mga kamay habang umiiyak siya sa harap ng aking pamilya na ngayon ay nandidiri sa kanya. Kinasuhan siya ng Attempted Murder, Fraud, at Illegal Possession of Regulated Drugs.
Nang palabasin siya ng pinto, tiningnan ko siya sa huling pagkakataon. “Sana masiyahan ka sa bago mong bahay, Marcos. Balita ko, malamig ang rehas doon.”
Inakala ng aking asawa na maaari niya akong kulungin sa sarili kong isipan, ngunit ang lason na kanyang itinanim ay ang siya mismong nagtulak sa akin upang magising. Ibinalik ko ang aking yaman, ang aking kumpanya, at higit sa lahat, ang aking buhay—at ang lalaking sumubok na nakawin ito ay tuluyan nang nabura sa aking mundo.
