TAHIMIK KONG PINIRMAHAN ANG ANNULMENT PAPERS HABANG PINAGTATAWANAN NILA AKO—HINDI ALAM NG HAMBOG KONG ASAWA AT NG KABIT NIYA NA ANG BILYONARYO KONG AMA AY NANONOOD SA BAWAT DETALYE UPANG KUMPLETUHIN ANG KANILANG PAGKASIRA!
Kabanata 1: Ang Huling Hapunan ng mga Taksil
Ang VIP Private Room ng pinakamahal na French restaurant sa BGC ay amoy ng mamahaling alak at kasakiman.
Nakaupo ako sa isang dulo ng mahabang lamesa, tahimik na humihigop ng tubig. Sa kabilang dulo, nakaupo ang asawa kong si Roman, nakasuot ng designer suit na binili mula sa “tagumpay” ng kanyang kumpanya. Nakapulupot sa kanyang braso ang kanyang sekretarya at ngayon ay opisyal na kabit, si Trina. Suot ni Trina ang isang kumikinang na diamond necklace—ang kwintas na nakita ko sa credit card statement ni Roman noong nakaraang buwan.
Limang taon kaming nagsama ni Roman. Nakilala ko siya noong nagsisimula pa lang siya sa kanyang tech startup. Nagpanggap akong isang simpleng babaeng nagtatrabaho sa isang maliit na opisina. Ang hindi niya alam, ako si Isabella Castillo, ang kaisa-isang tagapagmana ng Castillo Group of Companies, ang pinakamalaking conglomerate sa buong bansa na nagmamay-ari ng mga bangko, real estate, at mga ospital.
Tinago ko ang yaman ko dahil gusto kong mahalin ako ni Roman dahil sa kung sino ako, hindi dahil sa apelyido ko. Binigyan ko siya ng seed money para sa negosyo niya, pinalabas kong inutang ko ito sa bangko upang hindi siya ma-intimidate. Lumago ang negosyo niya, yumaman siya, at tulad ng isang tipikal na kwento… lumaki ang kanyang ulo at humanap ng babaeng tingin niya ay “ka-level” niya.
“Hanggang kailan ka ba tititig diyan, Isabella?” nayayamot na tanong ni Roman. Inihagis niya ang isang makapal na brown envelope sa harapan ko. Sumabog ang mga papel sa lamesa. “Pirmahan mo na ‘yan. Sayang ang oras ko sa’yo.”
Kabanata 2: Ang Papeles at Ang mga Pang-iinsulto
Tiningnan ko ang dokumento. Petition for Annulment. At sa ilalim nito ay ang Financial Settlement.
Tumawa nang mahina si Trina, tinakpan pa ang bibig niya na parang nandidiri. “Naku, babe. Siguro hindi niya maintindihan ang mga legal terms. Gusto mo bang ipaliwanag ko sa kanya?”
Tumingin sa akin si Trina mula ulo hanggang paa. “Alam mo, Isabella, tanggapin mo na lang ang reyalidad. Tingnan mo nga ang suot mo. Plain white shirt at maong? Hindi ka na bagay sa mundo ni Roman. Siya ay isang CEO, at ikaw… manang na walang pangarap sa buhay.”
“Binibigyan kita ng dalawang daang libong piso (200,000 PHP),” mayabang na sabi ni Roman, humalukipkip habang nakasandal sa upuan. “Malaking pera na ‘yan para sa isang tulad mong galing sa probinsya. Kunin mo ‘yan, umuwi ka sa inyo, at magsimula ka ng maliit na sari-sari store. Huwag mo na kaming guguluhin. Wala kang makukuha sa kumpanya ko dahil ako ang nagpakahirap palaguin ‘yun.”
Tiningnan ko silang dalawa. Wala akong naramdamang galit, ni isang patak ng luha ay hindi tumulo sa mga mata ko. Sa halip, dahan-dahan kong inayos ang kwelyo ng aking damit, kung saan nakapina ang isang maliit na perlas na brooch.
Ang perlas na iyon ay isang micro-camera na may live audio feed.
Kabanata 3: Ang Mata ng Hari
Sa mga oras na iyon, sa penthouse suite ng isang hotel na nasa tapat lang ng restaurant, nakaupo sa isang madilim na kwarto ang isang matandang lalaki. May hawak siyang baso ng whiskey at nakatitig sa isang malaking monitor na nagpapakita ng live video mula sa aking brooch.
Siya si Don Alejandro Castillo, ang aking ama. Ang pinakakinatatakutang bilyonaryo sa mundo ng negosyo.
Nanginig ang panga ng aking ama nang marinig niya ang mga insulto ni Roman. Gusto na sana niyang palusubin ang mga tauhan niya, ngunit sinabi ko sa kanya kaninang umaga: “Papa, let him dig his own grave. Hayaan mong isipin niyang nanalo siya, bago natin bawiin ang lahat.”
“Dalawang daang libong piso?” bulong ng ama ko sa sarili niya habang nakatingin sa monitor, umiigting ang galit. “Ginamit ng basurang lalaking ito ang limampung milyong pisong pondo mula sa bangko ko para itayo ang kumpanya niya nang hindi niya alam, tapos bibigyan niya ang prinsesa ko ng barya?!”
Kinuha ng ama ko ang kanyang telepono at tinawagan ang kanyang grupo ng mga abogado. “Execute the hostile takeover. Now. I-freeze niyo ang lahat ng bank accounts ni Roman Perez. Gusto kong wala siyang maibayad kahit sa kape niya mamaya.”
Kabanata 4: Ang Lagda ng Kalayaan
Bumalik ang atensyon ko kina Roman at Trina na ngayon ay naghahalikan pa sa harapan ko para ipamukha ang “tagumpay” nila.
“Ano na? Tatanga ka na lang ba diyan?” mataray na tanong ni Trina.
Kinuha ko ang aking bolpen. “Roman, sigurado ka bang gusto mo ng buong paghihiwalay? Walang balikan? Kahit ano mangyari?” kalmado kong tanong.
Tumawa nang malakas si Roman. “Sinasayang mo ba ang oras ko para magmakaawa? Oo, Isabella! Kahit gumuho ang mundo, hindi na ako babalik sa isang walang kwentang babaeng tulad mo! Pirmahan mo na ‘yan para makapagpakasal na kami ni Trina sa Paris!”
Ngumiti ako. Isang matamis at nakakapanindig-balahibong ngiti.
“Okay.”
Yumuko ako at walang pag-aalinlangang pinirmahan ang lahat ng pahina ng Annulment Papers. Ibinalik ko ito sa kanya nang tahimik.
Napakalakpak si Trina sa tuwa. Kinuha agad ni Roman ang mga papel. “Ayan, mabuti naman at alam mo ang lugar mo. Pwede ka nang umalis. Kami na ang magbabayad ng bill mo, charity ko na ‘yan sa’yo.”
“Salamat, Roman,” sagot ko habang tumatayo. “Pero tingin ko… baka hindi mo na kayang bayaran ang bill na ‘yan.”
Kumunot ang noo ni Roman. “Anong pinagsasabi mo? Barya lang sa akin ang—”
Kabanata 5: Ang Pagdating ng Bagyo
BLAG!
Bumukas nang malakas ang pinto ng VIP Room. Napatalon sa gulat sina Roman at Trina. Pumasok ang anim na matitipunong lalaking nakasuot ng itim na suit, mga bodyguards na nag-form ng linya sa magkabilang gilid ng kwarto.
“Ano ‘to?! Guard! Bakit may mga pumasok dito?!” sigaw ni Roman, tumatayo at nagagalit.
Ngunit natahimik siya nang pumasok ang huling tao. Isang matandang lalaki na naglalakad nang may mabigat na awtoridad, nakasuot ng bespoke suit at may hawak na tungkod na may ulong ginto.
Nalaglag ang panga ni Roman. Namutla ang kanyang buong mukha at nagsimulang mangatog ang kanyang mga tuhod. Bilang isang negosyante, kilalang-kilala niya kung sino ang nasa harapan niya.
“D-Don Alejandro Castillo…” nauutal na bulong ni Roman. Mabilis siyang inayos ang kanyang damit at nagpakumbaba. Anim na buwan na siyang pilit na humihingi ng appointment sa opisina ng Castillo Group para humingi ng investors, ngunit laging nare-reject.
“D-Don Alejandro, isang napakalaking karangalan po! A-Ako po si Roman Perez, CEO ng—”
Hindi siya pinansin ng ama ko. Naglakad si Don Alejandro palagpas kay Roman na parang hangin lamang ito. Dumiretso ang ama ko sa akin.
Sa harap ng naguguluhang si Roman at Trina, hinawakan ng bilyonaryong si Don Alejandro ang mukha ko at hinalikan ako sa noo.
“Are you okay, mi princesa? Sinaktan ba nila ang anak ko?” malambing ngunit puno ng banta na tanong ng aking ama.
Kabanata 6: Ang Pagkawasak ng Hambog
Katahimikan. Parang huminto ang pag-ikot ng mundo ni Roman.
“A-Anak?” utal na sabi ni Roman, tila naubusan ng hangin. Tumingin siya sa akin, pabalik sa ama ko. “I-Isabella… anak po kayo ni Don Alejandro Castillo?!”
“Oo, Roman,” malamig kong sagot, tinitingnan siya mula ulo hanggang paa, ibinabalik sa kanya ang tingin na ginawa niya sa akin kanina. “Isabella Castillo. Ang babaeng tinawag mong ‘manang na walang pangarap’ at inalok mo ng dalawang daang libong piso.”
“B-Babe… totoo ba ‘to?” nanginginig na tanong ni Trina, unti-unting lumalayo kay Roman.
Humarap ang ama ko kay Roman. Ang kanyang mga mata ay parang apoy na handang tupukin ang kaluluwa ng dating asawa ko.
“Ikaw, isang hamak na insekto, ay naglakas-loob na insultuhin ang anak ko?” malamig na sabi ng ama ko. Inilabas niya ang isang dokumento mula sa kanyang bulsa at itinapon ito sa mismong mukha ni Roman. “Tinawagan ko ang mga bangko. Ang limampung milyong pisong ‘inutang’ mo noon? Pera iyon ng anak ko. Ginamit niya ang mga bangko ko para itayo ang negosyo mo dahil ayaw niyang masaktan ang ego mo.”
Napaluhod si Roman sa sahig nang basahin niya ang dokumento.
“Dahil pinirmahan niyo na ang annulment,” patuloy ng aking ama, “legal na kaming malaya na bawiin ang lahat ng puhunan. Inutusan ko na ang Board of Directors mo. Bilang majority shareholder, tinatanggal na kita bilang CEO. Ipinasara ko na ang lahat ng bank accounts mo, pati ang credit card na ginamit mo pambili ng kwintas ng babaeng ‘yan.”
“HINDI!” sigaw ni Trina. Agad niyang hinablot ang kwintas sa leeg niya at inilagay sa bag niya. “Wala na siyang pera?! Walanghiya ka, Roman! Sabi mo bilyonaryo ka!”
“T-Trina, babe, wag mo akong iwan!” umiiyak na pakiusap ni Roman.
Ngunit mabilis na tumakbo palabas ng kwarto si Trina, iniiwan ang lalakeng ipinagpalit niya para sa pera na ngayon ay wala na palang kahit ano.
Gumapang si Roman palapit sa akin, umiiyak, lumuluha nang masagana. “Isabella… Isabella, asawa ko! Patawarin mo ako! H-Hindi ko alam! Mahal kita, Isabella! Punitin natin ang annulment papers! B-Babalik na ako sa’yo!”
Tiningnan ko siya nang may matinding pandidiri. Tiningnan ko ang annulment papers na hawak niya at ngumiti ako.
“Sabi mo kanina, kahit gumuho ang mundo, hindi ka na babalik sa walang kwentang babaeng tulad ko, ‘di ba?” Nakangisi kong paalala sa kanya. “Huwag kang mag-alala, Roman. Pinirmahan ko na. Malaya ka na. Malaya ka nang maghirap.”
Hinawakan ko ang braso ng ama ko at sabay kaming naglakad palabas ng kwarto. Sa aming pag-alis, ang tanging naiwan sa loob ng mamahaling VIP room ay ang hagulgol at sigaw ng isang lalaking pinagpalit ang isang diyamante para sa isang ordinaryong bato, at ngayon ay mabubuhay sa pinakamatinding pagsisisi habambuhay.
