NAGING KASAMBAHAY AKO NG BILYONARYONG LALAKI NA NAKA-ONE NIGHT STAND KO… AT ANG MAS MALALA, KASALUKUYAN SIYANG NAGHAHANDA PARA SA KANYANG NALALAPIT NA KASAL!
Kabanata 1: Ang Gabing Gusto Kong Ibaon sa Limot
Ako si Lia, dalawampu’t limang taong gulang at simpleng probinsyana na nakikipagsapalaran sa Maynila. Tatlong buwan na ang nakalipas nang mangyari ang pinakamalaking “pagkakamali” ng buhay ko.
Nang gabi ring iyon, nalaman kong may ibang pamilya ang tatay ko, at natanggal pa ako sa trabaho. Sa sobrang bigat ng dibdib ko, pumasok ako sa isang high-end bar para uminom. Doon ko nakilala ang isang estranghero. Matangkad, may panga na parang inukit, at may mga matang tila may itinatagong matinding lungkot. Hindi namin tinanong ang pangalan ng isa’t isa. Ang alam ko lang, sa gabing iyon, kailangan namin ng karamay.
Natapos ang gabi sa isang mamahaling hotel room. Kinabukasan, bago pa man siya magising, dali-dali akong umalis. Iniwan ko ang lalaking hindi ko man lang alam ang pangalan, at ibinaon sa limot ang gabing iyon.
O iyon ang akala ko.
Kabanata 2: Ang Bagong Amo
Dahil sa matinding pangangailangan para sa operasyon ng aking ina, napilitan akong pumasok sa isang agency para maging live-in maid. Doble ang sweldo dahil ang amo daw ay isang kilala at masungit na CEO. Ang trabaho? Panatilihing malinis ang kanyang napakalaking penthouse sa Bonifacio Global City.
Unang araw ko sa trabaho. Abala ako sa pagpupunas ng malaking glass table sa sala nang bumukas ang elevator na direktang nakakonekta sa penthouse.
“Nandito na po si Sir,” bulong ng head maid na si Manang Rosa.
Yumuko ako bilang paggalang. “Good morning po, Sir,” bati ko.
“Ikaw ang bagong kasambahay?” Isang malamig at pamilyar na boses ang nagpatayo ng mga balahibo ko sa batok. Dahan-dahan kong iniangat ang aking paningin.
Tila tumigil ang pag-ikot ng mundo ko. Ang matangkad na lalaking nakatayo sa harapan ko, na nakasuot ng mamahaling Armani suit, ay walang iba kundi ang estranghero sa bar tatlong buwan na ang nakalipas!
Siya si Gabriel Alcantara, isa sa pinakamayamang bachelor sa bansa.
Nanlaki ang mga mata niya nang magtama ang aming paningin. Nakita ko ang pagkabigla sa kanyang mukha, na mabilis ding napalitan ng isang mapanganib na ngisi.
Bago pa man siya makapagsalita, isang magandang babae na nakasuot ng designer dress ang lumabas mula sa elevator at yumakap sa braso ni Gabriel.
“Babe, is she the new maid? Tell her to prepare my detox juice,” maarte at matinis na utos ng babae. Siya si Valerie, ang fiancée ni Gabriel. Ikinasal sila sa susunod na buwan.
Napalunok ako. Ang lalaking naka-isang gabi ko ay ang bago kong amo… at malapit na siyang maging asawa ng iba.
Kabanata 3: Ang Tensyon sa Kusina
Naging isang impiyerno ang mga sumunod na araw. Si Valerie ay sobrang mapagmataas at walang ginawa kundi utusan ako. Ngunit ang mas nagpapahirap sa sitwasyon ay si Gabriel.
Hindi niya ako kinakausap nang direkta, pero ramdam na ramdam ko ang mga mapanuring tingin niya tuwing nakatalikod si Valerie. Ang mga titig niya ay tila naghuhubad sa aking pagkatao, nagpapaalala sa akin ng gabing pinagsaluhan namin.
Isang gabi, umalis si Valerie para sa isang bridal shower party. Tahimik ang buong penthouse. Naghuhugas ako ng baso sa kusina nang biglang mamatay ang ilaw. Power interruption.
Napasigaw ako nang mahina nang may maramdaman akong matipunong dibdib na dumikit sa likuran ko. Naamoy ko ang mamahaling pabango na hindi ko kailanman makakalimutan.
“S-Sir Gabriel…” nanginginig kong bulong.
Hinawakan niya ang magkabila kong baywang, ikinulong ako sa pagitan niya at ng kitchen sink. Inilapit niya ang kanyang labi sa aking tainga.
“Bakit ka tumakas nang umagang iyon, Lia?” paos at malamig niyang tanong. Alam niya ang pangalan ko. Siguro tiningnan niya sa resume ko. “Sinusundan mo ba ako? Gusto mo ba ng pera kaya ka pumasok dito bilang kasambahay ko?”
Pumiglas ako at humarap sa kanya. Kahit madilim, aninag ko ang seryoso niyang mukha mula sa liwanag ng buwan sa bintana. “Hindi po, Sir! Aksidente lang na dito ako natanggap. Kailangan ko ng pera para sa nanay ko, hindi para guluhin kayo. Trabaho lang po ito!”
Tinitigan niya ang aking mga labi. “Trabaho? Sigurado ka bang kaya mong maging maid ko hanggang sa araw ng kasal ko na hindi natin naaalala ang ginawa natin sa hotel na iyon?”
Kabanata 4: Ang Lihim na Ugnayan
Sa halip na paalisin ako, mas lalong naging demanding si Gabriel. Ginawa niya akong personal na tagapag-asikaso niya. Ako ang nagtitimpla ng kape niya, nag-aayos ng kurbata niya, at naghihintay sa kanya hanggang madaling araw kapag umuuwi siyang lasing.
Isang gabi, umuwing lasing na lasing si Gabriel. Inalalayan ko siyang maupo sa sofa. Habang tinatanggal ko ang sapatos niya, bigla niyang hinawakan ang kamay ko at hinila ako pahiga sa kanyang dibdib.
“Gabriel! Bitawan mo ako, baka dumating si Ma’am Valerie!” natataranta kong pilit.
“Wala siyang pakialam sa akin, Lia,” bulong niya na may halong pait. “Business merger lang ang kasal na ito. Ang kumpanya ng papa niya at ang kumpanya ko. Wala kaming pagmamahal sa isa’t isa.”
Hinaplos niya ang pisngi ko. “Tatlong buwan… tatlong buwan kitang hinanap pagkatapos ng gabing iyon. Bakit ikaw pa ang naging kasambahay ko? Bakit ngayon pa kung kailan huli na ang lahat?”
Tumulo ang luha ko. Sa mga araw na nakasama ko siya, hindi ko namalayang nahuhulog na ang loob ko sa kanya. Naramdaman ko ang malambot niyang labi na dumampi sa aking noo, pababa sa aking mga mata, hanggang sa angkinin niya ang aking mga labi sa isang mapusok at puno ng pangungulilang halik.
Sa gabing iyon, sa loob ng madilim na sala, muli kaming nagkasala. Ngunit alam kong paggising sa umaga, kasambahay pa rin niya ako, at siya ay lalaking pag-aari ng iba.
Kabanata 5: Ang Paglisan
Isang linggo bago ang kasal. Narinig ko si Valerie na kausap si Gabriel sa telepono. Namimili na sila ng honeymoon destination sa Paris.
Napagtanto kong hindi ko na kaya. Hindi ko kayang panoorin ang lalaking mahal ko na ikasal sa babaeng alam kong hindi niya mahal, at mas lalong hindi ko kayang maging “kabit” o lihim na parausan ng isang bilyonaryo. May dignidad pa rin ako.
Kinaumagahan, habang tulog pa silang lahat, iniligpit ko ang aking mga gamit. Nag-iwan ako ng resignation letter sa ibabaw ng mesa sa kusina.
“Sir Gabriel, salamat po sa trabaho. Sapat na po ang naipon ko para sa operasyon ng nanay ko. Best wishes po sa inyong kasal. Kalimutan niyo na po ako.”
Umuwi ako sa probinsya namin. Pinilit kong kalimutan si Gabriel. Ibinuhos ko ang oras ko sa pag-aalaga sa nanay ko matapos ang matagumpay nitong operasyon. Araw-araw akong umiiyak, pero alam kong ito ang tama.
Kabanata 6: Ang Lalaki sa Pinto
Araw ng kasal ni Gabriel. Nakaupo ako sa tapat ng maliit naming TV, pinapanood ang live coverage ng “Wedding of the Year.” Ngunit lumipas ang isang oras, walang kasal na naganap. Umiiyak si Valerie sa interview, sinasabing iniwan daw siya ng groom sa harap ng altar.
Nagulat ako. Anong nangyari?
Bago pa ako makapag-isip nang maayos, narinig ko ang sunod-sunod na katok sa aming lumang pinto. Nang buksan ko ito, muntik na akong himatayin sa gulat.
Nakatayo doon si Gabriel. Nakasuot pa siya ng tuxedo niya, ngunit bukas na ang mga butones at magulo ang buhok. Basang-basa siya ng pawis at hingal na hingal. Sa likod niya ay isang mamahaling itim na kotse na nagmukhang alien sa maliit naming eskinita.
“G-Gabriel? A-Anong ginagawa mo rito? Ang kasal mo—”
“Ikinansela ko,” putol niya, ang mga mata niya ay nag-aapoy sa matinding emosyon. “Binayaran ko ng bilyun-bilyon ang kumpanya nina Valerie para lang pumayag ang pamilya ko na itigil ang kasal. Nawalan ako ng malaking pera, Lia. Muntik na akong mabangkarote.”
Nanlaki ang mga mata ko. “Bakit mo ginawa ‘yon?!”
Lumapit siya at hinawakan ang magkabila kong pisngi. “Dahil mas mababaliw ako kung mawawala ka sa akin. Nabangkarote man ang kumpanya ko, ayos lang, basta hindi ang puso ko.”
Umiyak ako nang malakas at hinampas ang dibdib niya. “Baliw ka! Paano na tayo niyan? Kasambahay lang ako!”
Ngumiti siya nang napakatamis at lumuhod sa aking harapan. Kinuha niya mula sa kanyang bulsa ang isang kumikinang na diamond ring.
“Kaya nga gusto kong mag-apply,” malambing niyang sabi. “Lia, pwede bang ako naman ang maging alipin mo habambuhay? Will you marry me?”
Niyakap ko siya nang napakahigpit bilang sagot. Sa maliit na bahay na iyon sa probinsya, natapos ang kwento ko bilang isang kasambahay, at nagsimula ang aking buhay bilang kaisa-isang reyna ng lalaking tanging ako lang ang mahal
