ANG GABI NG AMING HIGH SCHOOL REUNION: ANG MULING PAGPAPAKITA NG LALAKING TATLONG TAON KONG LIHIM NA MINAHAL, AT ANG PAG-AMIN NA BUMAGO SA AMING TADHANA!
Kabanata 1: Ang Multo ng Nakaraan
Ako si Maya, dalawampu’t walong taong gulang, at isang matagumpay na interior designer. Nakatayo ako sa harap ng malaking salamin, suot ang isang eleganteng emerald green slip dress. Ngayong gabi ang aming 10th Year High School Reunion.
Habang naglalagay ako ng paborito kong pabango, hindi ko maiwasang makaramdam ng matinding kaba. Hindi dahil makikita ko ang mga dati kong kaklase na ngayo’y mga doktor, abogado, at negosyante na. Kinakabahan ako dahil sa isang pangalan na matagal nang nakabaon sa pinakasulok ng puso ko: Si Enzo.
Tatlong taon. Tatlong taon ko siyang lihim na minahal noong high school kami. Siya ang star player ng basketball team, matalino, at palaging nakangiti. Ako naman ang tahimik na babae sa likod ng klase, laging may hawak na sketchpad, at palihim na iginuguhit ang kanyang mukha habang hindi siya nakatingin.
Hanggang sa nagtapos kami, hindi ko nagawang umamin. Nagkanya-kanya kami ng landas, at ang lihim ko ay nanatiling lihim. Ngayong gabi, pagkatapos ng sampung taon, makikita ko siyang muli.
Kabanata 2: Ang Pagbabalik sa Alaala
Ginanap ang reunion sa isang magarbong ballroom ng isang hotel. Pagpasok ko, agad akong sinalubong ng malakas na musika, mga kumikinang na ilaw, at mga pamilyar na mukha.
“Maya! Oh my gosh, ang ganda mo!” tili ng best friend kong si Chloe sabay yakap sa akin nang mahigpit. “Ready ka na ba? Nakita ko ang pangalan niya sa guest list.”
Napalunok ako. “Chloe, please. Sampung taon na. Naka-move on na ako,” pilit kong pagmamalaki, kahit ang totoo ay nagwawala ang mga paru-paro sa tiyan ko.
“Sus, naka-move on daw. Tingnan natin mamaya kapag nagkaharap kayo,” panunukso niya.
Nagsimula ang programa. Nagkumustahan ang lahat. Tumawa kami sa mga lumang litrato na naka-project sa malaking screen. Maayos na sana ang lahat, kalmado na ako, nang biglang bumukas ang malaking pinto ng ballroom.
Kabanata 3: Ang Kanyang Pagdating
Tumigil ang oras.
Pumasok si Enzo. Kung gwapo siya noon, mas naging perpekto siya ngayon. Nakasuot siya ng isang navy blue suit na bumabagay sa kanyang matipunong pangangatawan. Ang kanyang buhok ay maayos na nakasuklay, at ang kanyang ngiti—ang parehong ngiti na bumihag sa akin sampung taon na ang nakakalipas—ay nandoon pa rin.
Halos lahat ng mga babaeng kaklase namin ay napalingon at lumapit sa kanya. CEO na raw siya ngayon ng isang malaking tech company. Pinanood ko lang siya mula sa malayo, hawak nang mahigpit ang aking wine glass.
Gusto kong lumapit, pero inunahan ako ng hiya. Ano naman ang sasabihin ko? “Hi, ako nga pala yung baliw na baliw sa’yo noon?” Umiling ako sa sarili ko at nagpasyang lumabas muna sa balkonahe para lumanghap ng sariwang hangin at pakalmahin ang nagwawala kong puso.
Kabanata 4: Ang Pagtatagpo sa Balkonahe
Malamig ang simoy ng hangin sa labas ng balkonahe. Tahimik at malayo sa ingay ng party. Nakatingin ako sa mga ilaw ng siyudad nang bigla akong makarinig ng mga yabag mula sa aking likuran.
“Hindi ka pa rin nagbabago, Maya. Palagi mo pa ring mas gusto ang tahimik na lugar.”
Nanigas ang buong katawan ko. Pamilyar ang malalim at malumanay na boses na iyon. Dahan-dahan akong lumingon.
Si Enzo. Nakatayo siya dalawang hakbang mula sa akin, may hawak na dalawang baso ng champagne. Inabot niya sa akin ang isa.
“E-Enzo… Hi. Kamusta?” nanginginig kong bati, pilit na itinatago ang kaba.
“I’ve been better,” nakangiti niyang sagot habang sumasandal sa pasamano, nakatingin nang diretso sa aking mga mata. “Kanina pa kita hinahanap sa loob. Akala ko hindi ka pupunta.”
Kumunot ang noo ko. “Hinahanap mo ako? Bakit naman?”
Uminom siya ng kaunti mula sa kanyang baso bago bumuntong-hininga. “May gusto sana akong ibalik sa’yo. Sampung taon na itong nasa akin.”
Kabanata 5: Ang Lihim na Nabunyag
Mula sa panloob na bulsa ng kanyang suit, inilabas niya ang isang pamilyar na bagay. Nanlaki ang mga mata ko at halos mabitawan ko ang basong hawak ko.
Iyon ang aking lumang sketchpad. Ang sketchpad na nawala ko noong araw ng ating graduation!
“P-Paano napunta sa’yo ‘yan?!” gulat na gulat kong tanong. Namula ang buong mukha ko dahil alam ko kung ano ang laman niyan—puro portrait ng mukha niya!
Ngumiti si Enzo, ngunit may halong lungkot sa kanyang mga mata. “Napulot ko ito sa ilalim ng puno kung saan ka laging tumatambay noong graduation natin. Binuksan ko para tingnan kung kanino, at nakita ko… ako. Puro ako ang nakaguhit.”
Tinakpan ko ang mukha ko sa sobrang hiya. “Enzo, please, kalimutan mo na ‘yon. Bata pa tayo noon—”
Hinawakan niya ang mga kamay ko at dahan-dahang inalis ito sa aking mukha. Ang init ng kanyang palad ay nagpadaloy ng kuryente sa buong katawan ko.
“Maya, patapusin mo ako,” malumanay niyang pakiusap. “Nang makita ko ito, hinanap kita. Gusto kong sabihin sa’yo na… nakita rin kita. Sa tatlong taon na palihim mo akong ginuguhit, palihim din kitang pinagmamasdan.”
Tumigil ang pagtibok ng puso ko. “A-Ano?”
“Torpe ako noon, Maya. Natatakot akong baka maapektuhan ang pagkakaibigan natin, o baka ma-reject ako,” pag-amin niya, ang kanyang mga mata ay puno ng sinseridad. “Kaya nung nalaman ko mula sa sketchpad mo na may gusto ka rin sa akin, huli na ang lahat. Nakaalis ka na papuntang Maynila para mag-kolehiyo. Nawalan tayo ng komunikasyon.”
Kabanata 6: Ang Simula ng Ating Ngayon
Hindi ako makapagsalita. Ang lalaking tatlong taon kong lihim na minahal… ay lihim din palang nakatingin sa akin? Parang isang panaginip ang lahat. Tumulo ang isang butil ng luha mula sa aking mata na agad niyang pinunasan ng kanyang hinlalaki.
“Sampung taon kong itinago ang sketchpad na ito, umaasa na balang araw, magkikita tayo ulit,” patuloy ni Enzo, lumalapit nang kaunti sa akin. “Ngayong kaharap na kita, hindi ko na sasayangin ang pagkakataon.”
Tinitigan niya ako nang napakalalim. Wala nang ingay, wala nang ibang tao. Kami na lang dalawa sa ilalim ng mga bituin.
“Maya, wala na tayo sa high school. Wala na ang mga takot at kaba,” seryoso at punong-puno ng pag-ibig niyang sabi. “Pwede ba akong manligaw? Pwede ba nating ituloy yung kwento natin na hindi natin nasimulan noon?”
Tiningnan ko ang sketchpad na hawak niya, at pagkatapos ay ang kanyang mga mata. Lahat ng pagpapanggap ko na naka-move on na ako ay naglaho na parang bula. Dahil ang totoo, ang pusong nagmamahal nang totoo ay hindi kailanman nakakalimot; naghihintay lang ito ng tamang panahon.
Dahan-dahan akong ngumiti, at sa unang pagkakataon, hindi na ako nagtago.
“Oo, Enzo,” sagot ko. “Simulan natin ulit.”
Sa gabing iyon ng aming reunion, hindi lang kami nagbalik-tanaw sa nakaraan. Tinapos namin ang tatlong taong pagtatago ng nararamdaman, at binuksan namin ang isang bagong kabanata—isang kwento ng pag-ibig na siguradong mas maganda pa kaysa sa anumang naiguhit ko sa aking sketchpad.
