NAGLALAKAD AKO SA GITNA NG MALAKAS NA NIYEBE HABANG YAKAP ANG AKING SANGGOL DAHIL SABI NG MGA MAGULANG KO AY BUMAGSAK NA KAMI SA KAHIRAPAN… NGUNIT BIGLANG BUMUNGAD ANG MAYAMAN KONG LOLO AT NAGTANONG: “BAKIT HINDI MO GINAGAMIT ANG MERCEDES MO?”
KABANATA 1: ANG YAKAP SA GITNA NG YELO
Napakalamig ng gabi. Ang bawat pag-ihip ng hangin ay tila mga karayom na tumutusok sa aking balat habang naglalakad ako sa makapal na niyebe. Ako si Mikaela, at mahigpit kong yakap-yakap sa aking dibdib ang aking isang buwang gulang na sanggol na si Leo. Binalot ko siya ng tatlong patong na kumot upang masigurong hindi niya mararamdaman ang matinding lamig.
Kailangan kong maglakad ng halos dalawang kilometro papunta sa pinakamalapit na parmasya dahil nilalagnat si Leo. Wala kaming sasakyan. Wala akong pambayad sa taxi.
Dalawang buwan na ang nakakalipas nang sabihin sa akin ng sarili kong mga magulang na bumagsak ang aming negosyo at tuluyan na kaming naghirap. Sinabi nila na itinakwil na kami ng aking mayamang lolo na si Don Roberto dahil sa pagbubuntis ko nang walang asawa. Ayon sa aking ina, kinumpiska raw ng lolo ko ang lahat ng aming ari-arian, kaya napilitan kaming lumipat sa isang maliit na apartment.
“Kailangan nating magtipid, Mikaela. Wala na tayong pera. Wag kang umasa na may tutulong sa’yo kaya gumawa ka ng paraan para sa anak mo,” iyan ang malamig na boses ng aking ina bago nila ako iniwan mag-isa ngayong gabi dahil may pupuntahan daw silang “raket” para kumita.
Habang naglalakad, tumulo ang aking mga luha. Niyakap ko nang mas mahigpit si Leo. Patawarin mo ako, anak. Pangako, gagawin ni Mama ang lahat para mabuhay tayo.
KABANATA 2: ANG PAG-ILAW NG KATOTOHANAN
Sa kalagitnaan ng madilim at natatabunan ng niyebeng kalsada, biglang may isang nakakabulsong ilaw ng sasakyan ang tumapat sa akin. Isang makintab at itim na luxury SUV ang dahan-dahang huminto sa aking tabi.
Bumaba ang bintana sa likuran ng sasakyan, at halos tumigil ang paghinga ko nang makita ko kung sino ang nasa loob. Nakasuot ng makapal na coat at may hawak na tungkod, nakatingin sa akin nang nanlalaki ang mga mata ang aking lolo, si Don Roberto.
“Mikaela? Apo?!” gulat na gulat na sigaw ng lolo ko. Agad siyang nag-utos sa kanyang driver na buksan ang pinto at patakbuhin ang heater ng sasakyan. “Anong ginagawa mo sa labas sa ganitong lamig? At may dala kang sanggol! Pumasok ka rito, bilis!”
Nanginginig ako hindi lang dahil sa lamig, kundi dahil sa takot. Baka sigawan niya ako. Baka itaboy niya lalo si Leo dahil itinakwil niya kami. Ngunit nang makita niya ang sanggol, puno ng pag-aalala ang kanyang mga mata. Pumasok ako sa loob ng mainit na sasakyan.
Agad niyang inilagay ang kanyang mainit na coat sa aking mga balikat. “Diyos ko, apo, mamatay kayo sa lamig! Saan ka ba pupunta? At bakit ka naglalakad? Bakit hindi mo ginagamit ang Mercedes na ibinigay ko sa’yo?”
Kumunot ang noo ko. “M-Mercedes po? Lolo… wala po akong sasakyan. Sabi nina Mama at Papa, kinuha niyo raw po lahat ng ari-arian namin at itinakwil niyo ako dahil kay Leo. B-Bagsak na po tayo, ‘di ba?”
KABANATA 3: ANG KASAKIMAN NG SARILING DUGO
Natigilan si Don Roberto. Ang kanyang mukha na kanina ay puno ng pag-aalala ay biglang nagdilim at napalitan ng matinding galit.
“Itinakwil? Bagsak? Anong kasinungalingan ito?!” umuugong ang boses ng matanda. Hinawakan niya ang aking mga kamay na kasing-lamig ng yelo.
“Mikaela, apo… noong nalaman kong magkakaanak ka, oo, nagalit ako noong una. Pero dugo at laman kita. Isang buwan bago ka manganak, bumili ako ng isang bagong Mercedes SUV na nakapangalan sa’yo para maging ligtas kayo ng anak mo sa biyahe. Nagbukas din ako ng bank account na may dalawang milyong piso para sa mga pangangailangan ni Leo, at ibinigay ko ang mga cards at susi sa mga magulang mo para ibigay sa’yo!”
Napatakip ako ng bibig at napahagulgol. Ang mga magulang ko… pinaniwala nila akong baon kami sa utang. Pinakain nila ako ng tira-tira. Pinaglakad nila ako sa gitna ng niyebe para bumili ng gamot ng anak ko, habang sila pala ay nagpapasarap sa biyayang para sa akin at sa aking anak!
“Lolo… wala po silang ibinigay sa akin. Kahit isang sentimo,” umiiyak kong sumbong habang yakap si Leo.
Kinuha ni Lolo ang kanyang telepono. “Manong, idiretso mo ang sasakyan sa bahay ng mga magulang niya. Ngayon din.”
KABANATA 4: ANG PAGSINGIL SA MGA SINUNGALING
Tumigil ang sasakyan sa tapat ng isang pamilyar na address. Hindi ito ang maliit na apartment na tinutuluyan ko, kundi isang magandang townhouse na binili rin pala ng aking lolo. Sa garahe, nakaparada ang isang bagong-bagong puting Mercedes-Benz.
Pumasok kami ni Lolo sa loob gamit ang kanyang master key. Bumungad sa amin ang isang mainit na sala kung saan nakaupo ang aking ina at ama, humihigop ng mamahaling wine habang nanonood ng pelikula.
Nang makita nila si Lolo Roberto at ako na buhat-buhat si Leo, biglang nabitawan ng aking ina ang baso ng wine. Basag.
“P-Papa… Mikaela… a-anong ginagawa niyo rito?” nauutal at namumutlang tanong ng aking ina.
Inihampas ni Lolo ang kanyang tungkod sa sahig nang napakalakas.
“Mga walanghiya kayo! Pinaglakad ninyo ang sarili ninyong anak at apo sa gitna ng bagyo ng niyebe habang kayo ay nagpapakasarap sa perang ibinigay ko para sa bata?!” sigaw ni Lolo, ang boses niya ay umaalingawngaw sa buong bahay.
Napaiyak ang aking ama at lumuhod. “Papa, patawarin niyo kami… Nalubog po kami sa utang sa sugal kaya ginamit namin ang pera ni Mikaela. Ibebenta rin po sana namin ang sasakyan bukas para makabawi…”
Tiningnan ko sila nang may matinding pandidiri. “Ginamit niyo ang anak ko para perahan si Lolo, at tapos ay hinayaan niyo kaming magdusa sa lamig at gutom? Hindi ko kayo mapapatawad!”
KABANATA 5: ANG BAGONG TAHANAN
Walang awa silang tiningnan ni Don Roberto. “Kukunin ko ang lahat ng ibinigay ko sa inyo. Ang bahay na ito, ang mga sasakyan, lahat. At mula ngayon, itinitigil ko na ang allowance ninyo. Tanggal din kayo sa kumpanya. Tingnan natin kung gaano kayo katagal mabubuhay sa sarili ninyong kasinungalingan.”
Nagmamakaawa sila, ngunit tinalikuran namin sila ni Lolo. Inalalayan niya akong makabalik sa mainit na sasakyan.
Kinabukasan, lumipat kami ni Leo sa malaking mansyon ni Lolo Roberto. Ibinigay niya sa akin ang susi ng Mercedes at ang kontrol sa trust fund ng aking anak. Ang mga magulang ko ay tuluyang naghirap at napilitang magtrabaho ng mabibigat na trabaho upang mabuhay, habang ako at si Leo ay napalibutan ng tunay na pagmamahal at pag-aalaga.
Ang gabing inakala kong katapusan namin sa gitna ng niyebe, ay siya palang simula ng isang mainit at maliwanag na kinabukasan.
