NILABHAN KO NANG PITONG BESES ANG KAMA PERO HINDI MAWALA ANG KAKAIBANG AMOY NG ASAWA KO—NGUNIT NANG PUNITIN KO ANG KUTSON GAMIT ANG AKING MGA KAMAY, ANG KARUMALDUMAL NA KATOTOHANANG NAKATAGO SA LOOB NITO ANG TULUYANG DUMUROG SA WALONG TAON NAMING KASAL!
Kabanata 1: Ang Amoy ng Kabaliwan
Walong taon na kaming kasal ni Mateo. Sa mata ng mga kaibigan at pamilya namin, kami ang perpektong mag-asawa. Siya ay isang matagumpay na regional manager sa isang bangko, at ako naman, si Clara, ay isang head nurse na madalas naka-duty sa panggabing shift. Dahil wala pa kaming anak, inilaan namin ang aming oras sa pagpapatayo ng aming pangarap na bahay.
Ngunit nitong nakaraang buwan, may nagbago.
Nagsimula ito sa isang kakaibang amoy. Sa tuwing umuuwi ako tuwing madaling araw mula sa ospital at nahihiga sa aming malaking kama, may naaamoy akong hindi pamilyar. Isa itong nakakasulasok, matapang, at matamis na amoy ng pabango ng babae—amoy ng murang sampaguita at vanilla—na humalo sa maasim na amoy ng pawis.
Nang una ko itong mapansin, tinanong ko si Mateo.
“Hon, nagpalit ka ba ng sabon panlaba o pabango? Ang tapang ng amoy sa kwarto natin,” malumanay kong tanong habang nag-aalmusal kami.
Hindi siya makatingin nang diretso sa aking mga mata. Tumawa siya nang pilit at umiling. “Baka yung bagong fabric conditioner lang ‘yan, Clara. O baka naman stress ka lang sa ospital kaya kung anu-ano na ang naaamoy mo. Matulog ka na nga lang.”
Naniwala ako noong una. Baka nga guni-guni ko lang. Ngunit habang lumilipas ang mga linggo, palakas nang palakas ang amoy. Kumakapit ito sa mga unan, sa kumot, at lalo na sa mismong kutson.
Kabanata 2: Ang Ikapitong Paglalaba at Ang Gaslighting
Sobrang nababaliw na ako sa amoy na iyon. Hindi na ako makatulog. Pakiramdam ko, may ibang taong natutulog sa kama ko tuwing wala ako.
Sinimulan kong labhan ang lahat ng bedsheets, punda ng unan, at kumot. Isang beses. Dalawang beses. Tatlo. Ginamitan ko ng bleach, ng baking soda, at ng pinakamatapang na sabon. Ngunit sa tuwing ihahiga ko ang aking likod sa aming makapal na memory foam mattress, bumabalik ang nakakasulasok na amoy ng babae.
Kagabi, umuwi si Mateo mula sa isang “business trip.” Nag-away kami nang malala.
“Mateo, aminin mo na! May nagpupunta bang ibang babae rito kapag nasa ospital ako?! Bakit amoy babae ang kama natin?!” umiiyak kong sigaw.
Sa halip na magpaliwanag, nagalit siya at sinigawan ako. “Baliw ka na, Clara! Wala akong dinadalang babae rito! Pitong beses mo nang nilabhan ‘yang mga kumot na ‘yan ngayong linggo! Nagiging paranoid ka na! Siguro kailangan mo nang magpa-check up sa psychiatrist!” padabog niyang kinuha ang kanyang maleta. “Aalis na muna ako! Babalik ako kapag matino na ang pag-iisip mo!”
Umalis siya at iniwan akong umiiyak at nagdududa sa sarili kong katinuan. Nababaliw na nga ba ako? Ako ba ang may problema?
Kabanata 3: Ang Punit sa Kutson
Kinaumagahan, mag-isa ako sa bahay. Walang pasok sa ospital kaya nagpasya akong maglinis.
Pumasok ako sa kwarto namin. Wala na ang mga kumot dahil nilabhan ko na naman ito sa ikapitong pagkakataon. Tanging ang makapal at puting kutson (mattress) na lang ang naiwan sa ibabaw ng kama.
Lumapit ako sa kama. Suminghot ako.
Nandoon pa rin ang amoy. At sa pagkakataong ito, na-realize ko na hindi ito galing sa mga kumot. Galing ito sa loob mismo ng kutson.
Parang may sumapi sa akin. Dahil sa matinding galit, paranoia, at desperasyon na patunayan sa sarili kong hindi ako baliw, hinawakan ko ang gilid ng kutson. Pilit ko itong binaligtad. Napansin ko ang isang bahagi sa ilalim ng kutson kung saan ang tahi ay mukhang binuksan at tinabasan, bago muling tinahi nang palpak gamit ang itim na sinulid.
Hindi na ako naghanap ng gunting. Ginamit ko ang sarili kong mga kamay. Kinalmot, hinila, at pinunit ko ang tela ng kutson gamit ang buong lakas ko. Nasugatan ang mga kuko ko, ngunit wala akong pakialam.
RIIIIIP! Bumuka ang ilalim ng makapal na memory foam. May malaking butas na sadyang inukit sa loob nito.
Nang makita ko kung ano ang nasa loob ng butas na iyon, tumigil sa pagtibok ang puso ko. Nanlamig ang buong katawan ko, at literal na napatakip ako ng bibig dahil sa matinding kilabot at pandidiri.
Kabanata 4: Ang Karumaldumal na Lihim
Ang loob ng aming kama ay ginawang taguan ng mga karumaldumal na sikreto ng asawa ko. At doon nanggagaling ang matapang at nakakasulasok na amoy.
Sa loob ng inukit na foam, may mga nakatagong gamit:
Isang itim at pulang lingerie na halatang hindi nalabhan, basang-basa ng pawis at ng mismong murang pabango na matagal ko nang naaamoy. Mayroong ginamit na pregnancy test na nagpapakita ng dalawang pulang linya.
Ngunit ang nagpaguho sa aking mundo ay isang maliit na itim na box sa ilalim ng mga damit na iyon.
Nanginginig ang mga kamay ko nang buksan ko ito. Sa loob ay may isang lumang cellphone at isang Life Insurance Policy document.
Binasa ko ang dokumento. Isa itong patakaran ng Life Insurance na nakapangalan sa akin—nagkakahalaga ng Limampung Milyong Piso (50,000,000 PHP). Ang tanging benepisyaryo sa oras na “mamatay” ako ay ang asawa kong si Mateo. Ang dokumento ay nilagdaan lamang tatlong buwan na ang nakakalipas, pineke niya ang pirma ko!
Sunod kong binuksan ang lumang cellphone. Walang password. Nang buksan ko ang messages, tumambad sa akin ang mga palitan nila ng mensahe ng babaeng nagngangalang “Stella”.
Stella: “Babe, naiinip na ako. Kailan ba tayo pwedeng magsama sa bahay na ‘yan? Buntis na ako.”
Mateo: “Konting tiis na lang, babe. Unti-unti ko nang inihahalo yung gamot sa kape niya tuwing umaga bago siya matulog galing shift. Mukha na siyang maputla. Kapag inatake siya sa puso at namatay, makukuha na natin yung 50 Million. Titiyakin kong hindi halata sa autopsy.”
Stella: “Siguraduhin mo lang! Namimiss ko nang matulog sa kama niyo. Tinago mo ba nang maayos yung mga gamit ko sa ilalim ng kutson? Baka makita niya!”
Mateo: “Hindi ‘yun. Tanga ‘yung asawa ko. Tingin niya nababaliw na siya sa amoy, hahaha!”
Nabitiwan ko ang telepono.
Hindi lang pala siya nambababae. Hindi niya lang binababoy ang mismong kama namin habang nagpapakahirap ako sa trabaho. Pinaplano rin pala niya akong patayin.
Bumuhos ang mga luha ko, ngunit wala ni isang hikbi ang lumabas sa bibig ko. Ang walong taon naming kasal ay isa lamang palang ilusyon. Nakatulog ako sa tabi ng isang demonyo.
Kabanata 5: Ang Pag-uwi ng Demonyo
Alas-otso ng gabi nang bumukas ang pinto ng aming bahay. Umuwi si Mateo.
“Clara? Nandito na ako. Pasensya na sa nangyari kahapon,” malambing niyang tawag, ginagamit muli ang kanyang maskara ng pagiging “mabuting asawa.”
“Nandito ako sa kwarto, Mateo,” kalmado kong sagot.
Pagpasok niya sa kwarto, natigilan siya. Nakita niya akong nakaupo sa isang silya sa gilid ng kama. Ang kutson ay nakabukas na, nakalabas ang lahat ng bula, at ang mga gamit na itinago niya sa loob—ang lingerie, ang pregnancy test, ang mga dokumento, at ang cellphone—ay maayos na nakapatong sa ibabaw ng kama.
Nawalan ng kulay ang mukha ni Mateo. Parang siyang nakakita ng multo.
“C-Clara… p-paano… l-let me explain,” nanginginig niyang sabi, umaatras patungo sa pinto.
Ngumiti ako. Isang malamig, walang emosyon, at nakakamatay na ngiti.
“Explain what, Mateo? Na hindi ka lang isang manloloko, kundi isa ring mamamatay-tao?” tumayo ako at naglakad palapit sa kanya. “Alam mo ba, the whole day, naisip kong patayin ka gamit ang kutsilyo. Pero naisip ko, masyado yung mabilis. Hindi mo mararamdaman ang sakit.”
Akmang tatakbo siya palabas ng pinto nang biglang may humarang sa kanya. Dalawang matipunong lalaking nakapulis-uniporme.
“Mateo Salcedo?” matigas na tanong ng isang kapitan ng pulisya. “Inaaresto ka namin sa kasong Frustrated Murder at Conspiracy to Commit Murder. May hawak din kaming warrant para sa kasabwat mong si Stella na inaresto na rin namin sa bahay niya kaninang hapon.”
“Teka! Hindi totoo ‘yan! Asawa ko ang may gawa niyan! Baliw ang asawa ko!” nagwawalang sigaw ni Mateo habang pinoposasan siya ng mga pulis.
Lumapit ako at tiningnan siya nang diretso sa mata.
“Sabi mo nababaliw ako sa amoy, ‘di ba?” nakangisi kong bulong sa kanya. “Ang hindi mo alam, mas nabaliw si Stella kaninang hapon nung pinuntahan ko siya at ipinakita ko yung CCTV footage mo na may kasamang ibang babae sa hotel. Oo, Mateo. Akala mo ikaw lang ang magaling maglaro? Pinagkanulo ka ng sarili mong kabit nung malaman niyang niloloko mo rin siya.”
Nanlaki ang mga mata ni Mateo. Gumuho ang buong mundo niya.
“Clara! Clara, asawa mo ako! Parang awa mo na!” hagulgol niya habang kinakaladkad siya ng mga pulis palabas ng bahay namin.
Sumandal ako sa pinto at pinanood ang mga ilaw ng police car na papalayo sa aming bahay. Huminga ako nang malalim. Sa unang pagkakataon matapos ang maraming buwan, malinis at sariwa na ang hangin na nalalanghap ko. Wala na ang amoy ng panloloko. Wala na ang amoy ng kamatayan. Ang tanging naamoy ko na lamang ay ang matamis na halimuyak ng kalayaan at hustisya.
