NOONG PITONG TAONG GULANG AKO, UMIYAK AKO AT NAGPUMILIT NA MAGPAKASAL SA KAPITBAHAY NAMING LALAKI… LABINLIMANG TAON ANG LUMIPAS, NGUMITI ANG CEO SA INTERVIEW KO AT SINABING: “NAG-A-APPLY KA BA PARA SA POSISYON NG… ASAWA NG CEO?”
Kabanata 1: Ang Singsing na Tig-Sasampung Piso
Kung mayroon mang isang alaala na gusto kong ibaon sa pinakailalim ng lupa, iyon ay ang araw na umalis ang pamilya ni Kuya Luke.
Ako si Maya. Noong pitong taong gulang ako, mayroon kaming kapitbahay na isang sampung taong gulang na lalaki, si Lucas. Siya ang first crush ko. Palagi niya akong nililibre ng ice cream, pinagtatanggol sa mga umaaway sa akin, at tinuturuang magbisikleta.
Ngunit isang araw, nagdesisyon ang pamilya niya na lumipat sa Amerika. Noong araw na isinasakay na ang mga gamit nila sa van, gumawa ako ng pinakamalaking iskandalo sa buong barangay.
Umiyak ako nang napakalakas, humiga sa kalsada, at yumakap sa binti ni Kuya Luke.
“Wag kang umalis, Kuya Luke! Papakasalan pa kita eh!” ngumangawang sigaw ko noon habang uhug-uhugin pa. Pinagtatawanan ako ng mga matatanda.
Para mapatahan ako, bumili si Kuya Luke ng isang tig-sasampung pisong plastik na singsing mula sa sari-sari store at isinuot iyon sa maliit kong daliri.
“O sige na, wag ka nang umiyak. Kapag malaki na tayo, babalikan kita at pakakasalan. Pangako ‘yan, ha? Kaya mag-aral kang mabuti,” nakangiting sabi niya sabay gulo sa buhok ko.
Sino ba namang mag-aakala na ang inosenteng pangakong iyon ay seryosohin ng tadhana?
Kabanata 2: Ang Pangarap na Trabaho
Labinlimang taon ang lumipas. Dalawampu’t dalawang taong gulang na ako, nakapagtapos bilang Cum Laude sa kursong Business Administration, at isang ganap na dalaga. Matagal ko nang nakalimutan ang mukha ni Kuya Luke. Ang pokus ko ngayon ay ang makakuha ng magandang trabaho para matulungan ang pamilya ko.
Nag-apply ako sa Horizon Empire, ang pinakamalaki at pinakasikat na investment and tech company sa bansa. Sabi nila, ang CEO raw nito ay isang napakabata, napakagwapo, ngunit napakasungit na bilyonaryo na nagngangalang Mr. L. Harrison.
Sa sobrang galing ko sa mga unang interviews, nakarating ako sa huling yugto—ang Final Interview kasama mismo ang kinatatakutang CEO.
Kabadong-kabado ako. Nakasuot ako ng pormal na blazer, pinagpapawisan ang mga palad, at paulit-ulit na nagdadasal habang nakatayo sa labas ng malaking mahogany door ng opisina niya.
Kabanata 3: Ang Pagsabak sa Harap ng Hari
“Ms. Maya dela Cruz? You may enter,” sabi ng sekretarya.
Huminga ako nang malalim at pumasok. Ang opisina ay napakalawak at amoy mamahaling kape. Sa dulo ng mahabang lamesa, nakatalikod ang CEO, nakatingin sa malaking bintana na nagpapakita ng magandang tanawin ng siyudad.
“Good morning, Sir. I am Maya dela Cruz, applying for the Executive Assistant position,” pormal kong pagpapakilala.
Dahan-dahang humarap ang CEO.
Halos tumigil ang pag-ikot ng mundo ko. Siya ay matangkad, may perpektong panga, matangos na ilong, at mga matang tila nang-aakit ngunit punong-puno ng awtoridad. Nakasuot siya ng navy blue bespoke suit na perpektong nakalapat sa matipuno niyang katawan. May pamilyar sa kanyang mga mata, ngunit sa sobrang kaba ko, hindi ko ito inintindi.
Umupo siya at tiningnan ang resume ko.
“Maya dela Cruz. Magna Cum Laude. Impressive,” panimula niya, ang boses niya ay malalim at nagpapatayo ng aking balahibo. “Why should I hire you, Ms. Dela Cruz?”
Sinagot ko ang lahat ng tanong niya nang buong husay. Mukha naman siyang natutuwa dahil paminsan-minsan ay napapangiti siya. Akala ko ay tapos na ang interview at tanggap na ako, nang bigla siyang sumandal sa kanyang upuan at tinitigan ako nang seryoso.
Kabanata 4: Ang Nakakagulat na Tanong
“You have excellent credentials, Maya. Ngunit may isang posisyon pa akong bakante. Gusto kong malaman kung qualified ka rin ba rito,” seryosong sabi niya.
Kumunot ang noo ko. “Po? Anong posisyon po iyon, Sir? Willing po akong matuto kung ano man—”
Bago ko pa matapos ang sasabihin ko, may kinuha siyang isang mahabang kwintas mula sa loob ng kanyang suit. Nang ilapag niya ito sa ibabaw ng glass table, halos malaglag ang panga ko.
Nakasabit sa dulo ng mamahaling silver chain na iyon ay isang… lumang plastik na singsing na kulay pink. Ang singsing na mabibili sa sari-sari store!
Unti-unting sumilay ang isang pamilyar, pilyo, at matamis na ngiti sa labi ng kinatatakutang CEO. Inilapit niya ang kanyang mukha sa akin at nagtanong:
“Nag-a-apply ka ba para sa posisyon ng Executive Assistant… o nag-a-apply ka para sa posisyon ng… asawa ng CEO?”
Kabanata 5: Ang Pagbabalik ng Nakaraan
Nanlaki ang mga mata ko. Parang nag-short circuit ang utak ko. Tiningnan ko ang singsing, tapos tiningnan ko ang mukha niya. Lucas Harrison… Kuya Luke?!
“K-Kuya Luke?!” halos mapasigaw ako sa gulat, nakalimutang nasa pormal na opisina ako. Namula nang husto ang buong mukha ko. Gusto kong lamunin ako ng lupa sa mga oras na iyon. Ang bilyonaryong CEO na nasa harap ko ay ang batang iniyakan ko sa kalsada labinlimang taon na ang nakararaan!
Tumawa siya nang malakas. Isang tawa na tanging sa kanya ko lang narinig.
“The one and only,” nakangising sagot niya, tumayo, at naglakad palapit sa akin. “Grabe, limang taon ko nang itinayo ang kumpanyang ito sa Pilipinas, hinihintay kong grumaduate ka para makapag-apply ka, tapos hindi mo man lang ako nakilala agad?”
“H-Hinihintay mo ako?!” utal-utal kong tanong, nag-iinit pa rin ang pisngi sa sobrang hiya. “P-Paano? Bakit nasa iyo pa ‘yang singsing?!”
Huminto siya nang malapit na malapit sa akin. Hinawakan niya ang kamay ko nang buong lambing. Nawala ang awtoridad ng isang CEO, at napalitan ito ng lalaking naghintay nang matagal para sa babaeng mahal niya.
“Akala mo ba nakalimutan ko ang pangako natin, Maya?” malumanay niyang bulong. “Araw-araw sa Amerika, pinaghirapan kong mag-aral at magtayo ng sarili kong imperyo. Pilit kong inabot ang tagumpay para sa araw na magkita tayo ulit, may maipagmamalaki ako. At para makapag-propose ako sayo hindi na gamit ang tig-sasampung pisong singsing.”
Kabanata 6: Ang Kontrata Habambuhay
May kinuha siyang isang maliit na velvet box mula sa kanyang bulsa at binuksan ito. Sa loob ay isang kumikinang at napakagandang diamond ring.
“S-Sir Lucas… seryoso ka ba?!” hindi ko makapaniwalang tanong, naluluha dahil sa halo-halong emosyon.
“I have never been more serious in my life, Maya. So… hired ka na bilang Executive Assistant ko,” kindat niya. “Pero ‘yung kabilang posisyon… tinatanggap mo ba ang trabaho bilang Misis Harrison?”
Kahit nanginginig, hindi ko mapigilang tumawa at maiyak. Sino ba namang mag-aakala na ang kakapalan ng mukha ko noong pitong taong gulang ako ay ang magiging susi sa aking “happily ever after”?
“As long as may kasamang libreng ice cream araw-araw… tinatanggap ko po ang posisyon, Sir,” nakangiti kong sagot.
Isinuot niya ang singsing sa daliri ko at niyakap ako nang mahigpit. Pumasok ako sa kumpanyang iyon na naghahanap lamang ng simpleng trabaho, ngunit lumabas ako mula sa opisinang iyon bitbit ang pusong inilaan pala para sa akin labinlimang taon na ang nakararaan. At masasabi ko talaga, ito na ang pinakamagandang job offer sa buong mundo!
