HINILA NG BIYENAN KO ANG UPUAN KO KAHIT WALONG BUWAN AKONG BUNTIS UPANG PAGKAISAHAN AKO… NGUNIT NANG UMULAN NG DUGO SA SAHIG, BIGLANG NAMATAY ANG KANILANG MGA MAPANG-INSULTONG HALAKHAK!
Kabanata 1: Ang Impyernong Tinawag Kong Pamilya
Ako si Clara, dalawampu’t anim na taong gulang. Inakala ko na ang pagpapakasal ko kay Anton, isang lalaking galing sa pamilya ng mga sikat na negosyante, ay ang simula ng aking “happily ever after”. Ngunit nagkamali ako. Para sa kanyang ina na si Donya Carmela, isa lamang akong linta—isang babaeng galing sa mahirap na pamilya na sumira sa pangarap niyang ipakasal si Anton sa kapwa nito bilyonarya.
Kahit walong buwan na akong buntis sa panganay namin ni Anton, hindi nag-iba ang trato sa akin sa loob ng kanilang malaking mansyon. Kapag nasa trabaho ang asawa ko, ginagawa akong alila ni Donya Carmela at ng kanyang paboritong anak na si Valerie. Tiniis ko ang mga pasaring, ang mga masasakit na salita, at ang pagkapagod. Lahat ng ito ay kinaya ko dahil mahal ko si Anton, at umaasa akong lalambot din ang puso nila kapag lumabas na ang apo nila.
Ngunit si Anton ay isang mama’s boy. Tuwing nagrereklamo ako, ang lagi niyang sagot: “Hayaan mo na, Clara. Matanda na si Mama, intindihin mo na lang. Wag ka nang mag-inarte.”
Kabanata 2: Ang Engrandeng Salu-Salo
Isang gabi, nagdaos ng isang malaking family dinner si Donya Carmela para sa mga amigas niya at mga kamag-anak nilang mayayaman. Ako ang inutusan niyang mag-asikaso sa kusina buong hapon. Sobrang manas na ng mga paa ko, mabigat ang aking tiyan, at madalas na sumasakit ang aking balakang dahil kabuwanan ko na sa susunod na linggo.
Nang ihain na ang huling putahe, pakiramdam ko ay bibigay na ang mga binti ko. Pumasok si Anton sa dining room at umupo, nakikipagkwentuhan sa mga pinsan niya.
Dahil sa sobrang pagod at pagkahilo, dahan-dahan akong naglakad patungo sa nag-iisang bakanteng upuan sa dulo ng mahabang mahogany na lamesa, malapit sa pwesto ni Donya Carmela at Valerie.
“Oh, tignan niyo nga naman ang reyna, uupo na,” mapang-insultong bulong ni Valerie na narinig ng ilang bisita. Nagtawanan sila.
Hindi ko na sila pinansin. Gusto ko na lang talagang maupo at ipahinga ang naninigas kong tiyan.
Kabanata 3: Ang Malupit na Biro
Humawak ako sa gilid ng lamesa. Dahan-dahan kong ibinaba ang aking mabigat na katawan upang umupo sa silya.
Ngunit sa mismong sandaling papabagsak na ang aking bigat, nakita ko sa gilid ng aking mga mata ang kamay ni Donya Carmela. Nang may napakalapad at malisyosong ngiti, hinila niya nang malakas ang upuan palayo sa akin.
Wala na akong nakapitan. Dahil sa laki ng tiyan ko, wala akong balanse.
BLAAAAG!
Isang napakalakas at mabigat na pagbagsak. Tumama ang aking likuran at balakang sa matigas na marble na sahig. Ang pagyanig ay umabot hanggang sa aking sinapupunan.
Isang matinding, nakakapasong sakit ang biglang pumunit sa aking buong pagkatao. Pakiramdam ko ay nabiyak ang aking katawan.
Sumabog ang malakas na tawanan sa buong dining room.
“Hahahahaha! Ang lampa mo naman, Clara! Masyado ka na kasing mabigat, para kang baboy!” halakhak ni Valerie.
“Ayan, bagay sa’yo ‘yan! Matuto kang lumugar, hampaslupa!” nakangising dagdag ni Donya Carmela habang nakikipag-high five pa sa kanyang mga amigas. Nakita ko si Anton sa kabilang dulo ng lamesa, nakangiti rin na parang inakala niyang isa lang iyong simpleng biro.
Kabanata 4: Ang Dugo sa Marble na Sahig
Sinubukan kong tumayo, ngunit hindi ko maigalaw ang aking mga binti. Ang tawanang umaalingawngaw sa aking mga tainga ay parang boses ng mga demonyo.
Biglang may mainit at malapot na likido na mabilis na umagos mula sa aking hita.
“A-Ahhhhh! T-Tulong! Ang a-anak ko!” Isang tili ng labis na takot at sakit ang kumawala sa aking lalamunan.
Napatingin si Valerie sa sahig. Ang kanyang mapang-asar na ngiti ay biglang nabura. Nanlaki ang kanyang mga mata.
Mula sa ilalim ng aking bestida, isang malaking lawa ng matingkad na pulang dugo ang mabilis na kumalat sa puting marble na sahig. Tuloy-tuloy ito, walang tigil.
Sa isang iglap, namatay ang lahat ng tawanan.
Napalitan ito ng nakakabinging katahimikan, at sinundan ng mga tili ng matinding gulat mula sa mga bisita.
“D-Dugo… dumudugo siya!” sigaw ng isang amiga.
“Clara!” Napatayo si Anton, nabasag ang hawak niyang baso. Tumakbo siya palapit sa akin, namumutla at nanginginig. Nang makita niya ang dami ng dugo, napaluhod siya. “M-Ma! Anong ginawa mo?! Tumawag kayo ng ambulansya! Bilis!”
Nakatayo lang si Donya Carmela, nanginginig ang mga labi, at hindi makapaniwala sa resulta ng kanyang ginawa. “B-Biro lang naman ‘yon… hindi ko sinasadya…”
“A-Anton… masakit… ang b-bata…” bulong ko bago unti-unting nagdilim ang aking paningin. Ang huli kong narinig ay ang pag-iyak ng asawa kong inutil.
Kabanata 5: Ang Bingit ng Kamatayan
Nagising ako sa loob ng Intensive Care Unit (ICU). Puno ng tubo ang aking katawan. Mabilis kong kinapa ang aking tiyan. Flat na ito.
Pumasok ang doktor at isang nars. “Misis Clara, salamat sa Diyos at nagising ka na. Dalawang araw kang walang malay,” sabi ng doktor nang may halong awa. “Kina-CS ka namin ng emergency dahil nagka-Placental Abruption ka mula sa matinding pagbagsak. Muntik na kayong mamatay pareho ng anak mo dahil sa sobrang pagkawala ng dugo.”
“A-Ang anak ko, Dok? Nasaan siya?” nanginginig kong iyak.
“Buhay siya, pero nasa Neonatal ICU (NICU) dahil premature at nag-agaw buhay. Naka-incubator siya at inoobserbahan nang mabuti.”
Bumuhos ang luha ko. Ang inosenteng anghel ko, nagdurusa dahil sa kasamaan ng sarili niyang lola!
Maya-maya, pumasok si Anton, umiiyak at may dalang mga bulaklak. Lumuhod siya sa gilid ng kama ko. “Clara, mahal ko… patawarin mo ako. Patawarin mo si Mama. Hindi niya raw sinasadya, naglalaro lang daw siya. Wag na nating palakihin ‘to, pamilya pa rin tayo…”
Tinitigan ko siya. Dati, puno ng pagmamahal ang mga mata ko para sa kanya. Ngayon, wala na akong naramdaman kundi matinding pandidiri. Muntik na kaming mamatay ng anak ko, at ang nanay pa rin niya ang pinoprotektahan niya!
“Lumabas ka,” malamig at matigas kong utos.
“Clara—”
“Sabi ko lumabas ka! Wala na akong asawa! Umalis ka bago ako sumigaw rito!”
Kabanata 6: Ang Huling Halakhak
Hindi ako pumayag na mabaon sa limot ang nangyari. Habang nagpapagaling ako sa ospital, palihim kong tinawagan ang aking pinsan na isang magaling na abugado. Ikinuwento ko ang lahat, pati na ang mga saksi na nakakita sa panadyang paghila ni Donya Carmela sa upuan.
Isang linggo ang lumipas. Kakalabas lang ng anak kong si Baby Liam mula sa delikadong kondisyon sa NICU.
Sa kabilang banda, nagulat ang buong angkan ni Anton nang dumating ang mga pulis sa kanilang malaking mansyon. May hawak silang Warrant of Arrest.
“Ano ito?! Hindi niyo ba alam kung sino ako?!” nagwawalang sigaw ni Donya Carmela habang pinupusasan siya ng mga pulis. Umiiyak naman sa gilid sina Anton at Valerie.
“Donya Carmela, inaaresto po namin kayo sa kasong Frustrated Infanticide at Serious Physical Injuries. Wala po itong piyansa,” matigas na sabi ng hepe.
“Si Clara ba ang nagpakulong sa akin?! Hayop na babaeng ‘yon! Anton, gumawa ka ng paraan!” sigaw niya habang kinakaladkad palabas ng bahay, hiyang-hiya sa mga kapitbahay na kumukuha ng video.
Wala nang nagawa si Anton dahil ang mismong mga bisita sa dinner party ang tumestigo pabor sa akin. Hindi nila masikmura ang ginawa ng matanda.
Iniwan ko si Anton at isinampa ang Annulment. Nakuha ko ang buong kustodiya ng anak ko, at pinagbayad ko ang pamilya nila ng milyun-milyong danyos (damages) para sa pagpapagamot namin.
Ngayon, payapa kaming namumuhay ng anak kong si Liam, habang si Donya Carmela ay nabubulok sa malamig at madilim na selda. Natutunan nila sa pinakamasakit na paraan na ang pananakit sa isang inang buntis at walang kalaban-laban, ay may kapalit na karmang wawasak sa lahat ng kanilang kayabangan. Wala nang tatawa ngayon.
