“KUMANTA KA!” ANG PLANONG IPAPAHIYA ANG ISANG HAMAK NA KATULONG SA ISANG MARANGYANG PARTY, NAUWI SA PAGKASIRA NG MAYABANG NA FIANCÉE NANG AWITIN NIYA ANG ISANG LUMANG OYAYI!
Kabanata 1: Ang Gabi ng Karangyaan
Ako si Elara, dalawampu’t tatlong taong gulang. Lumaki ako sa isang ampunan at walang kahit anong alaala ng aking tunay na mga magulang, maliban sa isang lumang kwintas na may hugis-bituin na palagi kong suot, at isang malungkot na oyayi (lullaby) na palaging tumutugtog sa isip ko.
Namamasukan ako bilang isang katulong sa mansyon ng mga Montemayor, isa sa pinakamayamang pamilya sa bansa. Ang tagapagmana ng pamilya na si Gabriel Montemayor ay nakatakdang ikasal kay Cassandra, isang sikat na modelo at anak ng isang mayamang politiko.
Si Cassandra ay maganda sa labas ngunit may itim na budhi. Tuwing bumibisita siya sa mansyon, ginagawa niya akong laruan. Tinatapunan niya ako ng kape, pinupunit ang mga nilabhan kong damit, at madalas akong tawaging “basura.” Subalit nagtitiis ako dahil kailangan ko ng pera para sa pambayad sa ospital ng madreng nagpalaki sa akin sa ampunan.
Isang gabi, nagdaos ang mga Montemayor ng isang Grand Engagement Gala sa kanilang mansyon. Imbitado ang mga pinakamayayaman at pinakamaimpluwensyang tao. Sa gitna ng bulwagan, nakaupo sa isang silya ng karangalan ang lola ni Gabriel, si Doña Victoria—ang yelo at mahigpit na matriarka ng pamilya na hindi kilala sa pagngiti matapos mawala ang kanyang nag-iisang anak na babae dalawampung taon na ang nakalipas.
Kabanata 2: Ang Lason ng Inggit
Nagsisilbi ako ng champagne sa mga bisita nang mapansin ako ni Cassandra. Napansin niyang kanina pa nakatingin si Gabriel sa direksyon ko nang may halong awa dahil pinapagalitan ako ng head maid dahil sa isang maliit na pagkakamali. Kumulo ang dugo ni Cassandra sa selos at kumuha ng pagkakataon para tapakan ako nang tuluyan.
Umakyat si Cassandra sa entablado at kinuha ang mikropono. Tumahimik ang buong bulwagan.
“Good evening, everyone!” maarte niyang bati. “Para mas maging masaya ang gabing ito, naisip ko na baka gusto ninyong makarinig ng isang awitin. At sino pa ba ang mas magandang kumanta kaysa sa… katulong natin diyan sa gilid!”
Itinuro niya ako. Nanlaki ang mga mata ko at nanlamig ang buong katawan ko. Nakatingin sa akin ang daan-daang bisitang nakasuot ng mga mamahaling diyamante at suits.
“C-Cassandra, anong ginagawa mo?” rinig kong saway ni Gabriel.
“Nagkakatuwaan lang, babe!” natatawang sagot ni Cassandra. Bumaba siya ng entablado, hinila ang braso ko nang mahigpit, at kinaladkad ako papunta sa harap. “Sige na, Elara! KUMANTA KA! Gusto naming marinig ang boses ng isang patay-gutom. O baka naman masakit sa tainga ang boses mo?”
Nagtawanan ang mga mapanghusgang kaibigan ni Cassandra. Nanginginig ako sa takot. Gusto kong tumakbo at umiyak, ngunit pinigilan ako ng mga guwardiya sa utos ni Cassandra.
Kabanata 3: Ang Lumang Oyayi
“Kumanta ka, kundi bukas na bukas din, tanggal ka na sa trabaho!” bulong ni Cassandra sa tainga ko habang idinidiin ang mikropono sa dibdib ko.
Pumikit ako nang mariin. Tumutulo ang aking mga luha. Wala akong alam na mga sikat na kanta. Wala akong alam na pop song o mga kanta sa radyo. Ang tanging kantang alam ko ay ang himig na nagpapatahan sa akin noong bata pa ako sa ampunan—ang kantang hindi ko alam kung saan ko natutunan ngunit nakatatak sa aking kaluluwa.
Idinikit ko ang mikropono sa aking nanginginig na labi. Huminga ako nang malalim. At sa gitna ng mga tawanan at pang-iinsulto, sinimulan kong awitin ang lumang oyayi.
♫ Sa ilalim ng pilak na buwan, ang bituin ko’y huwag lumuha… ♫
♫ Kahit magunaw man ang mundo, sa yakap ko, ika’y payapa… ♫
Pagkalabas ng unang linya, biglang nagbago ang ihip ng hangin. Ang boses ko ay hindi basag. Ito ay malambing, puno ng emosyon, at may himig ng matinding pangungulila na tumagos sa bawat pader ng mansyon.
♫ Matulog na, aking sinta, bukas ay may bagong umaga… ♫
Kabanata 4: Ang Nakakabinging Katahimikan
Nawala ang mga tawanan. Ang mga mapanghusgang bisita ay natigilan at nakanganga. Ang lahat ay nakatutok sa akin, namamangha sa himig at boses na umaalingawngaw sa buong bulwagan. Maging si Gabriel ay nakatayo lamang, walang kurap na nakatitig sa akin.
Ngunit ang pinakamalaking reaksyon ay nagmula kay Doña Victoria.
CRASH!
Nabitawan ng matapang na matriarka ang kanyang mamahaling wine glass. Nabasag ito sa sahig. Nanginginig ang buo niyang katawan. Pilit siyang tumayo, inalalayan ng kanyang mga gwardiya, at naglakad palapit sa entablado na parang nakakita ng multo. Ang mga mata niya ay umaapaw sa luha.
Nang matapos ko ang kanta, isang nakakabinging katahimikan ang bumalot sa lugar.
“P-Paanong…” nanginginig na bulong ni Doña Victoria. “Saan mo natutunan ang kantang iyan?”
Bumaba ako ng entablado, nakayuko sa takot. “P-Patawad po, Senyora. Hindi ko po alam. ‘Yan lang po ang kantang alam ko mula noong bata pa ako sa ampunan.”
Hinawakan ni Doña Victoria ang mga balikat ko. “Ang kantang iyan… ako ang gumawa niyan. Kinukumpas ko iyan sa piano gabi-gabi para sa nag-iisa kong anak… ang ina ni Gabriel. At iyon din ang kinakanta ng anak ko sa kanyang sanggol na nawala dalawampung taon na ang nakalipas!”
Kabanata 5: Ang Pagbubunyag
Nagkagulo ang mga tao. Namutla si Cassandra. “L-Lola Victoria, nagkakamali po kayo! Baka narinig lang iyan ng patay-gutom na ‘yan sa kung saan!”
“Tumahimik ka!” umalingawngaw ang matapang na boses ng matriarka. Tinitigan niya ako sa mga mata, at doon, napansin niya ang lumang kwintas na may hugis-bituin na nakasabit sa aking leeg—ang kwintas na nahugot palabas nang kaladkarin ako ni Cassandra kanina.
Hinawakan ni Doña Victoria ang kwintas. “Ang… ang kwintas na ito… ito ang custom-made na kwintas na ipinagawa ko para sa unang kaarawan ng nawawala kong apo.”
Tiningnan niya ang aking kanang braso. Hinawi niya ang manggas ng aking uniporme, at doon bumungad ang isang maliit na birthmark na hugis buwan.
Napahagulgol si Doña Victoria at niyakap ako nang napakahigpit. “Apo ko… ang matagal ko nang nawawalang apo! Ikaw ang tunay na tagapagmana ng pamilya Montemayor!”
Kabanata 6: Ang Huling Halakhak
Parang sumabog ang buong bulwagan. Si Gabriel ay lumapit at yinakap kaming dalawa ng lola niya. Ako ay naiwang tulala, hindi makapaniwala na ang pamilyang pinagsisilbihan ko ay ang sarili ko palang dugo at laman.
Sa gitna ng emosyonal na tagpo, doon ko nakita si Cassandra. Nanginginig siya, namumula sa matinding kahihiyan at takot. Ang babaeng ginamit ang aking kahinaan para ipahiya ako ay mismong naghukay ng sarili niyang libingan.
Lumapit si Gabriel kay Cassandra, ang mukha ay puno ng pandidiri. “Kanselado na ang kasal, Cassandra. Hindi ako magpapakasal sa isang demonyong katulad mo na nanghihiya ng kapwa. Lumayas ka sa pamamahay namin!”
“G-Gabriel! Babe, please! Nagbibiro lang naman ako kanina!” pagmamakaawa ni Cassandra habang umiiyak, ngunit tinalikuran lamang siya ng lahat ng bisita na kanina ay nakitawa sa kanya. Kinaladkad siya palabas ng mga gwardiya habang nagsisigaw sa matinding kahihiyan.
Nang gabing iyon, hindi ako bumalik sa maid’s quarters. Inalalayan ako ni Doña Victoria paakyat sa pinakamalaki at pinakamagandang kwarto sa mansyon. Ang aking luha ng kalungkutan ay napalitan ng luha ng kaligayahan.
Pinlano man ni Cassandra na durugin ako sa pamamagitan ng pagpapakanta sa akin, hindi niya alam na ang boses na iyon ang mismong magiging susi upang mabuksan ko ang pinto pauwi sa aking tunay na pamilya.
