“MULA NGAYON, BUMILI KA NG SARILI MONG PAGKAIN, HUWAG KANG PABIGAT!” ANG PANG-IINSULTO NG ASAWA KO KAYA NGUMITI LANG AKO… AT SA ARAW NG KANYANG BIRTHDAY, GULAT AT NGANGA ANG 20 NIYANG KAMAG-ANAK SA AKING TAHIMIK NA PAGHIHIGANTI!
Kabanata 1: Ang Palamunin Daw
Ako si Maya, tatlumpu’t limang taong gulang. Pitong taon na kaming kasal ng asawa kong si Marco. Nang magkaanak kami, pinakiusapan niya akong mag-resign sa aking trabaho bilang accountant upang maging full-time na ina at asawa. Pumayag ako dahil akala ko ay isang team kami.
Ngunit nang ma-promote si Marco bilang Branch Manager sa isang bangko at lumaki ang sweldo niya, lumaki rin ang kanyang ulo. Naging madamot siya at laging isinusumbat ang bawat sentimong ibinibigay niya sa akin para sa badyet sa bahay.
Isang gabi, habang nag-aayos ako ng grocery list, nagalit siya dahil tumaas nang kaunti ang presyo ng mga bilihin.
“Bakit ang laki ng hinihingi mo?! Wala ka namang ginagawa sa bahay kundi tumambay!” sigaw ni Marco, sabay hagis ng wallet niya sa lamesa. “Ako ang nagpapakapagod magtrabaho, tapos inuubos mo lang sa pagkain! Mula ngayon, hahatiin natin ang fridge! Bumili ka ng sarili mong pagkain gamit ang sarili mong pera! Huwag ka nang umasa at maging palamunin ko!“
Natigilan ako. Tiningnan ko siya sa mga mata. Inaasahan niyang iiyak ako at magmamakaawa dahil alam niyang “wala akong pera.” Ngunit ang hindi niya alam, tatlong taon na akong lihim na nagtatrabaho bilang freelance online bookkeeper habang tulog siya, at mas malaki na ang ipon ko kaysa sa kanya.
Kaya sa halip na umiyak, ngumiti ako nang matamis.
“Sige, Marco. Kung ‘yan ang gusto mo. Mula ngayon, kanya-kanya na tayo ng pagkain.”
Kabanata 2: Ang Kanya-Kanyang Buhay
Kinabukasan, sinimulan ko ang aking tahimik na plano. Dahil hawak ko ang sarili kong pera, pumunta ako sa premium grocery store. Bumili ako ng steak, salmon, sariwang prutas, at mga imported na tsokolate. Bumili rin ako ng isang mini-fridge at inilagay ito sa loob ng aking kwarto.
Pagdating ni Marco mula sa trabaho, naabutan niya akong kumakain ng masarap na medium-rare ribeye steak na may mashed potatoes at red wine.
Namilog ang mga mata niya. “Ang sarap naman niyan! Nasaan ang para sa akin?”
Tiningnan ko siya nang malamig. “Wala. Sabi mo kahapon, kanya-kanya tayo ng pagkain at bumili ako gamit ang sarili kong pera. Kung gusto mong kumain, magluto ka o bumili ka ng sa’yo.”
Dahil sa taas ng pride niya, padabog siyang nagluto ng instant noodles. Sa mga sumunod na linggo, nabuhay siya sa fast food, de-lata, at itlog, habang ako at ang aming anak ay kumakain ng masusustansya at masasarap na pagkain mula sa sarili kong bulsa. Akala niya ay susuko ako, ngunit nanindigan ako sa rule niya.
Kabanata 3: Ang Enggrandeng Imbitasyon
Makalipas ang dalawang buwan, sumapit ang ika-40 na kaarawan ni Marco. Isa siyang taong mahilig magyabang sa kanyang pamilya, lalo na sa kanyang mataray na ina at mga mapanghusgang kapatid.
Isang linggo bago ang kanyang birthday, sinabi niya sa akin: “Maya, inimbita ko si Mama at ang buong pamilya sa Linggo para sa birthday lunch ko. Mga 20 katao sila. Gusto ko ng Lechon Belly, Seafood Paella, at marami pang iba. Siguraduhin mong handa ang lamesa pagdating namin galing sa simbahan.”
Hindi niya ako inabutan ng pera. Inasahan niya na ako na ang gagastos dahil “asawa” niya ako at obligasyon ko raw iyon.
Ngumiti lang ulit ako at tumango. “Okay. Noted.”
Kabanata 4: Ang Araw ng Kaarawan
Linggo ng tanghali. Narinig ko ang ingay ng mga sasakyan sa labas. Dumating na ang 20 kamag-anak ni Marco. Rinig na rinig ko ang malakas niyang boses, nagmamayabang.
“Pasok kayo, pasok kayo! Siguradong nagluto ng napakasarap na handa si Maya para sa akin. Gutom na ba kayo?” pagmamalaki ni Marco.
“Dapat lang! Ang laki ng sweldo mo, dapat lang na espesyal ang ipakain ng asawa mo sa amin!” sagot ng biyenan ko habang dire-diretsong naglakad papunta sa dining room.
Nang makarating sila sa hapag-kainan, biglang namatay ang tawanan. Pinalitan ito ng nakakabinging katahimikan.
Wala ni isang plato. Wala ni isang baso. At higit sa lahat… walang kahit anong pagkain sa ibabaw ng mahabang lamesa. Kasing-linis ito ng salamin.
“A-Anong ibig sabihin nito?!” galit na sigaw ni Marco. Mabilis siyang tumakbo sa kusina at binuksan ang malaking refrigerator. Ang laman lang nito ay dalawang itlog, isang bote ng malamig na tubig, at tira-tirang ketchup.
Eksakto namang lumabas ako mula sa kusina, may hawak na isang platito kung saan nakapatong ang isang napakasarap at maliit na slice ng chocolate cake na binili ko para sa sarili ko. Humigop ako sa hawak kong kape.
“Maya! Nasaan ang handa?! Nasaan ang pagkain para sa pamilya ko?!” namumula sa galit na sigaw ni Marco.
Kabanata 5: Ang Sampal ng Katotohanan
Tiningnan ako ng 20 niyang kamag-anak, hinihintay ang aking paliwanag. Lumapit ako nang dahan-dahan, kalmado at nakangiti.
“Handa? Bakit, Marco, may ibinigay ka ba sa aking badyet para sa party mo?” inosente kong tanong sa harap ng kanyang pamilya.
“Asawa kita! Trabaho mong magluto!” sigaw niya, halatang napapahiya na dahil nagbubulungan na ang kanyang mga kapatid.
Kumuha ako ng isang tinidor ng cake at kinain ito bago sumagot nang malakas at malinaw.
“Dalawang buwan na ang nakalipas, sinigawan mo ako. Sabi mo, ‘Mula ngayon, bumili ka ng sarili mong pagkain! Huwag kang pabigat at wag kang umasa sa pera ko!’” Tiningnan ko ang biyenan ko na ngayon ay nakanganga. “Kaya sumunod lang ako sa asawa ko. Bumibili ako ng pagkain ko gamit ang sarili kong pera. Hindi mo naman ako binigyan ng pera para sa birthday mo, at dahil hindi na ako palamunin… bakit ko bibilhan ng pagkain ang mga bisita mo?”
“Wala kang kwentang asawa! Ipinahiya mo ako!” nanggagalaiting sigaw ni Marco, akmang lalapit sa akin ngunit pinigilan siya ng kanyang ina.
“Sandali nga, Marco,” matapang na saway ng kanyang ina. “Totoo ba? Pinagdadamutan mo ng pera ang asawa mo sa loob ng bahay na ito? Kaya ba puro ka fast food kapag dumadalaw ako?”
Hindi nakasagot si Marco. Namumula siya sa matinding kahihiyan. Ang kanyang kayabangan ay tuluyang nadurog sa harap ng mismong mga taong gusto niyang pabilibin.
“Wala kaming makakain dito! Sayang sa oras!” inis na sabi ng isang tita niya. “Umuwi na tayo. O kaya manlibre ka na lang sa restaurant sa labas, Marco! Ang yabang-yabang mo, wala ka naman palang pinakakain sa asawa mo!”
Kabanata 6: Ang Huling Regalo
Nagsilabasan ang mga nagugutom at galit na kamag-anak. Napilitan si Marco na ilabas sila sa isang mamahaling restaurant na gumastos sa kanya ng halos ₱30,000—doble sa halagang magagastos sana kung binigyan niya lang ako ng maayos na badyet para magluto.
Pag-uwi niya nang gabing iyon, galit na galit siyang pumasok sa kwarto para sigawan ako. Ngunit walang Maya ang sumalubong sa kanya.
Ang naabutan niya lang sa ibabaw ng kama ay ang mga pinirmahan kong papeles para sa Annulment, ang mini-fridge ko na naiwang walang laman, at isang maliit na sticky note:
“Binili ko na ang sarili kong pagkain, at binili ko na rin ang sarili kong kalayaan. Wag ka nang mag-alala sa pabigat. Happy Birthday!”
Dala ang aming anak, lumipat ako sa isang magandang apartment gamit ang sarili kong ipon at nagpatuloy sa aking online career. Hanggang ngayon, balita ko ay nabubuhay pa rin si Marco sa instant noodles at puro utang dahil sa kanyang kayabangan. Minsan, ang pinakamalakas na sampal ay hindi ginagamitan ng kamay, kundi ng mismong mga salitang binitawan nila laban sa’yo.
