“LOLO, HINDI TAYO PWEDENG UMUWI!” ANG BULONG NG 12-ANYOS KONG APO MATAPOS NAMING IHATID ANG ASAWA KO SA AIRPORT… AT ANG NAKAKAKILABOT NA NADISKUBRE KO SA LOOB NG SARILI KONG BAHAY 20 MINUTO ANG MAKALIPAS!
Kabanata 1: Ang Matamis na Pag-alis
Ako si Arturo, animnapu’t limang taong gulang at isang retiradong negosyante. Matapos mamatay ang una kong asawa, naging malungkot ang buhay ko hanggang sa makilala ko si Elena, isang babaeng mas bata sa akin ng labinlimang taon. Limang taon na kaming kasal. Ibinigay ko sa kanya ang lahat ng karangyaan—mamahaling alahas, sasakyan, at walang limitasyong credit cards.
Kasama ko sa bahay ang kaisa-isa kong apo na si Mia, labindalawang taong gulang. Ulila na si Mia kaya ako na ang nagpalaki sa kanya. Tahimik siyang bata, ngunit napakatalas ng pakiramdam.
Isang hapon ng Miyerkules, inihahatid namin ni Mia si Elena sa airport. Pupunta siya sa Bali, Indonesia para sa isang “One-Month Wellness Retreat.”
“Mag-iingat ka rito, Mahal ko,” malambing na sabi ni Elena, sabay halik sa pisngi ko. “Umuwi ka na agad at magpahinga. Huwag mo nang kalimutang inumin ang gamot mo sa puso mamayang gabi, ha? I want you safe.”
“Siyempre, Mahal. Mag-enjoy ka sa Bali,” nakangiti kong sagot.
Bineso rin niya si Mia bago siya pumasok sa Departure Area. Habang pinapanood ko siyang maglakad palayo, naisip ko kung gaano ako kaswerte na may nag-aalaga sa akin sa aking katandaan. Ngunit hindi ko alam, ang kanyang mga matatamis na salita ay ang huling kabanata ng aking buhay na kanyang isinulat.
Kabanata 2: Ang Babala ng Inosente
Sumakay na kami ni Mia sa aking sasakyan upang umuwi pabalik sa aming mansyon sa Alabang. Habang binabagtas namin ang highway, napansin kong tahimik at nanginginig ang mga kamay ni Mia habang hawak ang kanyang seatbelt.
“Apo, ayos ka lang ba? Nilalamig ka ba sa aircon?” tanong ko.
Tumingin sa akin si Mia. Ang kanyang mga mata ay puno ng matinding takot at luha. Luminga-linga muna siya sa paligid ng sasakyan na parang may nagtatago sa likuran bago siya lumapit sa akin at bumulong.
“Lolo… hindi tayo pwedeng umuwi.”
Kumunot ang noo ko. “Bakit, apo? Gusto mo bang kumain muna sa labas?”
Umiling siya nang mabilis. “Lolo, kagabi po… bumaba ako sa kusina para uminom ng tubig. Narinig ko po si Lola Elena na may kausap sa telepono.” Lumunok si Mia, tila hirap na hirap sabihin ang mga susunod na salita. “Sabi niya po sa lalaki sa telepono… ‘Siguraduhin mong malinis. Gawin mong mukhang natural. Atake sa puso o bangungot. Aalis ako bukas para may alibi ako. Makukuha natin ang 150 Million na life insurance kapag patay na ang matanda.'”
Parang binuhusan ako ng yelong tubig. Tumigil ang pag-ikot ng mundo ko. Si Elena? Ang babaeng kakasabi lang sa akin na inumin ko ang gamot ko sa puso?
Gusto ko sanang isipin na baka nanonood lang ng TV si Elena o namalikmata lang si Mia. Ngunit kilala ko ang apo ko. Hindi siya sinungaling, at ang takot sa kanyang mga mata ay purong katotohanan.
Iniliko ko ang sasakyan at nag-park sa isang madilim na kanto, tatlong bloke ang layo mula sa bahay namin.
Kabanata 3: Ang Sikreto sa Loob ng Bahay
“Lolo, anong gagawin natin?” umiiyak na tanong ni Mia.
“Shh. Ligtas tayo, apo. Dito lang tayo sa loob,” pilit ko siyang pinapakalma kahit ang sarili kong puso ay halos sumabog na sa kaba.
Kinuha ko ang aking cellphone. Isang buwan bago ang araw na ito, lihim akong nagpakabit ng mga hidden micro-cameras sa loob ng bahay dahil napansin kong may mga nawawalang pera sa vault ko. Hindi alam ni Elena ang tungkol dito.
Binuksan ko ang Smart Home CCTV App.
Lumipas ang dalawampung minuto. Nanlalamig akong nakatitig sa screen. Nanigas ang buong katawan ko nang makita ko ang nadiskubre ng camera sa aking kwarto.
Isang lalaking nakasuot ng itim at may surgical mask ang tahimik na pumasok sa Master Bedroom. Mayroon siyang sariling susi! Nakita ko siyang lumapit sa aking bedside table. Kinuha niya ang bote ng aking maintenance medicine para sa puso. Pinalitan niya ang laman nito ng mga kapsula na kamukhang-kamukha ng gamot ko, ngunit alam kong lason iyon na magdudulot ng cardiac arrest.
Hindi lang ‘yon. May hawak din siyang maliit na hiringgilya (syringe). Nagtago siya sa loob ng aking walk-in closet, hinihintay ang pag-uwi ko para tapusin ang trabaho kung sakaling hindi gumana ang lason.
“Diyos ko…” bulong ko. Papatayin nila ako ngayong gabi, at magmumukha itong natural death dahil matanda na ako at may sakit sa puso. At dahil nasa Bali si Elena, hinding-hindi siya paghihinalaan ng mga awtoridad.
Kabanata 4: Ang Baligtad na Patibong
Hindi na ako nag-aksaya ng panahon. Niyakap ko si Mia at agad na tinawagan ang matalik kong kaibigan, si Police Colonel Ramirez. Ipinasa ko sa kanya ang live footage mula sa cellphone ko.
“Arturo, wag kayong lalapit sa bahay. Kami na ang bahala,” seryosong utos ng Koronel.
Sa loob lamang ng sampung minuto, tahimik na pinalibutan ng mga SWAT at kapulisan ang mansyon ko. Mula sa cellphone, pinanood ko kung paano pinasok ng mga pulis ang bahay nang walang ingay. Binuksan nila ang pinto ng walk-in closet at tinutukan ng baril ang lalaki.
Nagulat ang lalaki at tinangkang lumaban, ngunit mabilis siyang naposasan. Tinanggal nila ang kanyang maskara.
Nakilala ko siya. Si Leo—ang personal fitness trainer ni Elena sa gym. Ang lalakeng madalas niyang i-kwento na “bakla” at mabait daw. Magkasabwat sila, at malamang ay magkarelasyon!
Kabanata 5: Ang Huling Mensahe sa VIP Lounge
Nakuha ng mga pulis ang cellphone ni Leo. Nandoon ang lahat ng ebidensya—mga text messages ni Elena, ang plano ng pagpatay, at ang mga litrato ng aking Life Insurance Policy.
Humingi ako ng isang pabor kay Colonel Ramirez bago nila damputin si Elena sa airport. Ginamit ng mga pulis ang cellphone ni Leo at nag-reply sa huling text ni Elena:
Leo’s Phone: “Tapos na ang trabaho. Patay na siya. Mukhang inatake sa puso.”
Samantala, sa VIP Lounge ng NAIA Terminal 3, nakaupo si Elena. Umiinom ng champagne at nag-aantay ng boarding time. Nang mabasa niya ang text, nakita sa airport CCTV ang pag-ngiti niya nang napakalaki. Pumasok siya sa banyo para siguro mag-ayos bago ang kanyang “masayang” byahe.
Paglabas niya ng banyo, hindi ang boarding gate ang sumalubong sa kanya.
Apat na pulis ang nakatayo sa harapan niya. At sa likod nila, naglakad ako palapit. Buhay. Walang galos. At nakatingin sa kanya nang may matinding galit.
“A-Arturo?!” Nanlaki ang mga mata ni Elena. Nabitawan niya ang kanyang mamahaling Hermès bag. Nawala ang lahat ng kulay sa kanyang mukha. “A-Anong ginagawa mo rito? Diba nasa bahay ka na?!”
“Hinihintay mo ba ang tawag ng ospital na inatake ako sa puso, Elena?” malamig kong tanong. “O hinihintay mong dumating ang tseke na 150 Million?”
“H-Hindi ko alam ang sinasabi mo! Mahal kita!” nanginginig niyang sigaw, pilit na lumalapit sa akin pero hinarang siya ng mga pulis.
“Nahuli na namin si Leo sa loob ng bahay mo, Ma’am. Hawak din namin ang phone niya kasama ang lahat ng texts niyo. Inaresto ka namin sa kasong Conspiracy to Commit Murder,” sabi ng pulis bago malamig na isinuot ang posas sa mga kamay ni Elena.
Kabanata 6: Ang Tunay na Kayamanan
Nagsisigaw at nagwawala si Elena habang kinakaladkad siya ng mga pulis sa gitna ng maraming tao sa airport. Ang lahat ng kanyang karangyaan at pagpapanggap ay nagtapos sa matinding kahihiyan at rehas na bakal.
Paglabas ko ng airport, tumakbo si Mia palapit sa akin at niyakap ako nang mahigpit. Umiyak ako at hinalikan ang tuktok ng kanyang ulo.
“Salamat, apo. Niligtas mo ang buhay ni Lolo,” basag ang boses kong sabi.
Kung hindi dahil sa katalinuhan at tapang ng aking labindalawang taong gulang na apo, malamang ay isang malamig na bangkay na ako ngayon, habang ang babaeng nagpanggap na nagmamahal sa akin ay nagpapakasarap sa kayamanang pinaghirapan ko.
Kinabukasan, inayos ko ang aking Will and Testament. Tinanggal ko ang pangalan ni Elena sa lahat ng aking ari-arian, at ibinilin ang 100% ng aking yaman kay Mia. Dahil sa huli, napatunayan kong hindi nasusukat ang pagmamahal sa matatamis na salita, kundi sa mga taong handang isugal ang kanilang takot para iligtas ka sa tiyak na kamatayan.
