IPINABANTAY SA AKIN NG ANAK KO AT MANUGANG KONG MALUHO ANG 2-BUWAN KONG APO—NGUNIT NANG BUKSAN KO ANG DIAPER NIYA DAHIL WALANG TIGIL SA PAG-IYAK, NANIGAS AKO SA TAKOT AT NATARANTANG ITINAKBO SIYA SA OSPITAL!
Kabanata 1: Ang Pag-iwan kay Baby Leo
Ako si Lola Rosa, limampu’t walong taong gulang. Balo na ako at mag-isang namumuhay sa isang simpleng bahay. Ang nag-iisa kong anak na si Mark ay may asawa na, si Cindy. Isang linggo pa lang ang nakakalipas nang magdiwang ng ikalawang buwan ang una nilang anak na si Baby Leo.
Hindi ko masyadong nakakasundo si Cindy. Isa siyang social media influencer na walang ibang inatupag kundi ang mag-video, mag-makeup, at bumili ng mga mamahaling damit. Kahit noong buntis siya, mas inuuna niya ang pagbili ng mga aesthetic na gamit kaysa sa mga praktikal na pangangailangan ng bata. Si Mark naman ay laging abala sa trabaho kaya halos ipaubaya na niya kay Cindy ang lahat.
Isang Sabado ng umaga, huminto ang sasakyan nina Mark sa harap ng bahay ko. Bumaba si Cindy na bihis na bihis at nakasampay ang isang maliit na designer bag sa balikat. Karga-karga ni Mark si Baby Leo na nakabalot sa isang napakakapal na knitted blanket kahit mainit ang panahon.
“Ma, pwede po bang ikaw muna ang magbantay kay Leo?” pakiusap ni Mark. “May malaking sale kasi sa mall ngayon, kailangan daw bumili ni Cindy ng mga bagong damit para sa photoshoot niya bukas.”
“Sige, anak. Ako na ang bahala sa apo ko,” masaya kong sagot, sabay kuha kay Baby Leo.
“Wag niyo na pong palitan ng damit, Ma, ha? Mahirap ibalik ‘yang suot niya, ginawa ko pa naman ‘yang OOTD (Outfit of the Day) niya sa vlog ko mamaya,” maarteng bilin ni Cindy bago mabilis na sumakay sa kotse.
Wala akong nakitang diaper bag na iniwan. Nang makaalis sila, dinala ko si Leo sa kwarto ko. Doon nagsimula ang bangungot.
Kabanata 2: Ang Iyak ng Matinding Pighati
Makalipas ang tatlumpung minuto, nagsimulang umiyak si Baby Leo.
Noong una, inakala kong gutom lang siya. Ipinagtimpla ko siya ng gatas mula sa bote na iniwan ni Mark, ngunit isinuka niya ito. Sinubukan kong iduyan, kantahan, at patulugin, ngunit lalong lumakas ang kanyang iyak.
Bilang isang ina na nagpalaki ng anak, alam ko ang iba’t ibang uri ng iyak ng sanggol. May iyak na naglalambing, may iyak na antok, at may iyak na gutom. Ngunit ang iyak na naririnig ko kay Leo ay iba. Ito ay matinis, namamaos, at punong-puno ng matinding sakit.
Namumula na ang buong mukha ng apo ko. Pinagpapawisan siya nang malamig at nanginginig ang maliliit niyang mga kamay.
“Diyos ko, apo, anong masakit sa’yo? May kumagat ba sa’yo?” nag-aalala kong tanong.
Kahit ibinilin ni Cindy na huwag hubarin ang damit, hindi ako nakinig. Kalusugan ng apo ko ang nakasalalay! Dahan-dahan kong inalis ang makapal na kumot. Pagkatapos, tinanggal ko ang mahigpit at makapal na onesie na suot niya.
Nang mahubad ko ang damit niya, may napansin agad akong kakaiba. Ang diaper ni Leo ay sobrang higpit ng pagkakakabit, tila sinadya itong ibalot nang mahigpit na mahigpit sa kanyang baywang at mga hita. Bukod doon, may kakaibang amoy—amoy ng dugo at nana.
Nanginginig ang mga kamay ko. Dahan-dahan kong inalis ang mga tapes ng diaper at ibinuka ito.
Nang makita ko ang nasa loob… nanigas ang buong katawan ko. Tumigil ang paghinga ko.
Kabanata 3: Ang Nakakagimbal na Tuklas
“Diyos ko po… LEO!!!” napasigaw ako sa matinding kilabot.
Sa magkabilang hita ni Baby Leo, sa mismong singit (groin area) na natatakpan ng diaper, may dalawang makakapal na rubber band (goma) na mahigpit na mahigpit na nakapulupot!
Sa sobrang higpit ng pagkakapulupot ng mga goma, bumaon na ito sa sariwa at malambot na laman ng sanggol. Ang balat sa paligid nito ay sugat-sugat na at naglalabas ng nana. Ngunit ang pinakanakakatakot sa lahat… ang magkabilang binti at paa ni Leo ay kulay ube na halos maging itim! Wala nang dumadaloy na dugo sa ibabang bahagi ng kanyang katawan!
Halos himatayin ako sa nakita ko. Paanong nagkaroon ng goma sa singit ng bata?! At halatang ilang araw na itong nakapulupot dahil sa tindi ng impeksyon.
Hindi ko na inisip na tawagan sina Mark. Bawat segundo ay mahalaga. Binalot ko si Leo sa isang malinis na tuwalya, kinuha ang wallet ko, at tumakbo palabas ng bahay na parang baliw.
Pumara ako ng isang tricycle. “Sa ospital! Kuya, parang awa mo na, bilisan mo! Mamamatay ang apo ko!” humahagulgol kong sigaw habang yakap-yakap ang nanginginig na si Leo.
Kabanata 4: Ang Pag-aagaw-Buhay sa Emergency Room
Pagdating namin sa Emergency Room, sumigaw ako ng tulong. Agad na kinuha ng mga nurse si Leo nang makita ang kulay ng kanyang mga binti. Pinasok siya sa loob ng Trauma Room at hindi ako pinapasok.
Nakaluhod ako sa labas ng pintuan, umiiyak at nagdarasal nang buong taimtim. Panginoon, wag niyo pong kunin ang apo ko. Wala siyang kasalanan.
Makalipas ang isang oras, lumabas ang isang matandang Pediatrician. Seryoso at galit ang kanyang mukha.
“Kayo po ba ang lola ng bata?” tanong ng doktor. Tumango ako, umiiyak. “Misis, kung nahuli kayo ng isa pang oras, baka kailanganin na naming putulin (amputate) ang magkabilang binti ng bata dahil sa tissue necrosis o pagkamatay ng mga selula. Malala rin ang impeksyon niya na muntik nang humantong sa sepsis. Sino ang gumawa nito sa bata?!”
“H-Hindi ko po alam, Doc… k-kakabigay lang po sa akin ng manugang ko…” nauutal kong sagot.
Nag-igting ang panga ng doktor. “Tinawagan ko na ang pulis at DSWD. Child abuse ito. Hindi aksidenteng napunta ang mga goma doon. May sadyang nagtali niyan.”
Kabanata 5: Ang Pagdating ng mga Walang Puso
Tinawagan ko si Mark. Pagkaraan ng tatlumpung minuto, dumating silang mag-asawa. Si Cindy ay may bitbit pang mga paper bags mula sa mga mamahaling boutiques, mukhang naiinis dahil naabala ang shopping nila.
“Ma, ano bang nangyari?! Bakit dinala mo sa ospital si Leo? Ang OA mo naman, baka kinagat lang ng langgam tapos umiyak!” mataray na bungad ni Cindy, nag-i-ikot pa ng mata.
Tiningnan ko siya. Isang napakalakas na sampal ang ibinigay ko sa pisngi niya na umalingawngaw sa buong pasilyo ng ospital. PAK!
“Ma! Bakit mo sinampal ang asawa ko?!” gulat na sigaw ni Mark.
“Tanungin mo ang asawa mo kung anong ginawa niya sa anak niyo!” humahagulgol kong bulyaw. “Halos mamatay na ang bata! May nakapulupot na goma sa magkabilang hita niya hanggang sa mangitim ang mga binti! Kung hindi ko binuksan ang diaper, putol sana ang paa ng apo ko!”
Namutla si Mark at tiningnan si Cindy.
Eksakto namang dumating ang mga pulis kasama ang doktor. “Sino ang ina ng bata?” tanong ng imbestigador.
Nanginginig na umatras si Cindy. “A-Akin na ang anak ko! W-Wala akong ginagawang masama!”
Hinarap ni Mark si Cindy at hinawakan nang mahigpit sa braso. “Cindy, sabihin mo ang totoo! Ikaw ang huling nagpalit ng diaper niya kagabi! Bakit may goma sa hita ng anak ko?!”
Dahil sa takot sa mga pulis, humagulgol si Cindy at umamin. “H-Hindi ko naman sinasadya! E kasi… kasi yung nabili kong designer cloth diaper pang 6-months old, masyadong malaki para sa kanya! Eh kailangan kong picturan siya para sa sponsorship ko sa Instagram! Nilagyan ko ng goma yung hita niya para sumikip yung diaper at gumanda tingnan sa camera! Nakalimutan kong tanggalin kagabi dahil pagod ako!”
Gumuho ang mundo ni Mark. “Para sa Instagram?! Sinakripisyo mo ang buhay ng anak natin para sa mga likes at followers mo?!”
“At itinago mo pa sa ilalim ng isa pang diaper kanina para hindi ko makita?!” galit na galit kong sigaw. “Wala kang kwentang ina!”
Kabanata 6: Hustisya at Bagong Buhay
Nang araw ding iyon, pinosasan si Cindy at dinala sa presinto sa kasong Child Abuse at Reckless Imprudence Resulting to Serious Physical Injuries. Kahit anong pagmamakaawa niya, hindi siya tinulungan ni Mark. Kumuha ng abogado ang anak ko para siguraduhing makukulong si Cindy at tuluyan siyang nag-file ng annulment at sole custody para sa bata.
Nanatili si Baby Leo sa ospital ng dalawang linggo para obserbahan ang pagdaloy muli ng dugo sa kanyang mga binti at gamutin ang matinding impeksyon. Sa awa ng Diyos, unti-unting bumalik ang kulay ng kanyang balat, at nailigtas ang kanyang mga paa.
Ngayon, isang taon na ang lumipas. Nakatira na si Mark at Leo sa akin. Iniwan ni Mark ang sobrang pagka-busy sa trabaho at inilaan ang kanyang oras bilang isang mabuting ama. Nakakabuo na ng mga unang hakbang si Leo, malusog, masiyahin, at ligtas sa mga braso ng mga taong tunay na nagmamahal sa kanya.
Natutunan ko na hindi lahat ng babaeng nagluwal ng sanggol ay maituturing na ina. Minsan, ang tunay na demonyo ay nagtatago sa likod ng magandang mukha at marangyang pamumuhay. At bilang isang lola, handa kong ibigay ang sarili kong buhay para maprotektahan ang inosenteng anghel na ibinigay sa amin.
