PINUNIT NG BIYENAN KO AT NG BUNTIS NA KABIT NG MAPAPANGASAWA KO ANG WEDDING GOWN KO SA ALTAR UPANG IPAHIYA AKONG ISANG MAHIRAP NA ULILA—NGUNIT NANG TAWAGAN KO ANG ISANG LIHIM NA NUMERO, BUMALOT ANG KATAHIMIKAN NANG DUMATING AT YUMUKO SA HARAPAN KO ANG PINAKAMAKAPANGYARIHANG BILYONARYO SA PILIPINAS!
Kabanata 1: Ang Pangarap na Naging Bangungot
Ako si Elara, dalawampu’t limang taong gulang. Lumaki ako sa isang ampunan at namuhay nang mag-isa mula nang ako ay mag-kolehiyo. Dahil sa sipag at tiyaga, nakapagtapos ako at nakakuha ng maayos na trabaho. Inakala kong magiging perpekto na ang buhay ko nang mag-alok ng kasal ang nobyo kong si Mark, anak ng isang mayamang pamilya na nagmamay-ari ng ilang car dealership sa Maynila.
Ngunit ang ina ni Mark na si Donya Carmen, ay hindi kailanman naging mabuti sa akin. Simula pa lang, ipinamukha na niya sa akin na isa akong “hampaslupa,” isang ulilang walang apelyidong maipagmamalaki, at walang perang maibibigay sa negosyo nila. Tiniis ko ang lahat ng panlalait niya dahil nangako si Mark na mahal niya ako at ipagtatanggol niya ako.
Ako ang gumastos sa halos buong kasal namin dahil ayaw maglabas ng ni isang kusing ni Donya Carmen. Bumili ako ng isang simpleng ready-to-wear na wedding gown dahil iyon lang ang kaya ng ipon ko. Para sa akin, hindi mahalaga ang luho, kundi ang araw na mag-iisang dibdib kami ng lalaking mahal ko.
Ngunit hindi ko alam, ang araw ng aking kasal ang magiging pinakamasakit at pinakanakakagimbal na araw ng aking buhay.
Kabanata 2: Ang Eskandalo sa Altar
Puno ang malaking simbahan ng mga bisitang karamihan ay mula sa high society na kaibigan ni Donya Carmen. Naglakad ako sa aisle nang mag-isa, walang magulang na maghahatid sa akin, ngunit may ngiti sa aking mga labi. Sa dulo ng altar, nakatayo si Mark, ngunit hindi siya nakangiti. Nakayuko siya at halatang kinakabahan.
Nang makarating ako sa altar, bago pa man makapagsalita ang pari, biglang bumukas nang malakas ang malalaking pinto ng simbahan.
Isang babaeng nakasuot ng masikip na pulang dress, na nagpapahalata sa kanyang malaking tiyan (nasa limang buwang tiyan), ang matapang na naglakad papasok. Siya si Chloe, anak ng isang sikat na politiko at ang babaeng matagal nang nirereto ni Donya Carmen kay Mark.
“Itigil ang kasal na ito!” matinis na sigaw ni Chloe.
Nagkagulo ang mga bisita. Hinarap ko si Mark, nanginginig ang aking mga kamay. “Mark… anong ibig sabihin nito?”
Hindi makatingin sa akin si Mark. “E-Elara… s-sorry. Nabuntis ko si Chloe… isang gabi lang ‘yon, lasing ako… pero kailangan kong panindigan ang bata.”
Gumuho ang mundo ko. Pakiramdam ko ay pinagsakluban ako ng langit at lupa.
Kabanata 3: Ang Pagpunit sa Gown
Umakyat si Donya Carmen sa altar, nakangisi at bakas ang labis na tuwa sa kanyang mukha. Lumapit siya kay Chloe at inalalayan itong umakyat.
“Mabuti naman at dumating ka, hija!” masayang sabi ng biyenan ko kay Chloe. Humarap sa akin si Donya Carmen, at ang ngiti niya ay napalitan ng pandidiri. “Narinig mo ba ‘yon, Elara? Magkakaanak na si Mark sa isang babaeng kauri namin! Isang babaeng may maipagmamalaking pamilya, hindi tulad mong ulilang galing sa basurahan!”
“Ma, tama na. Nakakahiya sa mga tao,” mahinang awat ni Mark, pero duwag siyang umatras nang pandilatan siya ng kanyang ina.
Nagsimulang magbulungan at magtawanan ang mga bisita ng mga elite. Pinapanood nila akong mapahiya. Umiiyak ako, nagmamakaawa ang aking mga mata, ngunit walang nagtangkang tumulong.
Lumapit si Chloe sa akin. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. “Ang cheap ng gown mo. Bagay lang sa isang pulubi.”
Bago ko pa mapigilan, hinawakan ni Chloe ang laylayan (skirt) ng aking gown at malakas na hinila ito. CRIIIP! Napunit ang manipis na tela.
“Oops,” sarkastikong tawa ni Chloe.
Tumawa nang malakas si Donya Carmen at nakisali. Hinawakan niya ang manggas (sleeve) ng gown ko at sinadyang punitin iyon nang tuluyan. “Wala kang kwentang babae! Gusto mo lang perahan ang anak ko! Layas! Umalis ka na rito at huwag na huwag ka nang magpapakita sa pamilya namin!”
Nakabitin ang punit-punit kong damit. Nakita ko ang pagtawa ng buong simbahan. Ako ang naging pinakamalaking katatawanan nila. Ang sakit na naramdaman ko ay napalitan ng isang nakakapasong galit. Pinunasan ko ang aking mga luha. Ang mga matang kanina’y lumuluha ay naging kasing lamig ng yelo.
Kabanata 4: Ang Lihim na Numero
“Huwag kayong mag-alala,” malamig kong sabi, na nagpatigil sandali sa pagtawa nila. “Aalis ako. Pero bago ‘yan, may tatawagan lang ako para sunduin ako.”
Bago namatay ang matandang madre na nagpalaki sa akin sa ampunan, inabutan niya ako ng isang maliit na calling card na may isang private number. Sabi niya, “Elara, hindi ka itinapon ng mga magulang mo. Nawala ka dahil sa isang aksidente. Ibinilin sa akin ng tunay mong pamilya na huwag ibigay sa iyo ang numerong ito hanggang hindi mo kailangan ng tulong, dahil maraming gustong pumatay sa kanila. Pero kung nasa panganib ka o kung durog na durog na ang buhay mo, tawagan mo ang numerong ito.”
Dalawampung taon kong itinago ang numerong iyon. Ayaw ko itong gamitin dahil gusto kong tumayo sa sarili kong mga paa. Ngunit ngayon, kinuha ko ang aking cellphone mula sa maliit na bridal pouch at idinial ang numero.
Dalawang ring pa lang, may sumagot na. Isang malalim na boses ng lalaki. “Sino ‘to? Paano mo nakuha ang numerong ito?”
“Ako si Elara,” nanginginig ngunit matapang kong sagot. “Sabi ni Sister Maria… sunduin niyo na daw ako. Nasa San Agustin Church ako.”
Narinig ko ang pagbagsak ng isang baso sa kabilang linya, kasunod ang pagnginig ng boses ng lalaki. “E-Elara? A-Anak ko… Papunta na kami. Huwag kang aalis.”
Ibinaba ko ang telepono.
“Sino namang tinawagan mo? Yung tricycle driver na susundo sa’yo pabalik sa iskuwater?” pang-iinsulto ni Donya Carmen. Nagtawanan muli ang mga tao.
“Maghintay lang kayo ng limang minuto,” malamig kong sagot.
Kabanata 5: Ang Pagyanig sa Simbahan
Hindi pa man lumilipas ang limang minuto, isang malakas na ugong mula sa labas ang yumanig sa buong simbahan. Tunog iyon ng helicopter na umiikot sa itaas.
Kasunod nito, sunod-sunod na malalakas na preno ng sasakyan ang narinig sa labas. Bumukas nang marahas ang malalaking pinto ng simbahan.
Napatigil ang lahat ng bisita. Nawala ang mga ngisi nina Donya Carmen at Chloe. Nanlaki ang mga mata ni Mark.
Pumasok ang dose-dosenang mga lalaking nakasuot ng itim na suit, armado, at may mga earpieces. Pinalibutan nila ang buong simbahan. Sa labas, nakita ng mga tao ang isang convoy ng sampung itim na Maybach at Rolls-Royce.
“A-Anong nangyayari dito?!” natatarantang tanong ni Donya Carmen.
Mula sa gitna ng mga bodyguard, naglakad ang isang matangkad, may edad ngunit makisig at nakakatakot na lalaki. Nakasuot siya ng tailored Italian suit, may tungkod na gawa sa purong pilak.
Napasinghap ang lahat ng mga mayamang bisita. May mga napatayo sa gulat.
“D-Diyos ko… si Don Roberto Valderama!” bulong ng isang pulitiko. “Ang may-ari ng Valderama Empire! Ang pinakamayaman at pinakamakapangyarihang tao sa buong bansa! Anong ginagawa niya rito?!”
Kabanata 6: Ang Hari at Ang Prinsesa
Naglakad si Don Roberto nang dire-diretso sa altar. Ang kanyang presensya ay sapat na para manginig sa takot sina Mark at Donya Carmen. Tumabi ang lahat na parang humahawi ang dagat.
Nang makarating siya sa harap ko, tiningnan niya ako. Ang matalim niyang mga mata ay napuno ng luha. Nakita niya ang punit-punit kong damit at ang mga luha sa pisngi ko.
Bago pa man makapagsalita ang sinuman, ang kinatatakutang bilyonaryo ng Pilipinas ay lumuhod sa isang tuhod at yumuko sa aking harapan.
“Patawarin mo ako, anak ko. Patawarin mo ako at hinayaan kitang masaktan ng mga basurang ito,” humahagulgol na sabi ng bilyonaryo. Tumayo siya, tinanggal ang kanyang mamahaling suit jacket, at binalot ito sa aking mga balikat para takpan ang punit kong gown. Niyakap niya ako nang napakahigpit. “Ako ang Papa mo. Nandito na ako. Wala nang pwedeng manakit sa nag-iisang prinsesa ng mga Valderama.”
Katahimikan. Isang nakakabinging katahimikan ang bumalot sa buong simbahan.
Ang ulilang pinagtawanan nila, ang babaeng tinawag nilang “hampaslupa,” ay ang nawawalang kaisa-isang tagapagmana ng pinakamalaking bilyun-bilyong kumpanya sa Asya!
Namutla si Donya Carmen na parang nakakita ng multo. Nanginig ang mga tuhod ni Mark at bumagsak siya sa sahig. Si Chloe naman ay hindi makapagsalita, nakatakip ang kamay sa kanyang bibig sa sobrang takot.
Kabanata 7: Ang Huling Halakhak
Hinarap ni Don Roberto ang pamilya ni Mark. Ang kanyang tingin ay sapat na para pumatay.
“S-Sir Valderama… D-Don Roberto… hindi po namin alam! P-Patawarin niyo po kami! Isang malaking hindi pagkakaintindihan lang po ito!” umiiyak na pagmamakaawa ni Donya Carmen habang lumuluhod sa harap namin.
“Elara, b-babe… mahal kita! Patawarin mo ako, na-set up lang ako!” iyak ni Mark, sinusubukang hawakan ang kamay ko ngunit mabilis siyang tinutukan ng baril ng mga bodyguards.
Tiningnan ko sila mula ulo hanggang paa. “Tapos na ang kasal, Mark. At Donya Carmen, tama po kayo. Kailangan niyo ng taong ka-level ninyo. Bagay na bagay kayo ni Chloe.”
Bumaling ako sa aking ama at ngumiti nang mapait. “Papa, ayoko na po rito. Gusto ko nang umuwi.”
Tumango si Don Roberto at hinawakan ang kamay ko. Lumingon siya sa kanyang head of security.
“Bukas na bukas din, gusto kong kanselahin ang lahat ng kontrata ng kumpanya natin sa pamilya ng mga basurang ito. Bilhin niyo ang lahat ng utang nila sa bangko at ipa-foreclose ang lahat ng negosyo at bahay nila. Gusto kong makita silang namamalimos sa kalsada bago matapos ang buwang ito!” malamig na utos ni Don Roberto. “At ang pamilya ng babaeng buntis na ‘yan? Wasakin niyo ang karera ng tatay niyang politiko!”
“Huwag po! Nagmamakaawa kami!” tili nina Carmen at Chloe, gumagapang sa sahig, ngunit hinarangan sila ng mga gwardya.
Naglakad ako palabas ng simbahan, hawak ang kamay ng aking ama, napapalibutan ng mga bodyguard. Itinaas ko ang aking ulo. Iniwan ko ang mga taong nang-alipusta sa akin sa gitna ng kanilang sariling pagkawasak at kahihiyan.
Minsan, ang inakala nilang basurahan na pwedeng tapak-tapakan ay isang ginto na magbabalik upang sunugin ang kanilang buong kaharian. At ang araw na iyon ay ang simula ng bago at tunay kong buhay.
