HINDI KO SINASADYANG MA-POCKET DIAL SI STRICT BOSS HABANG TINUTULUNGAN KONG HUBARIN ANG MASIKIP NA SWEATER NG KAPATID KO… ISANG NAKAKAHIYANG PAGKAKAMALI NA TULUYANG NAGPABAGO SA TAKBO NG BUHAY AT PUSO KO!
Kabanata 1: Ang Boss Kong Parang Yelo
Ako si Mia, dalawampu’t apat na taong gulang, at isang Junior Marketing Assistant sa isang malaking kumpanya. Kung mayroong isang salita na maglalarawan sa araw-araw na buhay ko sa opisina, iyon ay STRESS. At ang pangunahing dahilan ng stress ko ay walang iba kundi ang aming CEO na si Sir Ethan.
Si Sir Ethan ay dalawampu’t walong taong gulang. Gwapo sana—matangkad, may makapal na kilay, at panga na parang inukit ng mga anghel. Kaso, ang ugali niya ay kasing lamig ng freezer. Perfectionist siya, seryoso, at paminsan-minsan lang ngumiti (at kapag ngumiti siya, madalas ay sarkastiko pa). Lahat kaming mga empleyado ay takot na magkamali sa harap niya. Naka-save pa nga ang number niya sa phone ko bilang “Sir Ethan (DO NOT MESS UP)”.
Isang Biyernes ng gabi, umuwi ako nang pagod na pagod mula sa overtime. Ang gusto ko lang gawin ay humiga, kumain ng pizza, at magpahinga. Ngunit may ibang plano ang tadhana.
Kabanata 2: Ang Sumpa ng Online Shopping
Pag-uwi ko sa bahay, nadatnan ko ang labing-walong taong gulang kong kapatid na si Carlo na nagwawala sa sala. May hawak siyang isang parcel.
“Ate Mia! Dumating na yung limited edition na sweater na inorder ko online!” masaya niyang bati.
“Oh, eh bakit parang problemado ka?” tanong ko habang nilalapag ang bag at phone ko sa sofa.
Binuksan niya ang plastic. “Ate, ‘Large’ ang inorder ko, pero parang pang-bata yung dumating! Asian size yata ‘to. Pero isusukat ko pa rin, baka sakaling magkasya. Sayang ang dalawang libo ko!”
Bago ko pa siya mapigilan, ipinasok na niya ang ulo niya at mga braso sa sweater. Doon nagsimula ang kalbaryo. Napakaliit ng leeg at manggas ng damit. Na-stuck si Carlo. Kalahati lang ng mukha niya ang lumabas, at ang mga braso niya ay naiipit sa dibdib niya.
“Ate! Tulong! Hindi ako makahinga!” nagpapanic na sigaw ni Carlo habang nagtatalon sa sala.
Kabanata 3: Ang Pakikibaka at ang Maling Tawag
Tumawa ako nang malakas bago ako lumapit para tulungan siya. Sa pagmamadali ko, hindi ko napansin na nadaganan ko pala ang cellphone ko na nasa ibabaw ng sofa cushion. At sa hindi malamang dahilan at sumpa ng teknolohiya… na-dial ko ang huling taong naka-text ko tungkol sa work report: si Sir Ethan.
Habang umaandar ang tawag, abala ako sa pakikipagbuno sa kapatid ko. Ang mga sumunod na dayalogo namin ay eksaktong narinig sa kabilang linya:
“Aray! Ang sikip, Ate! Hindi ko maipasok!” sigaw ni Carlo.
“Teka lang, wag kang malikot! Pilitin nating idaan sa ulo mo!” natatawa ngunit nahihirapang sagot ko.
“Ate, dahan-dahan! Masakit! Naiipit ako!” “Kaya nga hilahin mo sa baba, ako hihila sa taas! Wag mong ipilit kung ayaw pumasok!” sigaw ko pabalik.
“Ate, naiinitan na ako! Basang-basa na ako ng pawis! Tanggalin mo na ‘to, bilis!”
“Sandali! Naka-ipit pa kasi! One, two, three, hila! Ahhh!”
Napabagsak kaming dalawa sa sahig nang tuluyang matanggal ang sumumpang sweater. Nagtatawanan kami habang parehong hingal na hingal.
“Sabi ko sa’yo hindi kasya eh! Mukha kang suman!” tawa ko. Kinuha ko ang cellphone ko sa sofa para sana picturan ang namumulang mukha ni Carlo.
Ngunit pagtingin ko sa screen, tumigil ang pagtibok ng puso ko. Nanlamig ang buong katawan ko.
Call in progress: Sir Ethan (DO NOT MESS UP) – 04:32.
Nanlaki ang mga mata ko. Apat na minuto. Apat na minuto siyang nakikinig! Papatayin ko na sana ang tawag nang biglang marinig ko ang malalim na boses mula sa speaker.
“Mia? Are you… okay? Do I need to call the police? Or… give you some privacy?” Ang boses niya ay may halong pag-aalala at matinding pagkailang.
“S-Sir Ethan! P-Po?! Naku, hindi po! Hindi po ito yung iniisip niyo! Yung kapatid ko po, na-stuck sa sweater—”
Toot. Toot. Toot. Pinatayan niya ako ng tawag.
Gumuho ang mundo ko. “Carlo… maghanap ka na ng bagong trabaho para sa akin. Katapusan ko na.”
Kabanata 4: Ang Pinakamahabang Lunes
Buong weekend akong hindi makatulog. Inisip ko kung paano ako magre-resign. Siguradong iniisip ng CEO namin na may ginagawa akong kababalaghan kasama ang isang lalakeng sumisigaw ng “masakit” at “naiipit”.
Lunes ng umaga, pumasok ako sa opisina na parang naglalakad papuntang bitayan. Nakayuko lang ako.
Pagsapit ng alas-diyes, lumapit ang sekretarya ni Sir Ethan. “Mia, pinapatawag ka sa loob ng opisina ni Sir.”
Gusto ko nang magpalamon sa lupa. Pagpasok ko sa malaking opisina, nakaupo si Sir Ethan sa kanyang swivel chair, seryosong nakatingin sa akin. May hawak siyang kape.
“Good morning, Sir. About the report po—”
“Let’s skip the report, Mia,” putol niya. Ibinaba niya ang kape. Tinitigan niya ako. “About Friday night.”
Namula ang buong mukha ko hanggang tainga. “Sir! I swear, sweater po talaga iyon! Bumili po online yung kapatid kong lalaki ng maliit na damit tapos na-stuck po sa ulo niya! H-Hindi po ako gumagawa ng kalaswaan!” mabilis kong pagpapaliwanag habang nakapikit, handa nang masisante.
Tahimik ang buong opisina. Dahan-dahan kong idinilat ang isang mata ko.
At doon, nakita ko ang isang himala. Nanginginig ang mga balikat ni Sir Ethan. Tinakpan niya ang bibig niya, hanggang sa hindi na niya napigilan… Tumawa siya. Isang malakas, buo, at totoong halakhak na kailanman ay hindi pa narinig sa buong building namin.
“I-I’m sorry,” tawa niya habang pinupunasan ang luha sa gilid ng mata niya. “I thought… never mind what I thought. It was just the most bizarre 4 minutes of my life. A sweater, really?”
“Opo, Sir. Size small po kasi tapos large siya,” nahihiya kong sagot, pero nakaramdam ako ng ginhawa. Ang gwapo pala niya kapag tumatawa.
Kabanata 5: Ang Simula ng Pagbabago
Simula noong araw na iyon, nagbago ang lahat. Ang yelong nakabalot kay Sir Ethan ay parang natunaw. Naging mas magaan ang pakikitungo niya sa akin. Tuwing nagkakasalubong kami sa hallway, ngumingiti siya nang palihim at minsan ay bumubulong ng, “Watch out for tight sweaters, Mia.”
Dahil nabasag ang takot ko sa kanya, mas naipakita ko ang galing ko sa trabaho. Nagkaroon ako ng lakas ng loob na mag-pitch ng mga bagong marketing ideas na matagal ko nang itinatago. Nagustuhan niya ang mga ito, at na-promote ako bilang Senior Marketing Executive makalipas ang ilang buwan.
Ngunit hindi lang sa trabaho ang nagbago. Naging magkaibigan kami. Nagsimula siyang mag-aya ng kape, hanggang sa naging dinner, hanggang sa mga weekend dates. Nakilala ko ang totoong Ethan—isang mabait, mapagmahal sa pamilya, at kwelang lalaki na nagtatago lang sa likod ng pagiging seryosong CEO.
Kabanata 6: Ang Forever
Isang taon at kalahati makalipas ang insidenteng iyon, naglalakad kami ni Ethan sa isang mall para bumili ng regalo para sa birthday ni Carlo.
Tumigil si Ethan sa tapat ng isang men’s boutique. May nakadisplay na turtle neck sweater.
Ngumisi si Ethan at hinawakan ang kamay ko. “Bibilhan ko ba ang kapatid mo ng size small para ma-pocket dial mo ulit ako mamaya?” pang-aasar niya.
Pinalo ko siya sa braso. “Tigilan mo nga ako, Ethan! Nakakahiya pa rin ‘yon ‘no!”
Hinila niya ako palapit sa kanya at niyakap nang mahigpit habang tumatawa. “Why would you be embarrassed? Kung hindi dahil sa maling tawag at masikip na sweater na ‘yon, hindi ko makikilala ang babaeng papakasalan ko.”
Natigilan ako, namula, at naramdaman ko ang mabilis na tibok ng puso ko. Ngumiti ako at niyakap siya pabalik.
Sino ba naman ang mag-aakala na ang pinakanakakahiya at nakakakabang “pocket-dial” ng buhay ko, ang magiging tulay para matagpuan ko ang pangarap kong karera at ang lalaking makakasama ko habambuhay? Hanggang ngayon, kapag nakikita ko ang kapatid ko, palagi ko siyang pinapasalamatan—at inilalayo ko na ang cellphone ko tuwing nagbibihis siya!
