UMUWI AKO MULA SA BUSINESS TRIP NA UMAASANG MAKAPAGPAHINGA, NGUNIT BUMUNGAD SA AKIN ANG SULAT NG AKING ASAWA: “UMALIS NA AKO, IKAW NA ANG BAHALA SA MATANDANG BABAE SA LIKOD NG KWARTO”—ANG MISTERYONG DUMUROG SA AMING PAMILYA!
Kabanata 1: Ang Pag-uwi sa Tahimik na Bahay
Ako si Lara, tatlumpu’t limang taong gulang at isang Marketing Director. Pagkatapos ng dalawang linggong nakakapagod na business trip sa Japan, ang tanging gusto ko lang ay umuwi, yumakap sa asawa kong si Roman, at matulog sa malambot naming kama.
Mag-aalas otso na ng gabi nang makarating ako sa aming malaking bahay sa Quezon City. Madilim ang buong paligid. Walang ilaw sa labas at nakaparada pa ang kotse ni Roman sa garahe, kaya inakala kong baka nakatulog na siya sa loob.
“Roman? Babe? Andito na ako,” tawag ko pagkabukas ko ng pinto.
Walang sumagot. Ang tanging maririnig ko lang ay ang tunog ng aircon at ang tahol ng aso sa kabilang kanto. Ibinaba ko ang aking maleta sa sala. Pumunta ako sa kusina para uminom ng tubig, at doon, nakita ko ang isang piraso ng papel na nakapatong sa ibabaw ng kitchen island, nakaipit sa ilalim ng aking paboritong kape.
Kinuha ko ito. Sulat-kamay ni Roman. Ngunit ang mga salitang nakasulat doon ay nagpatayo ng mga balahibo ko sa batok.
“Lara, patawad pero kailangan ko nang umalis. Hindi ko na kaya. Huwag mo na akong hahanapin. Ibinenta ko na ang mga shares ko sa kumpanya. At isa pa… ikaw na ang bahala sa matandang babae sa likod ng kwarto. Huwag kang tatawag ng pulis kung ayaw mong madamay.”
Kumunot ang noo ko. Nanlamig ang buong katawan ko. Matandang babae? Sa likod ng kwarto? Wala kaming kasamang matanda sa bahay. Ang mga magulang ko ay nasa probinsya, at ang alam ko, ulila na si Roman simula pa noong bata siya.
Kabanata 2: Ang Lihim sa Likod ng Pinto
Nanginginig ang mga kamay ko habang kinuha ko ang isang mahabang payong mula sa gilid ng pinto bilang proteksyon. Dahan-dahan akong naglakad patungo sa dulo ng pasilyo ng aming bahay—sa storage room na matagal na naming hindi binubuksan dahil puro lumang gamit daw iyon, ayon kay Roman. Siya lang ang may susi niyon.
Pagdating ko sa tapat ng pinto, napansin kong nakabukas ang padlock nito.
Inilapit ko ang tainga ko sa pinto. Nakarinig ako ng mahinang pag-ubo at kaluskos. Parang may taong nahihirapang huminga.
Tolang ko ang pinto nang marahan. Creak…
Bumungad sa akin ang isang napakadilim at maalikabok na kwarto. Kinapa ko ang switch ng ilaw at pinatay ang kadiliman. Napaatras ako at napasinghap sa gulat, nabitawan ko ang payong na hawak ko.
Sa isang lumang kama sa sulok ng kwarto, nakahiga ang isang buto’t balat na matandang babae. Ang kanyang buhok ay maputi at magulo. Suot niya ay isang maruming daster. Nakakabit ang kanyang paa sa isang mahabang kadena na nakatali sa poste ng kama!
“D-Diyos ko…” bulong ko, mabilis na lumapit sa kanya. “Lola? Lola, ayos lang po ba kayo? S-Sino po kayo?”
Dahan-dahang iminulat ng matanda ang kanyang mga mata. Nang makita niya ako, nanginig ang kanyang mga labi.
“R-Roman… nasaan ang halimaw na ‘yon…” garalgal at mahinang boses ng matanda.
“Ako po si Lara, asawa ni Roman. Wala po siya rito. Sino po kayo? Bakit kayo kinulong ni Roman dito?!” umiiyak kong tanong habang sinusubukang tanggalin ang kadena sa paa niya, ngunit masyado itong mahigpit.
Hinawakan ng matanda ang nanginginig kong kamay. “Ako si Doña Carmela… ang tita ni Roman. Ang nagpalaki sa kanya.”
Kabanata 3: Ang Nakakagimbal na Katotohanan
Nanlaki ang mga mata ko. Doña Carmela? Ikinuwento sa akin ni Roman na ang mayamang tita niyang nagpalaki sa kanya ay namatay na limang taon na ang nakakalipas sa isang car accident bago pa kami magpakasal. Ayon sa kwento niya, minana niya ang lahat ng yaman nito dahil wala itong sariling anak.
“P-Patay na po si Doña Carmela… ‘yon po ang sabi niya sa akin,” naguguluhan kong sagot.
Isang mapait at tuyong tawa ang lumabas sa bibig ng matanda. “Pinalabas niyang patay na ako… para makuha niya ang kumpanya at ang lahat ng pera ko sa bangko. Limang taon… limang taon niya akong ikinulong dito sa bahay na ‘to nang palihim. Pinapakain lang niya ako ng tira-tira. May trust fund ako na mabubuksan lang ngayong araw, sa ika-walumpung kaarawan ko. Kinuha na niya ang pera… at tumakas na siya.”
Gumuho ang mundo ko. Ang lalaking pinakasalan ko, ang lalaking nakatabi ko sa pagtulog gabi-gabi, ay isang demonyo. Isang kriminal na kayang ikulong ang sarili niyang kadugo para sa pera. Binuhay niya ang ilusyong ulila siya at ginamit ako bilang panakip-butas para magmukha siyang normal na tao sa lipunan.
“Kailangan ko pong tumawag ng pulis!” kinuha ko ang cellphone ko mula sa aking bulsa.
Ngunit bago ko pa ma-dial ang numero, nakarinig ako ng malakas na tunog ng makina ng sasakyan mula sa labas. May pumarada sa aming driveway. Bumukas ang front door ng bahay.
“Lara?! Andito ka na ba?!”
Boses ni Roman! Bumalik siya!
Kabanata 4: Ang Pagbabalik ng Halimaw
Natarantang napahigpit ang hawak ni Doña Carmela sa kamay ko. “L-Lara, magtago ka! Papatayin ka niya! Bumalik siya para tapusin ako bago siya lumipad pa-abroad!”
Hindi ako nagpatalo sa takot. Pinatay ko ang ilaw sa kwarto at mabilis na nagtago sa likod ng malaking cabinet malapit sa pinto, bitbit ang payong na nakuha ko kanina. Nakahanda ang cellphone ko, naka-dial na sa 911 ang daliri ko.
Narinig ko ang mabibigat na yabag ni Roman palapit sa pasilyo.
“Lara? Nakita ko ang maleta mo sa sala!” sigaw niya. Ang boses niya ay hindi na malambing. Puno ito ng tensyon at galit. “Kung nabasa mo na ang sulat ko, dapat umalis ka na! Boba ka ba?!”
Bumukas nang malakas ang pinto ng kwarto. Binuksan niya ang ilaw. Nakita ko si Roman—magulo ang buhok, pawis na pawis, at may hawak na isang malaking baril. Hawak din niya ang isang black duffel bag na puno yata ng pera.
Lumapit siya sa kama ni Doña Carmela. “Mabuti naman at buhay ka pa, matandang hukluban. Nakalimutan ko ang vault key ko sa kwartong ‘to. Nasaan ang susi?!” bulyaw niya habang hinahalughog ang mga unan ng matanda.
“Hayop ka, Roman! Makukulong ka!” sigaw ng matanda.
“Makukulong? May private jet na nag-aabang sa akin papuntang Switzerland, tita! At ikaw, tutal wala na akong pakinabang sa’yo, tatapusin na kita!” Itinutok ni Roman ang baril sa ulo ng matanda.
Kabanata 5: Ang Laban para sa Hustisya
Hindi ako pwedeng manood lang. Pinindot ko ang Call sa 911 at inihagis ko ang cellphone sa ilalim ng kama upang marinig ng operator ang nangyayari.
Pagkatapos, lumabas ako mula sa pinagtataguan ko, hinawakan ko nang mahigpit ang payong, at buong lakas na inihampas iyon sa likod ng ulo ni Roman!
BAM!
“Aargh!” napasigaw si Roman at nabitawan ang baril. Bumagsak siya sa sahig, hawak ang dumudugong ulo.
Mabilis kong sinipa ang baril palayo sa kanya at kinuha ko ito. Nanginginig ang mga kamay ko habang itinutok ko ang baril sa sarili kong asawa.
“L-Lara?! Anong ginagawa mo?! Asawa mo ako!” gulat na gulat na sigaw ni Roman habang hawak ang ulo niya.
“Asawa? Hindi kita kilala! Isa kang halimaw!” umiiyak ngunit matapang kong sigaw. “Kinulong mo ang sarili mong tita! Ginawa mo akong tanga! Huwag kang susubok gumalaw, Roman, dahil hindi ako magdadalawang isip na kalabitin ‘to!”
Tumawa nang mala-demonyo si Roman. Dahan-dahan siyang tumayo, hindi alintana ang baril na nakatutok sa kanya. “Kakalabitin mo? Kilala kita, Lara. Mabait ka. Hindi mo kayang pumatay. Ibigay mo sa akin ‘yan at isasama kita sa Switzerland. Mayaman na tayo!”
Akmang lalapit siya upang agawin ang baril nang biglang…
WEE WOO WEE WOO WEE WOO!
Umalingawngaw ang malalakas na sirena ng pulis sa labas ng bahay. Narinig ng 911 operator ang buong kumosyon!
Nanlaki ang mga mata ni Roman. Tumakbo siya palabas ng kwarto para tumakas mula sa backdoor, ngunit bago pa siya makalabas ng kusina, pinabagsak na ang pinto ng mga SWAT team.
“Police! Drop to the ground! Put your hands behind your head!” sigaw ng mga awtoridad.
Kabanata 6: Ang Bagong Simula
Nakita ko kung paano pinosasan at kinaladkad si Roman palabas ng bahay namin. Umiiyak siya at nagmamakaawa, pero wala na siyang magagawa. Haharap siya sa kasong Kidnapping, Attempted Murder, Grand Theft, at maraming iba pa. Baka hindi na siya makalabas ng kulungan habambuhay.
Agad na binigyan ng medical attention si Doña Carmela. Dinala siya sa ospital, at tinanggal ang kadena na naging parusa niya sa loob ng limang taon.
Isang buwan ang lumipas pagkatapos ng trahedya. Na-process ko ang annulment namin ni Roman. Dahil sa ginawa kong pagliligtas kay Doña Carmela, itinuring niya akong parang tunay na anak.
Nabawi ng matanda ang kanyang buong yaman. Bilang pasasalamat, inilipat niya sa pangalan ko ang kalahati ng kanyang estate. Umalis kami sa sumumpang bahay na iyon at bumili kami ng isang magandang resthouse sa Tagaytay kung saan maayos na nagpapagaling at namumuhay nang mapayapa si Doña Carmela sa ilalim ng aking pag-aalaga.
Inakala ni Roman na ang pag-iwan ng isang sulat ay sapat na para matakasan niya ang kanyang mga kasalanan. Ngunit nakalimutan niya na ang katotohanan—gaano man katagal itago sa pinakamadilim na kwarto—ay palaging makakahanap ng paraan upang lumabas sa liwanag at maningil ng hustisya.
