BITBIT ANG ANAK KO, PUMASOK AKO SA KASAL NG EX KO. NILAPITAN AKO NG TATAY NIYA AT BINAHAW: “PUMUNTA KA TALAGA PARA IPAKITA KUNG GAANO KA KAAWA-AWA?” NGUMITI AKO, DAHIL HINDI NILA ALAM NA AKO PALA ANG BILYONARYANG MAY-ARI NG HOTEL NA PINAGKAKASALAN NILA!
Kabanata 1: Ang Pagbabalik ng Isang Reyna
Ako si Andrea, dalawampu’t walong taong gulang. Apat na taon na ang nakalipas nang iwan ako ng lalaking pinakamamahal ko na si Jerome. Nang mga panahong iyon, nagpapanggap akong isang simpleng babaeng nagtatrabaho bilang clerk dahil gusto kong makahanap ng lalaking magmamahal sa akin nang totoo, hindi dahil sa pera ko.
Ngunit nang malaman niyang buntis ako, iniwan niya ako. Ipinagpalit niya ako kay Cassandra, ang spoiled na anak ng isang negosyante, dahil ang pangarap ni Jerome at ng pamilya niya ay yumaman. Tinawag nila akong pabigat, patay-gutom, at walang kinabukasan.
Ngayong gabi ang kasal nina Jerome at Cassandra. Ginanap ito sa The Zenith Grand Hotel, ang pinakamahal at pinaka-eksklusibong hotel sa buong bansa.
Nakasuot ako ng isang itim na haute couture gown na gawa pa sa Paris, ngunit dahil wala itong malaking logo, inakala ng mga mangmang na mumurahin ito. Sa aking mga bisig ay karga ko ang apat na taong gulang kong anak na si Zion, na nakasuot din ng maliit na tuxedo.
Taas-noo akong naglakad papasok sa napakalaking ballroom.
Kabanata 2: Ang Mapanlait na Ama
Pagpasok ko pa lang, napukaw ko na ang atensyon ng maraming bisita. Nagsimula ang mga bulungan. Nakita ko sa unahan sina Jerome at Cassandra, nagulat at nanlaki ang mga mata nang makita ako.
Ngunit bago pa ako makalapit, hinarang na ako ni Don Rodrigo, ang tatay ni Jerome na ubod ng yabang. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa nang may matinding pandidiri.
“Anong ginagawa mo rito, Andrea?” malamig at nakakainsultong bati ni Don Rodrigo. Tiningnan niya ang anak kong si Zion. “Pumunta ka talaga rito bitbit ang anak mo para ipakita kung gaano ka kaawa-awa? O para manghingi ng limos? Huwag mong sirain ang araw ng anak ko, basag-ulo!”
Sa halip na umiyak o magalit tulad ng inaasahan niya, isang kalmado at matamis na ngiti ang sumilay sa aking mga labi.
“Hindi ako pumunta rito para manghingi ng limos, Don Rodrigo,” mahinahon kong sagot. “Pumunta ako para tingnan kung maayos ba ang serbisyo sa kasal na ito.”
Kabanata 3: Ang Pamilya ng mga Linta
Lumapit si Jerome at ang asawa niyang si Cassandra. Nakapamewang si Cassandra at tinaasan ako ng kilay.
“Wow, may lakas ng loob ka talagang pumunta rito? At dinala mo pa ‘yang anak mo sa labas!” natatawang sabi ni Cassandra. “Jerome, babe, bigyan mo nga ‘yan ng limang libo pamasahe pauwi. Baka hindi pa nakakakain ‘yan.”
Kumuha si Jerome ng pera sa kanyang wallet at iniaabot sa akin na parang nagbibigay ng limos sa pulubi.
“Andrea, please. Masyadong malalaking tao ang mga bisita namin ngayon. Nandito ang mga CEO at bilyonaryo na nag-i-invest sa kumpanya namin. Wag ka nang gumawa ng eksena,” pakiusap ni Jerome na nagkukunwaring mabait pero puno ng kayabangan ang boses. “Ito, pera. Umuwi na kayo.”
Tinitigan ko ang pera. Hindi ko ito kinuha. Pinunasan ko ang pisngi ng anak kong si Zion at hinarap sila.
“Malalaking tao? Bilyonaryo? Mga nag-i-invest sa kumpanya ninyo?” natatawa kong tanong. “Sigurado ba kayong kilala niyo ang mga hinihingian niyo ng pera?”
Nawalan ng pasensya si Don Rodrigo. “Aba’t sumasagot ka pa! Guard! Nasaan ang mga gwardiya?! Palayasin ninyo ang babaeng ito at ang kanyang anak!”
Kabanata 4: Ang Lihim na Pagkakakilanlan
Dahil sa sigaw ni Don Rodrigo, napatigil ang tugtog. Ang lahat ng bisita ay nakatingin na sa amin.
Mula sa malaking pintuan, mabilis na pumasok ang labinlimang matitipunong lalaki na nakasuot ng itim na suit. Kasunod nila ang General Manager ng hotel, pawis na pawis at mukhang natataranta.
“Ayan na ang security! Kaladkarin niyo palabas ‘yang babaeng ‘yan!” utos ni Don Rodrigo habang nakangisi sina Jerome at Cassandra.
Ngunit nagulat ang buong ballroom. Walang lumapit sa akin para hawakan ako. Sa halip, humilera ang mga security guards sa magkabilang gilid ko, at ang General Manager ng hotel ay humarap sa akin at bumow nang halos 90 degrees.
“Good evening, Madame Chairwoman. Pasensya na po kung may nambabastos sa inyo sa loob ng sarili ninyong hotel,” malakas na sabi ng General Manager.
Nalaglag ang panga ni Don Rodrigo. Nawala ang ngisi ni Jerome. Namutla si Cassandra.
“A-Ano? C-Chairwoman? Sariling hotel?!” nauutal na sigaw ni Jerome. “Manager, nababaliw ka na ba?! Isang hamak na clerk lang ‘yan!”
Kabanata 5: Ang Nakakagimbal na Katotohanan
Mula sa likuran ng mga security, lumabas si Lucas, ang aking tapat na Executive Assistant. May hawak siyang mikropono at isang polder.
“Mga bisita,” panimula ni Lucas, ang boses niya ay umaalingawngaw sa buong hall. “Ikinagagalak kong ipakilala sa inyo ang pinakamalaking stockholder ng hotel na ito, at ang nag-iisang tagapagmana ng Villanueva Empire… Miss Andrea Villanueva.”
Pagkasabi ng pangalang iyon, napasinghap ang mga bilyonaryong bisita. Ang Villanueva Empire ang pinakamalaking kumpanya sa bansa, at ang pamumuno nito ay matagal nang nakatago sa publiko.
Hinarap ko ang nanginginig na si Don Rodrigo.
“Nagulat po ba kayo, Don Rodrigo?” nakangiti kong tanong. Kinuha ko ang polder mula kay Lucas. “Kumpanya niyo ba ang sinasabi niyo? Ayon sa hawak kong dokumento, parehong nalulugi ang kumpanya ninyo at ng pamilya ni Cassandra. Kaya pala kayo nagpakasal, para pagsamahin ang mga utang ninyo, at para magmakaawa ng pondo mula sa Villanueva Group.”
Nanlaki ang mga mata ni Cassandra at napatingin sa tatay niya. “Dad? B-Bankrupt na tayo?” Hindi makasagot ang tatay niya sa sobrang hiya.
Hinarap ko si Jerome na ngayon ay umiiyak na at nanginginig ang mga tuhod.
“Andrea… h-hindi ko alam… b-bakit hindi mo sinabi sa akin?” humihikbing sabi ni Jerome. Bigla niyang tiningnan si Zion. “A-Anak ko ‘yan ‘di ba? Andrea, pamilya tayo! Ako ang ama ng tagapagmana mo!”
Bago pa man niya mahawakan ang anak ko, humarang ang dalawang gwardiya.
“Huwag mong hawakan ang anak ko gamit ang marurumi mong kamay,” malamig at matalim kong utos. “Iniwan mo kami sa kalsada noong inakala mong mahirap ako. Tinawag ninyo akong pabigat at patay-gutom. At ngayon, gusto mong maging ama dahil bilyonaryo ako?”
Kabanata 6: Ang Karma ng mga Gahaman
Tiningnan ko silang tatlo—sina Jerome, Cassandra, at Don Rodrigo. Ang mga taong dating nanghamak sa akin ay ngayon ay halos lumuhod sa aking harapan sa mismong araw ng kanilang kasal.
“Bilang CEO ng Villanueva Empire, opisyal kong ibinabasura ang investment proposal ng mga kumpanya ninyo. Wala kayong makukuhang ni isang sentimo mula sa akin,” mariin kong deklarasyon. “At bilang may-ari ng The Zenith Grand Hotel… Manager, bigyan ninyo sila ng sampung minuto para lisanin ang ballroom na ito. Ban ang pamilyang ito sa lahat ng properties ko.”
“Andrea, parang awa mo na! Wala na kaming pera! Luluhod ako!” humahagulgol na pagmamakaawa ni Don Rodrigo, ang lalaking kanina lang ay tinawag akong basag-ulo.
“Tumawag kayo ng pulis kung magmatigas sila,” huling utos ko sa mga gwardiya.
Hinalikan ko sa pisngi ang anak kong si Zion, na nakangiting nakatingin sa akin. Tinalikuran ko ang nagkakagulong kasal, ang mga bisitang umalis nang makitang bagsak na ang pamilya ng ikinasal, at ang lalaking sinira ang sarili niyang kinabukasan dahil sa kanyang kasakiman.
Habang naglalakad ako palabas ng hotel, alam kong naibigay ko na ang pinakamasakit na ganti. Hindi sa pamamagitan ng pananakit, kundi sa pagpapakita kung sino ang tunay na reyna na sinubukan nilang itapon.
