ILANG MINUTO BAGO AKO MAGLAKAD SA ALTAR, UMIYAK AKO SA LOOB NG CR DAHIL SA TAKOT AT PANG-AAPI—NGUNIT NANG Lihim KONG MARINIG ANG MAITIM NA PLANO NG BIYENAN KO, NATUYO ANG MGA LUHA KO AT ISANG MATINDING PAGHIHIGANTI ANG NAGANAP!
Kabanata 1: Ang Luha sa Likod ng Magandang Bestida
Ako si Clara, dalawampu’t anim na taong gulang. Nakatayo ako sa harap ng malaking salamin sa loob ng marangyang banyo ng isang five-star hotel, suot ang isang designer wedding gown na nagkakahalaga ng kalahating milyong piso. Sa labas, naghihintay ang daan-daang bisita, mga kilalang pulitiko, at mga bilyonaryo para sa kasal namin ni Troy, ang kaisa-isang tagapagmana ng pamilya Imperial.
Ngunit imbes na maging pinakamasayang babae sa mundo, ako ay umiiyak. Tumutulo ang aking mga luha, sinisira ang mamahaling makeup sa aking mukha.
Simula nang maging kami ni Troy, ipinaramdam na sa akin ng kanyang ina, si Doña Helena, na hindi ako kailanman magiging sapat. Isa lamang akong simpleng probinsyana na nagmana ng isang malawak ngunit tila walang kwentang lupain sa probinsya mula sa aking namayapang lolo. Sa mata ng mga Imperial, isa akong gold digger na sumingit lamang sa kanilang perpektong mundo.
Kahit si Troy, nitong mga nakaraang linggo bago ang kasal, ay naging malamig at laging galit. Nang umagang iyon, sinigawan niya ako dahil lamang hindi ko nasagot agad ang tawag niya. Pumasok ako sa banyo upang magtago at umiyak, tinatanong ang aking sarili: Ito ba talaga ang buhay na gusto ko?
Kabanata 2: Ang Lihim na Usapan sa Kabilang Pinto
Habang pinupunasan ko ang aking mga luha gamit ang isang tissue, biglang bumukas ang pintuan ng restroom lounge. Pumasok ang dalawang tao. Nakilala ko agad ang matinis at maawtoridad na boses—si Doña Helena. At ang kasama niya… ay walang iba kundi si Troy.
Dali-dali akong umatras at nagtago sa loob ng pinakadulong cubicle. Natahimik ako at pinigilan ang aking paghinga.
“Troy, siguruhin mong pipirma siya sa conjugal property agreement mamaya sa reception!” mariin at galit na utos ni Doña Helena. “Kailangan nating makuha ang buong titulo ng lupain niya sa probinsya!”
Napakunot ang noo ko. Ang lupain ko? Bakit nila kailangan ang lumang bukid ng lolo ko?
Narinig ko ang mapaklang tawa ni Troy. “Relax, Mama. Uto-uto si Clara. Patay na patay ‘yon sa akin. Pipirma ‘yon kahit hindi niya binabasa. Isang matamis na ngiti ko lang at konting lambing, ibibigay niya lahat.”
“Dapat lang!” asik ng biyenan ko. “Hindi mo ba naiintindihan? Palubog na ang kumpanya natin! Baon tayo sa bilyun-bilyong utang sa bangko! Ang lupang minana ng babaeng ‘yan ang huling baraha natin. May natuklasang mayamang minahan ng ginto at tanso sa ilalim ng lupain niya, at may mga foreign investors na handang bumili noon sa halagang limang bilyong piso! Kapag kasal na kayo, magiging conjugal property ‘yon. Ibenta natin, isalba ang kumpanya, at pagkatapos…”
“Pagkatapos, hihiwalayan ko na siya,” dugtong ni Troy, walang kahit anong bakas ng pagmamahal sa boses. “Ipapa-annul ko ang kasal o kaya ipapasok ko siya sa isang mental asylum para isipin ng mga tao na nabaliw siya, kaya nasa akin ang buong pamamahala ng yaman. Makakabalik na rin ako kay Valerie nang walang problema.”
Si Valerie. Ang ex-girlfriend niyang modelo na inakala kong matagal na niyang kinalimutan.
Kabanata 3: Ang Pagkawala ng Takot
Parang binuhusan ng kumukulong tubig ang buong pagkatao ko. Ang puso kong kanina ay nadudurog sa kalungkutan ay biglang naging bato. Ginamit lang pala nila ako. Ang fairy tale wedding na ito ay isang malaking bitag para pagnakawan ako at sirain ang buhay ko.
Kinuha ko ang aking cellphone na nakasuksok sa pouch ng aking gown. Mabilis kong binuksan ang voice recorder at idinikit ito nang bahagya sa pinto ng cubicle upang i-record ang huling bahagi ng kanilang usapan.
“Good boy,” sabi ni Doña Helena. “Magtiis ka lang ng ilang buwan sa patay-gutom na ‘yan, Troy. Pagkatapos nito, babalik na ang dating yaman ng mga Imperial.”
Narinig ko ang pagbukas at pagsara ng pinto. Umalis na sila.
Naiwan akong mag-isa sa loob ng banyo. Tumingin ako sa salamin. Ang Clara na umiiyak at nakakaawa kanina ay patay na. Pinunasan ko ang mga natitirang luha sa aking pisngi. Inayos ko ang aking buhok at pinulahan nang mariin ang aking mga labi gamit ang lipstick.
Hindi ako magpapakulong sa bitag nila. Kung laro ang gusto nila, sisiguraduhin kong ako ang magtatapos nito. Inilagay ko ang cellphone ko sa loob ng aking bouquet, huminga nang malalim, at lumabas ng banyo nang taas-noo.
Kabanata 4: Ang Paglalakad sa Altar
Tumugtog ang malakas na wedding march. Bumukas ang malalaking pintuan ng simbahan.
Nakatayo ang lahat ng bisita, nakatingin sa akin na may halong paghanga at inggit. Sa dulo ng altar, nakatayo si Troy, gwapong-gwapo sa kanyang puting suit, nakangiti nang pagkatamis-tamis. Sa gilid niya ay si Doña Helena, nakangisi na parang nakatingin sa isang baboy na kakatayin.
Naglakad ako nang dahan-dahan. Bawat hakbang ko sa red carpet ay puno ng kumpiyansa. Wala silang kaalam-alam na ang naglalakad patungo sa kanila ay hindi isang maamong tupa, kundi isang bagyo na wawasak sa kanilang lahat.
Nang makarating ako sa altar, inabot ni Troy ang kamay ko.
“You look breathtaking, my love,” malambing niyang bulong. Nakakasuka ang kanyang pagpapanggap.
Ngumiti ako pabalik. “Salamat. Hinding-hindi mo makakalimutan ang araw na ito, Troy.”
Nagsimula ang seremonya. Nagsalita ang pari tungkol sa pag-ibig, katapatan, at tiwala. Taimtim na nakikinig ang libu-libong bisita. Hanggang sa makarating kami sa pinakamahalagang bahagi.
“Mayroon ba sa inyo na tumututol sa pag-iisang dibdib ng dalawang ito?” tanong ng pari, isang tradisyonal na tanong na hindi karaniwang sinasagot.
Tahimik ang buong simbahan. Hinihintay ng pari na ipagpatuloy ang seremonya.
Ngunit dahan-dahan, binawi ko ang aking kamay mula kay Troy. Humakbang ako paatras, kinuha ang mikropono mula sa stand na nasa gilid, at hinarap ang buong simbahan.
“Tumututol ako,” malakas at buong-tapang kong sabi. Umalingawngaw ang boses ko sa buong paligid.
Kabanata 5: Ang Pagsabog ng Katotohanan
Nagkaroon ng malakas na bulungan sa loob ng simbahan. Nanlaki ang mga mata ni Troy.
“C-Clara? Anong ginagawa mo? Nervous breakdown ba ‘to?” pilit na tumatawang bulong ni Troy, sinusubukang agawin ang mikropono.
Umiwas ako. “Hindi ako nababaliw, Troy. At hindi rin ako uto-uto.”
Tumingin ako kay Doña Helena na ngayon ay namumutla at nanginginig ang mga labi. “Magandang hapon po sa lahat ng bisita,” panimula ko, nakatingin sa mga bilyonaryo at investors na nandoon. “Narito kayo para saksihan ang pag-iisang dibdib namin ni Troy Imperial. Ngunit alam ba ninyo kung bakit niya ako pinakasalan?”
“Clara! Tumigil ka!” pasigaw na utos ni Doña Helena, akmang lalapit sa akin ngunit hinarang siya ng aking mga kapatid.
“Pinakasalan niya ako dahil bangkarote na ang kumpanya ng mga Imperial!” sigaw ko.
Sumabog ang kaguluhan sa simbahan. Nagtayuan ang mga investors.
“Bilyun-bilyon ang utang nila sa bangko! At ang tanging paraan para isalba ang kumpanya nila ay ang nakawin ang kapirasong lupa ko sa probinsya na may natuklasang ginto, sa pamamagitan ng paggawa nitong conjugal property matapos ang kasal na ito!”
“Sinungaling! Sinasiraan mo kami!” nagwawalang sigaw ni Troy. “Wag kayong maniwala sa babaeng ‘yan! Nababaliw na siya!”
“Talaga ba?” Kalmado kong kinuha ang cellphone ko mula sa aking bouquet. Itinapat ko ito sa mikropono at pinindot ang play.
Sa buong simbahan, umalingawngaw ang malinaw na boses nina Troy at Doña Helena mula sa banyo:
“Kailangan nating makuha ang buong titulo ng lupain niya… Palubog na ang kumpanya natin… Ibenta natin, isalba ang kumpanya, at pagkatapos, hihiwalayan ko na siya. Ipapa-annul ko ang kasal o kaya ipapasok ko siya sa isang mental asylum…”
Kabanata 6: Ang Pagbagsak at Ang Huling Halakhak
Katahimikan. Isang nakakabinging katahimikan ang bumalot sa simbahan, na agad sinundan ng mga camera flashes mula sa mga miyembro ng media na inanyayahan mismo ng mga Imperial.
Napasabunot si Troy sa kanyang buhok, hindi alam kung saan magtatago. Si Doña Helena ay nawalan ng balanse at napaupo sa sahig, hawak ang kanyang dibdib dahil sa labis na kahihiyan. Ang mga negosyanteng bisita ay nag-uunahang lumabas, malamang ay tinatawagan na ang kanilang mga abogado upang bawiin ang kanilang mga investments sa mga Imperial.
“The wedding is cancelled!” sigaw ko, ibinagsak ang mikropono sa lapag.
Hinarap ko si Troy na ngayon ay umiiyak na at lumuluhod sa harap ko. “Clara, please… mapag-uusapan natin ‘to! Mahal kita!”
“I-save mo ‘yang acting skills mo sa korte, Troy,” malamig kong sagot. “Dahil bukas na bukas din, sasampahan ko kayo ng kasong Fraud at Attempted Estafa. Enjoy your bankruptcy.”
Tinalikuran ko siya. Habang naglalakad ako pababa ng altar—palabas ng simbahan—naramdaman ko ang kakaibang gaan sa aking dibdib. Wala na ang mga luha. Wala na ang takot.
Hinubad ko ang aking mahabang veil at itinapon ito sa sahig. Sumakay ako sa kotseng inarkila ko, iniiwan ang pamilya Imperial na lumulubog sa kumunoy ng sarili nilang kasakiman. Inakala nilang madali akong biktima, ngunit hindi nila alam, itinuro nila sa akin kung paano maging isang reyna na hinding-hindi na magpapaapi kailanman.
