“WALA KANG KWENTA AT HINDI KA IMPORTANTE RITO!” SIGAW NG MAYAMANG HEIRESS SABAY SABOY NG RED WINE SA MUKHA KO—ANG HINDI NIYA ALAM, HAWAK KO ANG KAPANGYARIHANG WASAKIN ANG BUONG IMPERYO NG PAMILYA NIYA SA LOOB LAMANG NG LIMANG MINUTO!
Kabanata 1: Ang Gala ng mga Bilyonaryo
Ako si Victoria. Sa mundo ng negosyo, ang pangalang Victoria Valeriano ay binubulong lamang nang may matinding takot at paggalang. Ako ang nag-iisang tagapagmana at Chairwoman ng Valeriano Global Enterprises, ang pinakamalaking conglomerate na kumokontrol sa mga bangko, real estate, at teknolohiya sa buong Asya.
Ngunit ngayong gabi, pinili kong dumalo sa isang grand charity gala nang naka-disguise. Suot ko ang isang simpleng itim na cocktail dress at walang kahit anong alahas na kumikinang. Walang media na nakakakilala sa aking mukha dahil palagi akong nasa likod lamang ng mga operasyon. Gusto ko sanang mag-obserba at makita kung paano gumalaw ang mga negosyanteng pinapautang ng aking bangko.
Isa sa mga naroon ay ang pamilya Montemayor. Ang Montemayor Group ay isang sikat na kumpanya ng mga hotel, ngunit ang hindi alam ng publiko, baon na sila sa utang at ang Valeriano Global ang nag-iisang may hawak ng lifeline o buhay ng kumpanya nila.
Tahimik akong nakatayo sa isang sulok, hawak ang isang baso ng champagne, nang mapansin ko ang isang babaeng papalapit sa akin. Siya si Chloe Montemayor, ang dalawampu’t tatlong taong gulang na anak ng CEO ng Montemayor Group. Kilala siya bilang isang spoiled heiress, mapagmataas, at mahilig mangmaliit ng mga taong inaakala niyang mas mababa sa kanya.
Kabanata 2: Ang Pambabastos sa Harap ng Publiko
Kanina pa mainit ang dugo sa akin ni Chloe dahil ang lalaking nilalandi niya—isang batang CEO mula sa ibang kumpanya—ay mas piniling makipag-usap sa akin kaysa sa kanya. Inakala ni Chloe na isa lamang akong hamak na plus-one o assistant na nakapasok sa party.
Bigla siyang humarang sa harapan ko, hawak ang isang baso ng mamahaling Red Wine. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa na may matinding pandidiri.
“Excuse me,” matinis na sabi ni Chloe, sapat para makuha ang atensyon ng mga tao sa paligid namin. “Sino nagpapasok sa babaeng ‘to rito? Look at your cheap dress! Mukha kang basurera na naligaw sa palasyo.”
Tumahimik ang paligid. Ang mga mayamang bisita ay huminto sa pag-uusap at nanood sa amin. Kalmado lang akong tumingin sa kanya.
“Miss Montemayor, nandito ako bilang bisita. Wala akong ginagawang masama sa’yo,” mahinahon kong sagot.
Lalong nagalit si Chloe. Inakala niyang yuyuko ako at aalis dahil sa hiya. “Bisita? You don’t belong here! Wala kang kwenta at hindi ka importante rito! Mga tulad mong patay-gutom ang sumisira sa class ng event na ‘to!”
Bago pa ako makapagsalita… SPLOOSH!
Itinapon ni Chloe ang buong laman ng kanyang baso ng red wine nang direkta sa aking mukha.
Umagos ang malapot at pulang alak mula sa aking buhok, pababa sa aking mukha, at tuluyang dinumihan ang aking puting balat at itim na damit. Nag-gasp (nasinghap) ang lahat ng tao sa ballroom. Ang iba ay nagbulungan, habang ang mga kaibigan ni Chloe ay nagtawanan nang malakas.
“Ayan,” nakangising sabi ni Chloe. “Bagay sa’yo ‘yan. Ngayon, lumayas ka rito bago pa kita ipakaladkad sa security.”
Kabanata 3: Ang Limang Minutong Bilang
Pinunasan ko ang alak na pumasok sa aking mga mata. Hindi ako sumigaw. Hindi ako umiyak. Sa halip, isang malamig na ngiti ang gumuhit sa aking mga labi.
Dahan-dahan kong kinuha ang panyo sa aking clutch bag at pinunasan ang aking mukha. Tiningnan ko si Chloe—isang tingin na nagpatahimik sa pagtawa niya. Ang mga mata ko ay kasinglamig ng yelo.
“Miss Montemayor,” malamig at matigas kong sabi. Kinuha ko ang aking cellphone. Tiningnan ko ang orasan. “Ang oras ngayon ay 8:15 ng gabi. Bibigyan kita ng limang minuto para i-enjoy ang kayabangan mo. Dahil pagpatak ng 8:20, wala na kayong matatawag na imperyo.”
Tumawa nang malakas si Chloe. “Hahaha! Nabaliw na yata! Anong gagawin mo? Ite-text mo ang nanay mong labandera?!”
Hindi ko siya pinansin. Nag-dial ako ng isang numero at in-on ang loudspeaker upang marinig niya. Dalawang ring lang, sinagot ito.
“Madame Chairwoman,” boses ng isang lalaki mula sa linya. Ito ang aking Chief Operating Officer.
Narinig ng mga tao ang tawag na ‘Chairwoman’, ngunit si Chloe ay nakataas pa rin ang kilay.
“Marcus,” utos ko. Ang boses ko ay umaalingawngaw sa tahimik na ballroom. “Ang Montemayor Group. Bawiin ang lahat ng loans nila sa bangko natin. I-liquidate ang lahat ng assets nila. Tawagan ang mga suppliers nila at ipa-cancel ang lahat ng kontrata nila ngayon din. I want them bankrupt in five minutes. Walang matitira.”
“Understood, Madame. Executing hostile takeover now,” sagot ni Marcus, at pinatay ang tawag.
Ngumisi si Chloe ngunit nakita ko ang bahagyang panginginig ng kanyang labi. “Nice acting! Akala mo ba matatakot mo ako sa ganyang drama—”
Kabanata 4: Ang Pagguho ng Kayabangan
Eksaktong 8:18 ng gabi.
Bumukas nang malakas ang double doors ng ballroom. Pumasok ang ama ni Chloe na si Don Roberto Montemayor, ang CEO ng kanilang kumpanya. Maputlang-maputla siya, pawis na pawis, at tila hinahabol ang hininga. Hawak niya ang kanyang cellphone na walang tigil sa pag-ring.
“Papa!” tawag ni Chloe, patakbong lumapit sa ama. “Papa, may baliw na babae rito na nagpapanggap—”
PAK!
Isang malakas at mabigat na sampal ang pinakawalan ni Don Roberto sa pisngi ni Chloe. Napa-upo ang babae sa sahig, hawak ang kanyang namumulang pisngi, nanlalaki ang mga mata sa gulat.
“Tumahimik kang hangal ka!” sigaw ni Don Roberto, umiiyak. “Anong ginawa mo?! Tinawagan ako ng bangko! Kanselado na ang lahat ng credit lines natin! Pati ang mga shares natin sa stock market, bumagsak ng 90% sa loob ng tatlong minuto! Wala na tayong kumpanya! Wala na tayong bahay!”
“P-Papa… a-ano pong sinasabi niyo?” nanginginig na tanong ni Chloe.
Hindi na siya pinansin ng kanyang ama. Naglakad si Don Roberto palapit sa akin. Nang makita niya ang red wine sa aking mukha at damit, halos bumagsak siya sa sahig sa matinding panginginig.
Sa harap ng lahat ng bilyonaryo, pulitiko, at mga bisita, lumuhod ang mayamang CEO ng Montemayor Group sa paanan ko.
“M-Madame Victoria…” umiiyak na pagmamakaawa ni Don Roberto. “P-Patawarin niyo po ang anak ko! H-Hindi niya po alam na kayo ang Chairwoman ng Valeriano Global! Kayo po ang nagpapabuhay sa kumpanya namin! Parang awa niyo na, wag niyo po kaming patayin!”
Kabanata 5: Ang Hatol ng Reyna
Katahimikan. Parang binagsakan ng bomba ang buong ballroom.
Ang babaeng binuhusan ng alak at tinawag na “walang kwenta” ni Chloe ay ang mismong nagmamay-ari sa buhay ng buong pamilya niya.
Dahan-dahang napatingin si Chloe sa akin. Nawala ang lahat ng kulay sa kanyang mukha. Nanginginig ang buo niyang katawan at hindi siya makahinga. “I-Ikaw… i-ikaw si Victoria Valeriano?”
Tiningnan ko ang relo ko. “8:20 PM. Tapos na ang limang minuto.”
Tumungo ako kay Don Roberto na nakaluhod pa rin. “Don Roberto. Madalas ko kayong bigyan ng pabor dahil matagal na kayong kliyente. Ngunit nabigo kayong palakihin nang maayos ang inyong anak. Ipinagmalaki niya ang kayamanang hindi naman sa kanya, kundi hiram lang sa akin.”
“Patawad po! Patawad po!” humahagulgol na si Don Roberto.
Tiningnan ko si Chloe na ngayon ay gumagapang palapit sa akin, umiiyak at nakikiusap. “M-Madame Victoria, s-sorry po! Hindi ko po alam! Linisin ko po ang damit niyo, babayaran ko po!”
Napaatras ako upang hindi niya mahawakan ang sapatos ko. Isang malamig at nakamamatay na ngiti ang ibinigay ko sa kanya.
“Hindi ko kailangan ng sorry mo, Chloe,” kalmado kong sabi. “Sabi mo kanina, wala akong kwenta at hindi ako importante rito, tama? Pwes, bukas ng umaga, kapag ginising ka na ng mga bank agents para palayasin kayo sa mansyon ninyo, sana maalala mo kung sino ang nagdesisyon ng kapalaran mo ngayong gabi.”
Tinalikuran ko sila. Naglakad ako palabas ng ballroom, habang ang lahat ng tao ay nagbigay daan, yumuyuko bilang paggalang. Rinig na rinig ko ang nakakabinging pag-iyak ni Chloe at ng kanyang ama, sinisisi ang isa’t isa sa pagkawala ng kanilang buong yaman.
Inakala ng aroganteng heiress na ang baso ng red wine ay sapat na para wasakin ang dignidad ko. Ngunit natutunan niya sa pinakamasakit na paraan na ang tunay na kapangyarihan ay hindi nakikita sa ingay o sa kintab ng damit. Ang tunay na kapangyarihan ay tahimik, at kaya nitong tapusin ang buong buhay mo sa loob lamang ng limang minuto.
