NAGPAKASAL AKO SA MAYAMAN AT MATANDANG LOLO NG BESTFRIEND KO DAHIL SA PERA—NGUNIT SA UNANG GABI NG AMING KASAL, BUMANGON SIYA MULA SA WHEELCHAIR AT IBINUNYAG ANG ISANG NAKAKAKILABOT NA KATOTOHANAN!
Kabanata 1: Ang Desperadang Kaibigan
Ako si Sofia, dalawampu’t anim na taong gulang. Sabi nila, ang pera daw ay hindi nabibili ang kaligayahan. Para sa akin, kasinungalingan iyon. Kapag may sakit sa puso ang nakababata mong kapatid at binibigyan ka na ng taning ng ospital dahil hindi mo mabayaran ang limang milyong pisong operasyon, pera lang ang tanging makakapagligtas sa mundo mo.
Mayroon akong matalik na kaibigan mula pa noong high school, si Chloe. Si Chloe ay galing sa napakayamang pamilya—ang mga Madrigal. Pagmamay-ari nila ang pinakamalalaking hotel at casino sa bansa. Nang lumapit ako kay Chloe para umutang at magmakaawa para sa buhay ng kapatid ko, pinagtawanan lamang niya ako.
“Sofia, best friend kita, pero hindi ako charity ward. Bakit hindi ka na lang maghanap ng sugar daddy? Maganda ka naman eh,” pabirong insulto niya habang humihigop ng mamahaling kape.
Ang mga salitang iyon ang nagtulak sa akin sa isang madilim na desisyon. Wala na akong pakialam sa dignidad. Kailangan kong buhayin ang kapatid ko. At kung “sugar daddy” ang kailangan ko, hindi na ako lalayo pa.
Ang target ko? Ang lolo ni Chloe—si Don Vicente Madrigal.
Si Don Vicente ay pitumpu’t limang taong gulang (75), isang bilyonaryo, ngunit nakakulong sa wheelchair dahil sa matinding stroke dalawang taon na ang nakakalipas. Hindi siya makapagsalita nang maayos at palaging nakatulala. Isang matandang malapit nang mamatay, nag-iisa sa kanyang malaking mansyon habang ang kanyang mga anak at apo (kabilang na si Chloe) ay nag-aagawan na parang mga buwitre sa kanyang mamanahin.
Kabanata 2: Ang Pang-aakit at Ang Sumpa
Sinimulan ko ang aking plano. Madalas akong pumunta sa mansyon ng mga Madrigal gamit ang palusot na binibisita ko si Chloe, ngunit palihim akong pumupunta sa garden kung saan laging nakaupo si Don Vicente.
Kinakausap ko siya, binabasa ng mga libro, at pinapakain. Nagpanggap akong isang anghel. Kahit hindi siya makapagsalita at panay lang ang kurap ng kanyang mga mata, napansin kong palagi siyang nakatingin sa akin.
Makalipas ang dalawang buwan, ginawa ko ang pinakamatapang na hakbang. Kinausap ko ang kanyang abogadong si Atty. Ramos. Sinabi kong gusto kong pakasalan ang Don para alagaan siya habambuhay. Sa gulat ng buong angkan ng Madrigal, pumayag si Don Vicente sa pamamagitan ng pag-ipit ng kanyang nanginginig na daliri sa isang electronic consent device.
Nang pumutok ang balita, naging parang demonyo si Chloe.
Siningal niya ako sa labas ng mansyon at sinampal nang napakalakas. “Ang kapal ng mukha mong hampaslupa ka! Ginamit mo ang pagkakaibigan natin para maakit ang Lolo ko?! Gold digger! Hinding-hindi ka namin hahayaang makakuha ng kahit isang sentimo!”
Pinunasan ko ang dugo sa labi ko at malamig siyang tiningnan. “Pera lang ang habol ko, Chloe. At kapag naging asawa na ako ng Lolo mo, magiging lola mo na ako. Matuto kang rumespeto.”
Kabanata 3: Ang Kasal ng mga Buwitre
Ginanap ang isang tahimik ngunit marangyang civil wedding sa loob ng mansyon. Nakasuot ako ng isang simpleng puting bestida, habang si Don Vicente ay nasa kanyang wheelchair, mukhang mahinang-mahina at nakayuko.
Lahat ng miyembro ng pamilya Madrigal ay nakatingin sa akin nang may matinding pandidiri at poot. Nagbubulungan sila. Naririnig ko ang mga plano nila na ipapapatay nila ako, o sasampahan ng annulment sa oras na mamatay ang Don para wala akong makuha.
Wala akong pakialam. Matapos ang kasal, na-deposito na ang limang milyong piso sa account ko bilang wedding gift na inayos ng abogado. Ligtas na ang kapatid ko. Iyon lang ang mahalaga. Handa na akong magdusa sa pang-aalipusta at mag-alaga ng isang matandang may sakit habambuhay.
Kabanata 4: Ang Gabi ng Pagsisiwalat
Sumapit ang aming wedding night.
Pumasok ako sa napakalaking master’s bedroom. Madilim ang kwarto, tanging ang ilaw mula sa labas ng bintana ang nagbibigay ng liwanag. Si Don Vicente ay nakaupo pa rin sa kanyang wheelchair na nakaharap sa bintana, nakatalikod sa akin.
Nanginginig ang mga kamay ko habang isinasara ko ang pinto. Ito na, isip-isip ko. Ano bang gagawin ko? Paano ko ba siya papaliguan o papatulugin?
“D-Don Vicente…” nauutal kong tawag sa kanya. “Oras na po para magpahinga. Tutulungan ko na po kayong humiga…”
Dahan-dahan akong naglakad palapit sa kanya. Ngunit bago pa man ako makahawak sa hawakan ng kanyang wheelchair… tumigil ang pag-ikot ng mundo ko.
Tumayo si Don Vicente.
Napasinghap ako at napaatras, halos matumba sa gulat. Ang matandang lalaking inakala kong lumpo at hindi makapagsalita sa loob ng dalawang taon ay tumayo nang tuwid na tuwid. Wala siyang panginginig. Walang kahinaan.
Humarap siya sa akin. Ang kanyang mga mata na dati ay mukhang blangko at walang buhay ay ngayon ay matalim, mapanganib, at punong-puno ng kapangyarihan.
“D-Don Vicente… nakakatayo po kayo?!” pautal-utal kong tanong, takot na takot.
Ngumiti siya nang malamig. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa, at sa isang malalim, malinaw, at buong boses, sinabi niya:
“Ngayong asawa na kita, Sofia, oras na para malaman mo ang katotohanan.”
Kabanata 5: Ang Lihim ng Hari
Napaatras ako hanggang sa sumandal ang likod ko sa nakasarang pinto.
Naglakad siya palapit sa isang maliit na mesa, kumuha ng dalawang baso ng wine, at iniabot ang isa sa akin. Nanginginig ko itong kinuha.
“H-Hindi po kayo na-stroke?” bulong ko.
“Na-stroke ako. Ngunit gumaling ako makalipas ang anim na buwan,” kalmadong sagot ni Don Vicente habang umiinom. “Pero pinili kong magpanggap na lumpo at walang isip. Bakit? Dahil iyon ang tanging paraan para makita ko kung sino sa mga anak at apo ko ang tunay na may pakialam sa akin, at kung sino ang naghihintay lang na mamatay ako para nakawin ang aking yaman.”
Nanlaki ang mga mata ko. Ang lahat ng paghihina niya ay isa lamang palabas!
“Sa loob ng isang taon at kalahati, narinig ko ang lahat ng plano nila,” nagngingitngit ang mga ngipin ni Don Vicente. “Narinig ko kung paano ninanakawan ng Papa ni Chloe ang kumpanya ko. Narinig ko kung paano planong ibenta ni Chloe ang mga lupain natin sa mga banyagang sindikato. At ang pinakamasakit? Narinig ko silang nagpaplano na lasonin ako kapag nakuha na nila ang Power of Attorney.”
“K-Kung ganun… bakit niyo po ako pinakasalan? Alam niyo po bang pera lang ang habol ko sa inyo?” umiiyak kong tanong, nag-aantay na ipahuli niya ako sa mga pulis.
Isang kakaibang ngiti ang gumuhit sa kanyang mukha.
“Kaya nga kita pinakasalan, Sofia. Dahil alam kong pera lang ang habol mo. Desperada ka. At ang isang taong desperada ay handang gawin ang lahat, hindi ba?”
Lumapit siya sa kanyang safe at inilabas ang isang makapal na itim na folder. Ibinagsak niya ito sa ibabaw ng kama.
“Iyan ang lahat ng ebidensya ng katiwalian at krimen ng buong pamilya Madrigal,” malamig na anunsyo ni Don Vicente. “Kung gagamitin ko ito laban sa kanila habang ako ang Don, baka patayin nila ako. Kailangan ko ng outsider. Isang taong legal na may kapangyarihan sa lahat ng ari-arian ko na walang bahid ng dugo ko.”
Tinitigan niya ako sa mga mata. “Ikaw ang legal kong asawa. As of today, inilipat ko na sa pangalan mo ang 80% ng lahat ng kumpanya ko. Ikaw na ang bagong Chairwoman ng Madrigal Empire.”
Nalaglag ang panga ko. “A-Ano?!”
“Hindi tayo magtatalik, Sofia. Isa itong negosyo,” paliwanag niya. “Ang trabaho mo? Gagamitin mo ang kapangyarihan mo para puksain, ipakulong, at palayasin sa pamamahay na ito ang lahat ng mga buwitre kong anak at apo. Sisirain mo si Chloe at ang pamilya niya. Babawiin mo ang kumpanya para sa akin.”
Humakbang siya papalapit at tiningnan ako nang seryoso. “Gawin mo ito para sa akin, at hindi lang limang milyon ang ibibigay ko sa’yo. Iiwan ko sa’yo ang buong imperyo ko pagkatapos kong mamatay. Deal?”
Kabanata 6: Ang Bagong Reyna
Nanatili akong nakatitig sa matandang bilyonaryo na nasa harap ko. Ang inakala kong biktima na tatakasan ko sana matapos makuha ang pera, ay isa palang mastermind na gumawa ng pinakamatinding bitag para sa sarili niyang pamilya. At ako ang pinili niyang armas.
Naisip ko ang pambabastos sa akin ni Chloe. Naisip ko ang pagmamataas ng kanyang pamilya. Naisip ko ang kapatid ko na ngayon ay nagpapagaling na sa ospital.
Unti-unting nawala ang takot sa puso ko, at napalitan ito ng isang malamig at matapang na determinasyon. Inilapag ko ang baso ng wine, kinuha ang itim na folder sa ibabaw ng kama, at ngumiti nang matalim kay Don Vicente.
“Saan po tayo magsisimula, asawa ko?”
Kinabukasan, niyanig ang buong bansa. Dumating si Chloe at ang kanyang pamilya sa kumpanya, inaasahang sila ang magpapatakbo nito. Ngunit bumulaga sa kanila ang isang Board Meeting kung saan ako—ang dating desperadang babaeng ininsulto nila—ang nakaupo sa silya ng CEO.
Sa loob lamang ng isang araw, ginamit ko ang mga ebidensya ng aking asawa upang ipaaresto ang ama ni Chloe at i-freeze ang lahat ng kanilang bank accounts. Pinanood ko kung paano umiyak, lumuhod, at magmakaawa si Chloe sa aking paanan habang kaladkad siya ng mga security guards palabas ng gusaling inakala niyang pag-aari niya.
Inakala nila na isa lang akong gold digger na madaling manipulahin. Ang hindi nila alam, sa gabi ng aming kasal, ginising nila ang isang natutulog na dragon. At ngayon, ako na ang nagmamay-ari ng buong kaharian.
