GABI-GABI KONG NAKIKITA ANG ISANG “BABAENG ESTRANGHERA” NA LUMALAPIT SA ASAWA KO SA KAMA—AKALA KO MAY KABIT SIYANG IPINAPASOK SA BAHAY NAMIN… NGUNIT ANG NAKAKAGIMBAL NA KATOTOHANAN AY TULUANG DUMUROG SA PUSO KO!
Kabanata 1: Ang Anino sa Hatinggabi
Ako si Maya, tatlumpung taong gulang. Limang taon na kaming kasal ng asawa kong si Leo. Kilala si Leo bilang isang perpektong asawa—masipag na Architect, malambing, at walang bisyo. Dahil sa pagmamahal niya, nakabangon ako mula sa matinding depression matapos akong makunan sa una sana naming anak anim na buwan na ang nakakalipas.
Ngunit kamakailan lang, may napansin akong kakaiba.
Mababaw ang tulog ko, at malabo ang aking paningin dahil sa mataas na grado ng astigmatism. Isang gabi, bandang alas-dos ng madaling araw, nagising ako dahil sa malamig na hangin. Nang idilat ko ang aking mga mata, nakita ko ang isang pigura ng babae na nakatayo sa gilid ng kama, mismong sa tapat ni Leo. Nakayuko ito sa asawa ko.
Kukurap-kurap ako, pilit inaabot ang salamin ko sa side table. Ngunit nang maisuot ko ito at bumangon, wala na ang babae. Mahimbing na natutulog si Leo. Inisip ko na baka bangungot o guni-guni lamang iyon dala ng pagod.
Pero naulit ito ng tatlong beses sa loob ng isang linggo.
Palaging alas-dos ng madaling araw. Palaging may bulto ng babaeng lumalapit kay Leo. At sa tuwing magigising ako nang tuluyan, mabilis itong nawawala, tila lumalabas sa pinto ng aming kwarto.
Kabanata 2: Ang Lihim na Hinala at Galit
Nagsimulang lulunin ng selos at hinala ang utak ko. Pumupuslit ba si Leo ng ibang babae sa mismong bahay namin habang tulog ako?! Gaano siya kawalang-hiya para gawin iyon sa mismong kama namin?!
Sinimulan kong imbestigahan ang asawa ko. Habang naliligo siya, palihim kong binuksan ang kanyang laptop at cellphone. Wala akong nakitang malalanding mensahe. Ngunit, may nakita akong mas nakakakaba: malalaking bank withdrawals tuwing katapusan ng linggo na umaabot sa limampung libong piso, at isang recurring alarm sa kanyang kalendaryo araw-araw na may nakasulat na: “Session – 2:00 AM.”
Umapaw ang galit sa dibdib ko. May binabayaran siyang babae! At ginagawa nila ito tuwing madaling araw dahil alam niyang umiinom ako ng pampatulog simula nang makunan ako.
Napagdesisyunan kong hindi muna siya komprontahin. Gusto ko silang hulihin sa akto. Gusto kong makita ng dalawang mata ko ang pagtataksil niya bago ko siya palayasin sa buhay ko.
Kabanata 3: Ang Patibong sa Dilim
Biyernes ng gabi. Nagpanggap akong ininom ang aking sleeping pills, ngunit sa totoo lang ay itinago ko ito sa ilalim ng unan. Humiga ako, pumikit, at nagkunwaring natutulog nang mahimbing.
Naramdaman ko ang paghiga ni Leo sa tabi ko. Hinagkan niya ang noo ko bago siya pumikit.
Lumipas ang mga oras. Nag-iba ang tibok ng puso ko. Eksaktong alas-dos ng madaling araw, narinig ko ang mahinang pag-ilaw ng cellphone ni Leo. Dahan-dahan siyang bumangon, ngunit hindi siya lumabas ng kwarto.
Maya-maya pa, narinig ko ang marahan at halos walang tunog na pagbukas ng pinto ng aming kwarto. May pumasok. Naririnig ko ang mahihinang yabag.
Naramdaman ko ang presensya ng babae sa gilid ng kama ni Leo. Narinig ko ang mahihinang bulungan.
“Sir, handa na po ba kayo?” boses ng isang babae.
“Oo… bilisan mo, baka magising si Maya,” paos na sagot ni Leo.
Nag-apoy ang buong pagkatao ko. Nanginginig ang mga kamay ko sa galit. Mga hayop kayo! sa isip-isip ko.
Mabilis akong bumangon, inabot ang switch ng lampshade at malakas na sumigaw, “HULI KAYO!!!”
Kabanata 4: Ang Nakakagimbal na Eksena
Bumaha ng liwanag sa buong kwarto. Handa na akong manampal. Handa na akong umiyak at magwala.
Ngunit ang eksenang bumungad sa aking mga mata ay nagpatigil sa mundo ko. Nawala ang lahat ng galit ko at napalitan ng matinding pagkalito at kilabot.
Walang nakahubad na babae. Walang nangyayaring panloloko.
Ang “ibang babae” na nakatayo sa gilid ng kama ay nakasuot ng puting medical scrub suit. May suot siyang stethoscope sa leeg. Isa siyang Nars.
Sa kanyang kamay ay may hawak siyang maliit na IV bag at isang hiringgilya (syringe). At nang tingnan ko si Leo… halos himatayin ako sa kaba.
Nakasandal si Leo sa headboard ng kama, namumutla na parang papel, at basang-basa ng malamig na pawis. May nakakagat siyang makapal na tuwalya sa kanyang bibig upang pigilan ang anumang tunog ng daing. Ang kanyang braso ay may nakatusok na IV line kung saan itinuturok ng nars ang gamot.
“L-Leo?! A-Anong nangyayari?!” nanginginig kong sigaw, patakbong lumapit sa kanya. “Sino ang babaeng ‘to?! Bakit may dextrose ka?!”
Ibinuga ni Leo ang tuwalya mula sa bibig niya, humihingal at nanghihina. Tiningnan niya ako nang may matinding lungkot at guilt. “M-Maya… Patawarin mo ako… Hindi mo sana dapat makita ‘to.”
Kabanata 5: Ang Lihim na Pasanin
Pinaupo ako ng nars na nagpakilalang si Nurse Elena. Habang nanginginig ang buong katawan ko sa iyak, ipinaliwanag ni Leo ang katotohanang dumurog sa puso ko nang pira-piraso.
Apat na buwan na ang nakakalipas, matapos akong makunan at dumaan sa matinding depression, lihim na nagpa-checkup si Leo dahil sa matitinding pananakit ng kanyang tiyan at likod.
Ang resulta: Stage 4 Pancreatic Cancer. Ayon sa doktor, mabilis ang pagkalat ng kanser at mayroon na lamang siyang anim na buwan para mabuhay. Ang matitinding kirot at pag-atake ng sakit ay nangyayari tuwing madaling araw.
“B-Bakit hindi mo sinabi sa akin?! Asawa mo ako, Leo!” hagulgol ko habang mahigpit na hawak ang malamig niyang kamay.
“Paano ko sasabihin sa’yo, Maya?” umiiyak na sagot ni Leo, hinahaplos ang pisngi ko. “Kakasimula mo pa lang makabangon mula sa pagkawala ng anak natin. Halos magpakamatay ka noon sa sobrang lungkot. Hindi ko kayang bigyan ka ng isa pang rason para masira ang mundo mo. Gusto kong maalala mo akong malakas.”
Kaya pala… Kaya pala nag-hire siya ng private palliative nurse (Nurse Elena) para pumuslit sa bahay namin tuwing alas-dos ng madaling araw. Binibigyan siya ng morphine at mga painkillers upang maitawid niya ang gabi nang hindi sumisigaw sa sakit, para hindi ako magising at mag-alala. Ang malalaking pera na nakita ko ay pambayad niya sa kanyang palihim na gamutan at pangangalaga.
Tiniis niya ang pinakamatinding pisikal na sakit sa mundo nang mag-isa, habang ako ay payapang natutulog sa tabi niya, iniisip na niloloko niya ako.
Kabanata 6: Ang Tunay na Sumpaan
Napaluhod ako sa sahig, humahagulgol nang napakalakas na tila nawawalan ng hininga. Ang luhang ibinabagsak ko ay hindi na dahil sa selos o galit, kundi dahil sa matinding pagsisisi, awa, at higit sa lahat, pag-ibig sa asawa kong handang magdusa nang palihim para lang protektahan ang damdamin ko.
“Patawarin mo ako, Leo… Patawarin mo ako dahil inisip kong nagtataksil ka,” iyak ko habang yakap-yakap ang kanyang baywang.
Pinilit niyang bumangon nang kaunti at niyakap ako. “Shhh… Ayos lang, Maya. Ang mahalaga, hindi ka na umiiyak sa pagkawala ng baby natin.”
Simula nang madaling araw na iyon, nagbago ang lahat. Pinasibak ko si Nurse Elena hindi dahil galit ako sa kanya, kundi dahil ako na ang nag-aral at nag-alaga sa asawa ko. Umalis ako sa trabaho para tutukan si Leo.
Araw at gabi, hawak ko ang kamay niya. Tuwing sumasapit ang alas-dos ng madaling araw at sinusumpong siya ng sakit, hindi na niya kailangang kumagat ng tuwalya para itago ang kanyang mga iyak. Umiiyak siya sa aking mga balikat, at sinasamahan ko siya sa bawat pagdaing.
Tatlong buwan matapos kong matuklasan ang katotohanan, tahimik na pumanaw si Leo sa aking mga bisig.
Masakit man na naiwan akong mag-isa, dinala ko ang isang alaalang kailanman ay hindi mananakaw ng kamatayan: Ang katotohanan na naging asawa ko ang isang lalaking itinaya ang sarili niyang ginhawa para sa aking kapayapaan. Ang mga anino sa hatinggabi ay hindi mga multo ng pagtataksil, kundi ang patunay ng pinakadalisay at pinakamataas na uri ng pag-ibig.
