PUMUTOK ANG PANUBIGAN KO SA GITNA NG FAMILY DINNER, NGUNIT SINABIHAN AKO NG MGA MAGULANG KO NG, “TUMAWAG KA NG TAXI, BUSY KAMI!” KAYA NAGMANEHO AKO MAG-ISA SA OSPITAL KAHIT MAMAMATAY-MATAY NA SA SAKIT… PERO ANG GANTI NG TADHANA SA KANILA AY LUBOS NA NAKAKAGIMBAL!
Kabanata 1: Ang Paboritong Anak at ang Anino
Ako si Elena, dalawampu’t walong taong gulang. Buntis ako sa aking panganay na anak at kabuwanan ko na. Ang asawa kong si Marco ay isang Civil Engineer na nagtatrabaho sa Dubai. Dahil malapit na akong manganak, napagpasyahan kong umuwi muna sa bahay ng aking mga magulang upang may makasama at mag-alaga sa akin sakaling sumakit ang tiyan ko.
Ngunit kahit kailan, hindi ako ang naging paborito nina Mama Rosa at Papa Arturo. Ang atensyon at pagmamahal nila ay laging nakabuhos sa nakababata kong kapatid na si Bella. Si Bella ang maganda, ang paborito, at ang palaging nasusunod. Ako naman ang “tagabigay” at “taga-intindi.”
Isang gabi, naghanda ng isang malaking family dinner ang mga magulang ko. Nagluto sila ng steak, bumili ng mamahaling wine, at nag-imbita ng ilang kamag-anak. Ang okasyon? Nakuha ni Bella ang posisyon bilang isang Junior Manager sa isang kumpanya.
Kahit sumasakit na ang balakang ko dahil sa bigat ng tiyan ko, pinilit nila akong maghugas ng plato at mag-ayos ng lamesa bago dumating ang mga bisita.
Kabanata 2: Ang Basag na Panubigan
Habang masayang kumakain ang lahat at nagtatawanan sa hapag-kainan, nakaramdam ako ng isang matalim at tila pumupunit na sakit sa aking puson. Napakapit ako nang mahigpit sa gilid ng lamesa. Namutla ako.
Ssssshhh…
Isang maligamgam na likido ang biglang dumaloy mula sa aking binti papunta sa sahig. Pumutok na ang panubigan ko.
“M-Ma… Pa…” nanginginig kong tawag sa kanila habang namimilipit sa sakit. “M-Manganganak na po yata ako… Ang sakit ng tiyan ko!”
Tumingin sa akin ang lahat. Inaasahan kong magpa-panic sila, na aalalayan ako ng tatay ko papunta sa sasakyan, at dadamayan ako ng nanay ko.
Ngunit umikot ang mga mata ni Bella at tiningnan ang basa sa sahig. “Ew, Ate! Nakakadiri naman! Bakit dito ka pa nagkalat? Kumakain tayo oh, sinisira mo yung celebration ko!”
“Ma, Pa, parang awa niyo na. Dalhin niyo na ako sa ospital. Sumasakit na talaga…” humihikbi kong pakiusap, ramdam ang papalakas na contractions.
Kabanata 3: Ang Kalupitan ng Kadugo
Ibinaba ni Papa Arturo ang kanyang tinidor at tiningnan ako nang may pagka-irita.
“Elena, nakita mo namang may mga bisita ang kapatid mo at kumakain pa kami,” malamig na sabi ng sarili kong ama.
Lumapit si Mama Rosa, ngunit hindi para alalayan ako. Inabutan niya ako ng paper towel. “Punasan mo muna ‘yang kalat mo sa sahig. At tsaka, malaki na ang tiyan mo, kaya mo na ‘yan. Tumawag ka na lang ng taxi o Grab papuntang ospital. Busy kami rito.”
Nanlaki ang mga mata ko. Tumigil yata ang paghinga ko. “M-Ma? Anak niyo ako! Apo niyo ang nasa sinapupunan ko! Mamamatay ako sa sakit kung mag-isa akong bibiyahe!”
“Wag kang madrama, Elena!” bulyaw ni Mama Rosa, pilit na pinapahina ang boses para hindi masyadong marinig ng mga bisita sa sala. “Wag mong agawin ang atensyon kay Bella ngayong gabi! Lumabas ka na, kaya mo na ang sarili mo!”
Tinalikuran nila ako at ipinagpatuloy ang kanilang hapunan na parang walang nangyari. Sa sandaling iyon, kasabay ng matinding sakit sa aking sinapupunan, ay ang tuluyang pagkawasak ng aking puso. Wala na akong pamilya.
Kabanata 4: Ang Pinakamahabang Biyahe
Umiiyak at namimilipit sa sakit, gumapang ako palabas ng bahay nila. Wala akong makuhang taxi dahil malakas ang ulan at dis-oras na ng gabi. Wala akong ibang pagpipilian.
Kinuha ko ang susi ng sarili kong sasakyan. Nanginginig ang buong katawan ko, pinagpapawisan ng malamig, habang pilit kong inuupo ang sarili ko sa driver’s seat.
Bawat limang minuto, humihilab ang tiyan ko. Sumisigaw ako sa loob ng sasakyan habang nagmamaneho. Nanlalabo ang paningin ko dahil sa mga luha at ulan. Kinagat ko ang sarili kong labi hanggang sa magdugo ito para lang manatili akong gising. Para sa anak ko. Kailangan kong mabuhay para sa anak ko.
Makalipas ang apatnapung minutong parang impyerno, nakarating ako sa Emergency Room ng ospital. Pagkababa ko ng sasakyan, tuluyan nang bumagsak ang mga tuhod ko sa semento.
“T-Tulong… ang baby ko…” ang huli kong nasabi bago ako nawalan ng malay, habang nagtatakbuhan ang mga nurses at doktor palapit sa akin.
Kabanata 5: Ang Bagong Buhay at ang Pagputol ng Ugnayan
Nagising ako kinabukasan sa isang puting kwarto. Sa tabi ko ay isang maliit na crib kung saan natutulog ang isang napakalusog na sanggol na lalaki. At sa kabilang gilid ko, may nakahawak sa kamay ko—ang asawa kong si Marco.
Umuwi siya mula sa Dubai matapos makatanggap ng tawag mula sa ospital. Umiiyak siyang hinalikan ang noo ko.
“I’m so sorry, Elena. Wala ako sa tabi mo,” bulong niya. “Dahil sa matinding stress mo habang nagmamaneho, nagka-komplikasyon ka. Muntik na kayong mamatay ng anak natin.”
Sinabi ko kay Marco ang lahat ng ginawa ng mga magulang ko. Sa matinding galit ng asawa ko, pumunta siya sa bahay nina Mama at kinuha ang lahat ng natitira kong gamit. Sinabihan niya ang mga ito na kalimutan na nilang may anak at apo sila, at pinutol namin ang lahat ng sustento at koneksyon sa kanila.
Kabanata 6: Ang Pag-ikot ng Mundo
Limang taon ang lumipas.
Umunlad nang sobra ang buhay namin ni Marco. Nagtayo siya ng sarili niyang Engineering and Construction firm dito sa Pilipinas, at naging isang kilalang CEO. Ako naman ay nagpapatakbo ng sarili kong restaurant. Nakatira kami sa isang malaking mansyon kasama ang anak naming si Leo.
Samantala, nalaman ko mula sa mga kamag-anak na bumagsak ang buhay nina Mama. Si Bella, ang paborito nilang anak, ay nakabuntis at tinakasan ng lalaki. Nabaon sa utang si Bella dahil sa luho at isinanla ang mismong bahay nina Mama at Papa hanggang sa ma-foreclose ito ng bangko. Ang mas malala, inatake sa puso si Papa Arturo at kailangan ng Bypass Surgery.
Isang maulan na gabi, habang naghahapunan kami ni Marco at ng aming anak, tumunog ang doorbell ng mansyon namin.
Pagbukas ng gwardiya ng gate, pumasok sina Mama Rosa at Papa Arturo. Basang-basa sila sa ulan, mukhang matatanda na, pagod, at kaawa-awa.
Kabanata 7: Tumawag Kayo ng Taxi
Lumabas ako sa porch ng mansyon namin, nakahalukipkip, suot ang aking eleganteng damit.
“E-Elena… anak…” umiiyak na tawag ni Mama Rosa. Lumuhod siya sa malamig na semento. “Anak, parang awa mo na. Wala na kaming bahay. Ang tatay mo, inatake sa puso, kailangan niyang madala sa ospital at maoperahan! Walang maitulong si Bella sa amin… Ikaw na lang ang pag-asa namin.”
Tiningnan ko ang tatay kong namumutla at nakahawak sa dibdib niya. Sa isang iglap, bumalik sa isip ko ang gabing muntik na kaming mamatay ng anak ko dahil pinili nilang ipagpatuloy ang pagkain ng steak kaysa tulungan ako.
Tumingin ako sa kanila, walang ni isang patak ng luha o emosyon sa aking mga mata.
“Ospital?” malamig kong tanong. “Malaki na kayo. At buhay pa naman ang paborito ninyong anak para asikasuhin kayo.”
“Elena, nagmamakaawa ako, gamitin natin ang sasakyan mo, dalhin natin ang tatay mo sa ospital! Mamamatay siya!” humahagulgol na iyak ni Mama.
Ngumiti ako—isang napakalamig na ngiti. Ibinigay ko sa kanya ang mismong mga salitang ibinato nila sa akin noong pinakakailangan ko sila.
“Wag niyong sirain ang hapunan ng pamilya ko. Tumawag kayo ng taxi o Grab papuntang ospital. Busy kami.”
Tumalikod ako. Pumasok ako sa loob ng aking napakaganda at mainit na tahanan, at mahigpit na isinara ang pinto.
Sa labas, dinig ko ang iyak ng pagsisisi ng aking ina sa ilalim ng malakas na ulan. Ngunit sa loob ng puso ko, naramdaman ko ang kapayapaan na matagal ko nang inaasam. Ang karma ay hindi laging dumarating nang mabilis, pero kapag dumating ito, sinisingil nito ang lahat ng utang nang may kasamang matinding interes.
