SINAKTAN AKO NG SARILI KONG ANAK NG 30 BESES SA HARAP NG KANYANG ASAWA… KAYA KINABUKASAN, HABANG NAGPAPAKASARAP SIYA SA OPISINA, IBINENTA KO NANG WALANG TIRA ANG BAHAY NA INAKALA NIYANG SA KANYA!
Kabanata 1: Ang Bahay na Puno ng Sakripisyo
Ako si Cora, animnapung taong gulang at isang byuda. Nang mamatay ang asawa ko dalawampung taon na ang nakalipas, ginugol ko ang bawat pawis, luha, at dugo ko para maitaguyod ang kaisa-isa kong anak na si Dennis. Nagtrabaho ako sa labas ng bansa bilang kasambahay sa loob ng labinlimang taon para mapagtapos siya ng Engineering at makabili ng isang malaki at magandang bahay sa isang sikat na subdivision sa Quezon City.
Nang makapagtapos si Dennis, umuwi ako para sana magpahinga at mag-enjoy sa aking katandaan. Ngunit nang mag-asawa siya at dalhin sa bahay ko ang kanyang misis na si Valerie, nagsimula ang aking kalbaryo.
Si Valerie ay mapagmataas, tamad, at maluho. Dahil “Engineer” na si Dennis at kumikita nang malaki, umasta silang dalawa na parang sila ang may-ari ng bahay ko. Ginawa nila akong katulong. Ako ang nagluluto, naglalaba, at naglilinis, habang si Valerie ay walang inatupag kundi mag-shopping at mag-spa.
Lagi nilang sinasabi sa mga kaibigan nila na ang bahay na iyon ay “naipundar ni Dennis.” Hinayaan ko na lang. Anak ko siya, sabi ko sa sarili ko. Balang araw, kanya rin naman ang bahay na ito.
Ngunit isang gabi, nagbago ang lahat.
Kabanata 2: Ang Tatlumpung Hampas ng Ingrato
Gabi ng Lunes. Dumating si Dennis mula sa trabaho na mukhang galit at stressed. Nasa sala ako, nagtutupi ng mga damit nila, habang si Valerie ay nakade-kwatro sa sofa at nagse-cellphone.
“Ma,” matigas na tawag ni Dennis. “Kinausap ko ang abogado ko kanina. Kailangan mo nang ilipat sa pangalan ko ang titulo ng bahay na ito. Buntis si Valerie, at kailangan naming makasigurado na sa amin na ito nakapangalan para walang problema.”
Kumunot ang noo ko. “Dennis, anak… buhay pa ako. Sa inyo rin naman ito mapupunta kapag nawala ako. Pero sa ngayon, sa akin pa rin ang titulo dahil ako ang bumili nito.”
“Bakit, pinagdadamot mo ba sa amin?!” matinis na singit ni Valerie. “Kaya ayaw kong tumira rito eh! Pakiramdam ko nakikisalo lang tayo sa matandang ‘to!”
“Wag mong bastusin ang nanay ko, Valerie—” sasabihin ko sana, ngunit bago pa ako matapos, isang napakalakas na sampal ang dumapo sa pisngi ko.
Natumba ako sa sahig. Nang iangat ko ang aking paningin, nakita ko si Dennis. Nanlilisik ang mga mata niya.
“Wag na wag mong sasagutin nang ganyan ang asawa ko! Palamunin ka na nga lang dito, ang dami mo pang arte! Ibigay mo sa akin ang titulo!” bulyaw ng sarili kong anak.
“Hindi!” iyak ko habang nakahawak sa pisngi kong nagdurugo. “Pinaghirapan ko ito!”
Dahil sa sagot ko, tuluyan siyang nilamon ng demonyo. Sinimulan niya akong sipain at hampasin. Nakadapa ako sa malamig na sahig habang inuulan ng suntok at tadyak ng sarili kong kadugo. Habang ginagawa niya ito, narinig ko si Valerie na tumatawa at nagsasabing, “Turuan mo ng leksyon ‘yan, babe! Masyadong matigas ang ulo!”
Hindi ako nanlaban. Binilang ko ang bawat pagtama ng kanyang kamao sa aking katawan. Isa… limang… labinlima… dalawampu…
Tatlumpu. Tatlumpung beses niya akong sinaktan. Sa bawat hampas, naramdaman kong may pinapatay siya sa loob ko. Nang matapos siya, iniwan niya akong duguan at bali-bali ang katawan sa sahig. Pumasok silang mag-asawa sa kanilang kwarto nang walang kahit anong pagsisisi.
Sa gabing iyon, kasabay ng aking pagluha, ay ang tuluyang pagkamatay ng pagmamahal ko sa aking anak.
Kabanata 3: Ang Normal na Umaga
Kinaumagahan, bumangon ako na parang walang nangyari kahit puro pasa ang buong katawan ko. Nagtimpla ako ng kape.
Bumaba si Dennis, nakasuot ng pormal na damit papasok sa kanyang opisina. Uminom siya ng kape at tiningnan ang mga pasa ko nang may malamig na ngisi.
“Sana natuto ka na ng leksyon mo, Ma,” mayabang niyang sabi. “Ihanda mo na yung titulo pag-uwi ko mamaya. Ipapapirma ko na sayo ang Deed of Donation. Ayoko na ng away.”
Hindi ako umimik. Tiningnan ko lang siya. Umalis siya patungo sa kanyang kumpanya na ang akala ay nanalo siya. Ang inakala niya, tulad ng dati, ang asong sinaktan niya ay susunod na sa kanya dahil sa takot.
Ngunit nagkakamali siya.
Kabanata 4: Ang Pirma ng Kalayaan
Eksaktong alas-nuwebe ng umaga, nang makasiguro akong nasa opisina na siya at si Valerie ay tulog pa sa kwarto, tinawagan ko ang aking matalik na kaibigang abogado, si Atty. Fernandez.
Matagal na niyang alam na may isang mayamang Chinese-Filipino real estate developer na gustong-gustong bilhin ang bahay at lote ko dahil maganda ang lokasyon nito, ngunit palagi kong tinatanggihan.
“Attorney,” garalgal ngunit matapang kong boses sa kabilang linya. “Tawagan mo si Mr. Chua. Ibebenta ko na ang bahay. Cash buyout. Gusto kong matapos ang lahat ng papeles ngayon din.”
Makalipas ang isang oras, dumating si Atty. Fernandez kasama si Mr. Chua at ang isang notary public. Nang makita ni Attorney ang mga pasa ko, halos maiyak siya sa galit, ngunit pinigilan ko siya. “Wag na tayong mag-aksaya ng oras. Bigyan niyo ako ng tseke,” sabi ko.
Dahil Clean Title ang bahay at nasa pangalan ko lamang (Corazon V. Mendoza), walang naging problema. Binili ni Mr. Chua ang bahay sa halagang Bente-Singko Milyong Piso (Php 25,000,000). Ibinigay sa akin ang tseke at agad ko itong idineposito sa isang private bank account na hindi alam ni Dennis.
Nag-impake ako ng isang maliit na maleta. Iniwan ko ang lahat ng gamit na binili ni Dennis. Dala ko lang ang mga damit ko at ang aking dignidad. Sumakay ako sa sasakyan ni Attorney at tuluyang iniwan ang impyernong iyon.
Kabanata 5: Ang Pagbagsak ng Kaharian
Alas-tres ng hapon. Kasalukuyang nasa opisina si Dennis, nagpapakasarap sa malamig na aircon at nakikipagkwentuhan sa mga katrabaho niya, inaasahan na pag-uwi niya ay may nakahanda nang titulo para sa kanya.
Biglang tumunog ang cellphone niya. Si Valerie. Sumisigaw ito, humahagulgol, at halatang natataranta.
“DENNIS! UMUWI KA NGAYON DIN! TULUNGAN MO AKO!”
“Babe? Bakit? Anong nangyari?!” nag-aalalang sagot ni Dennis.
“MAY MGA PULIS DITO SA BAHAY! AT MAY ISANG CHINESE BUSINESSMAN NA MAY DALANG MGA TAUHAN! PINAPALAYAS NILA AKO! DENNIS, ITINATAPON NILA SA LABAS YUNG MGA GAMIT NATIN!”
Nanlaki ang mga mata ni Dennis. “Anong pinapalayas?! Bahay natin ‘yan! Nasaan si Mama?!”
“WALA ANG NANAY MO DITO! DENNIS, MAY PINAPAKITANG TITULO YUNG MGA PULIS… NAKAPANGALAN NA SA KUMPANYA NG CHINESE! IBINENTA NG NANAY MO ANG BAHAY KANINANG UMAGA! UMUWI KA NA, NASA KALSADA NA AKO!”
Nabitiwan ni Dennis ang kanyang cellphone. Nanginig ang kanyang mga tuhod. Ang bahay na ipinagmamalaki niya, ang bahay na pinagplanuhan niyang angkinin… nawala sa isang iglap.
Kabanata 6: Ang Huling Mensahe
Dali-daling nagmaneho si Dennis pauwi, ngunit pagdating niya sa subdivision, hinarang na siya ng mga security guards. Nang makita niya ang bahay namin, may malaking karatula na itong: “PRIVATE PROPERTY OF CHUA REALTY. NO TRESPASSING.” Nasa labas ng gate si Valerie, umiiyak sa tabi ng mga nakakalat na damit at appliances nila. Wala silang matutuluyan. Wala silang bahay.
Tinawagan ako ni Dennis nang paulit-ulit. Makalipas ang dalawampung missed calls, sinagot ko ito.
“MA! NASAAN KA?! ANONG GINAWA MO?! BAKIT MO IBINENTA ANG BAHAY KO?!” nagwawalang sigaw ng demonyo kong anak.
Nakaupo ako sa business class lounge ng airport, hinihintay ang flight ko papuntang New Zealand kung saan nakatira ang kapatid ko. Umiinom ako ng mainit na kape.
“Correction, Dennis,” malamig at napakakalmado kong sagot. “Bahay KO. Ibinenta ko ang bahay KO.”
“MA, WALA KAMING MATITIRHAN NI VALERIE! BUNTIS ANG ASAWA KO! NASA KALSADA KAMI! IBALIK MO SA AMIN ANG PERA! KARAPATAN KO YON BILANG ANAK MO!”
Tumawa ako nang mahina. Isang tawang puno ng yelo at pait.
“Anak? Patawad, pero pinatay ng anak ko ang sarili niya kagabi nang saktan niya ako ng tatlumpung beses. Pinalayas niyo ako sa sarili kong tahanan sa pamamagitan ng pananakit ninyo. Kaya ngayon, danasin ninyo kung paano mamuhay sa kalsada. Tutal, magaling ka namang Engineer, ‘di ba? Magtayo ka ng sarili mong bahay gamit ang kayabangan mo.”
“MA! PARANG AWA MO NA! MAAAA!”
“Enjoy the streets, Dennis. At wag mo na akong hanapin pa. Patay na ang nanay mo.”
Ibinaba ko ang tawag at pinutol ang SIM card. Habang naglalakad ako papasok sa eroplano bitbit ang Bente-Singko Milyong Piso at ang aking kalayaan, alam kong naiwan ko ang aking dating anak sa impyernong siya mismo ang gumawa. Ang mga sugat ko ay maghihilom, ngunit ang sakit at karma ng kawalan nila ay mananatili habambuhay.
