ISANG BUWAN NA KAMING KASAL NG ASAWA KO PERO NEVER NIYA AKONG GINALAW SA KAMA… INAKALA KONG MAY IBA SIYA AT PANDIDIRIHAN AKO, NGUNIT NANG IPAKITA NIYA ANG KANYANG NAKATAGONG LIHIM, NAPAHAGULGOL AKO SA MATINDING AWA AT PAGMAMAHAL!
Kabanata 1: Ang Malamig na Yugto ng Bagong Kasal
Ako si Maya, dalawampu’t pitong taong gulang. Isang buwan na ang nakalipas mula nang ikasal ako sa lalaking pinapangarap ko, si Gabriel. Si Gabriel ay isang matagumpay na arkitekto, gwapo, maginoo, at napakabait. Anim na buwan kaming naging magkasintahan bago siya nag-propose. Akala ko, nasa akin na ang perpektong buhay.
Pero may isang malaking problema na bumabagabag sa akin gabi-gabi.
Mula noong honeymoon namin hanggang ngayon na isang buwan na kaming nagsasama sa iisang bahay, never niya akong ginalaw. Ni hindi niya ako niyayakap kapag matutulog na kami. Palagi siyang nakatalikod, nakasuot ng makapal na pajama at long-sleeves, at inilalagay ang isang mahabang unan sa pagitan namin.
Sa tuwing susubukan ko siyang yakapin o haplusin, dahan-dahan niyang aalisin ang kamay ko at sasabihing, “Pagod lang ako sa trabaho, Maya. Matulog na tayo.”
Kabanata 2: Ang Lason ng Pagdududa
Bilang isang babae, unti-unting nadurog ang aking self-esteem. Nagsimula akong mag-isip ng kung anu-ano. Pangit ba ako? May mali ba sa katawan ko? May iba ba siyang mahal at napilitan lang siyang pakasalan ako dahil sa pamilya niya?
Isang gabi, naglakas-loob ako. Bumili ako ng isang napakagandang lingerie. Nag-ayos ako, naglagay ng pabango, at inantay ko siya sa kwarto. Nang pumasok si Gabriel at makita ako, natigilan siya. Nakita ko ang paglunok niya at ang panandaliang pagnanasa sa kanyang mga mata, ngunit agad itong napalitan ng takot at pag-iwas.
Kumuha siya ng kumot at ibinalot ito sa akin.
“Maya, malamig. Baka magkasakit ka,” malamig niyang sabi sabay talikod at dumiretso sa banyo para maghilamos.
Nang gabing iyon, umiyak ako nang tahimik sa ilalim ng kumot. Pakiramdam ko ay isa akong malaking basura na hindi man lang magawang pagka-interesan ng sarili kong asawa.
Kabanata 3: Ang Pagsabog ng Emosyon
Kinabukasan ng gabi, hindi ko na kinaya. Habang naghuhubad siya ng sapatos niya pag-uwi mula sa opisina, inilabas ko ang maleta ko.
Nanlaki ang mga mata ni Gabriel. “M-Maya? Anong ginagawa mo? Saan ka pupunta?” natataranta niyang tanong.
“Uuwi na ako sa mga magulang ko, Gabriel,” umiiyak kong sagot. “Isang buwan, Gabriel! Isang buwan na tayong mag-asawa pero hindi mo man lang ako matingnan nang matagal! Hindi mo ako hinahawakan! Kung nandidiri ka sa akin, o kung may iba kang mahal, sana hindi mo na lang ako pinakasalan! Ginawa mo lang akong tanga!”
Lumapit siya sa akin, nanginginig ang mga kamay, at pilit na inaagaw ang maleta ko.
“Hindi totoo ‘yan, Maya! Mahal na mahal kita! Wala akong iba!” nagmamakaawa niyang sabi, tumutulo na rin ang kanyang mga luha.
“Pwes, patunayan mo! Bakit ayaw mo akong hawakan?! Bakit palagi kang nakabalot ng damit?! Bakit ang layo-layo mo sa akin kapag nasa kama tayo?!” humahagulgol kong sigaw.
Tumigil si Gabriel. Yumuko siya. Nakita ko ang matinding panginginig ng kanyang mga balikat habang umiiyak siya nang walang tunog.
Kabanata 4: Ang Nakagigimbal na Katotohanan
“D-Dahil natatakot ako…” garalgal ang boses na sagot ni Gabriel. “Natatakot ako na kapag nakita mo ang totoong ako, baka… baka iwan mo rin ako gaya ng iba. Baka mandiri ka sa asawa mo.”
Kumunot ang noo ko. “Anong sinasabi mo?”
Dahan-dahang itinaas ni Gabriel ang kanyang nanginginig na mga kamay patungo sa butones ng kanyang polo. Isa-isa niya itong tinanggal. Pagkatapos, hinubad niya ang t-shirt na palagi niyang suot sa loob.
Nang tumambad sa akin ang kanyang katawan, napatakip ako sa aking bibig. Napasinghap ako.
Mula sa kanyang dibdib, pababa sa kanyang tiyan, at paikot sa kanyang buong likuran… ay tadtad ng napakakapal, magaspang, at malalaking keloid scars mula sa matinding sunog. Ang balat niya ay halos natunaw at naghilom sa isang napakasakit at nakakakilabot na anyo. Ito ang dahilan kung bakit palagi siyang nakasuot ng long-sleeves at hindi kailanman naghubad sa harap ko kahit noong magkasintahan pa lang kami.
Bumagsak ang mga tuhod ni Gabriel sa sahig. Tinakpan niya ang kanyang mukha dahil sa matinding hiya.
“Sampung taon na ang nakakalipas, nasunog ang bahay namin,” humihikbing kwento ni Gabriel. “Nasa loob ang limang-taong gulang kong kapatid na babae. Pumasok ako para iligtas siya. Nakuha ko siya… pero bumagsak sa akin ang nagliliyab na kisame. Muntik na akong mamatay.”
Patuloy ang pag-agos ng aking mga luha habang nakikinig sa kanya.
“Nang maghilom ang mga sugat ko, nakita ng dati kong nobya ang katawan ko. Nandidiri siya. Iniwan niya ako dahil hindi raw niya kayang matulog katabi ang isang ‘halimaw’,” patuloy ni Gabriel. “Maya… mahal na mahal kita. Sobrang ganda mo, sobrang perpekto mo. Hindi ko kayang sirain ang pangarap mo. Natatakot akong kapag nakita mo ang mga peklat na ito, mandidiri ka rin sa akin at aalis ka.”
Kabanata 5: Ang Halik ng Pag-ibig
Naramdaman ko ang matinding kurot sa aking puso. Hindi dahil sa pandidiri, kundi dahil sa matinding awa at pagmamahal sa asawa ko. Tiniis niya ang ganitong klaseng kawalan ng kumpiyansa at takot araw-araw dahil lang sa panghuhusga ng ibang tao.
Binitawan ko ang aking maleta. Dahan-dahan akong lumapit sa kanya at lumuhod sa sahig para magpantay ang aming mga mukha.
Inalis ko ang mga kamay niya na nakatakip sa kanyang mukha.
“Gabriel, tingnan mo ako,” malumanay kong utos. Nang magtama ang mga mata namin na parehong puno ng luha, hinawakan ko ang kanyang dibdib. Idinampi ko ang aking mga palad sa magaspang niyang mga peklat.
Napakislot siya. “M-Maya, wag… pangit ‘yan…”
“Hindi,” umiling ako, sabay yuko at idinampi ang aking mga labi mismo sa isa sa pinakamalaking peklat sa kanyang dibdib. Hinalikan ko ito nang may buong pagmamahal.
“Ang mga peklat na ito ang patunay kung gaano ka kabuting tao, Gabriel. Ibinuwis mo ang buhay mo para iligtas ang kapatid mo. Hindi ka isang halimaw… isa kang bayani,” umiiyak kong bulong. “Asawa kita. Mahal kita. Buong-buo. Wala akong pakialam sa mga peklat na ito dahil ang puso mo ang pinakamagandang bagay na nakita ko.”
Kabanata 6: Ang Tunay na Pagsisimula
Nanginig ang mga labi ni Gabriel at niyakap niya ako nang napakahigpit. Humagulgol siya sa aking mga balikat, inilalabas ang sampung taon ng takot, trauma, at kalungkutan na kinimkim niya sa kanyang dibdib. Niyakap ko rin siya at hinaplos ang kanyang likuran na puno ng peklat, ipinaparamdam sa kanya na ligtas siya sa aking mga bisig.
Nang gabing iyon, nawala ang pader na naghihiwalay sa amin. Sa unang pagkakataon, hindi na siya nagtago sa ilalim ng makakapal na damit. Nag-ibigan kami nang walang takot, walang pagdududa, at puno ng tiwala.
Natutunan ko na ang tunay na pag-ibig ay hindi nakikita sa pisikal na kaperpektuhan ng isang tao. Nakikita ito sa kung paano mo kayang yakapin ang kanyang mga kapintasan, at kung paano mo siya kayang mahalin sa mga pagkakataong maski siya ay hindi magawang mahalin ang kanyang sarili.
